Tom van Balen Walter (rechts in het geel-zwart) schuwt het duel niet tegen Doetinchem. De aanvoerder had zondag met drie treffers een groot aandeel in de 5-3 overwinning.

Studenten met oog voor de club in het geel-zwarte hockeytenue van Leeuwarden

Tom van Balen Walter (rechts in het geel-zwart) schuwt het duel niet tegen Doetinchem. De aanvoerder had zondag met drie treffers een groot aandeel in de 5-3 overwinning. FOTO HENK JAN DIJKS

Ze komen uit Bloemendaal, Enschede, Alkmaar en Heerenveen, maar één ding hebben deze studenten gemeen: ze hockeyen met ziel en zaligheid in het geel-zwart van Leeuwarden. Hun aanvoerder is een echte Leeuwarder en ook hij voelt zich in de tweede klasse als een vis in het water.

Tom van Balen Walter is de naam. ,,Geen streepje ertussen.’’ Hij is 25 jaar en is inmiddels aan zijn elfde seizoen in het eerste team van ‘zijn’ hockeyclub Leeuwarden begonnen. ,,Ik hockey al bijna twintig jaar’’, zegt de aanvoerder van het elftal dat zondag de eerste thuiswedstrijd van het seizoen speelde. En hoe, maar daarover later meer.

Eerst Van Balen Walter, die vanaf het eerste moment dat hij een hockeystick in zijn handen had, één doel voor ogen had. ,,Ik wilde in het eerste team spelen. Op m’n veertiende was ik er kennelijk goed genoeg voor. Toen was ik spits, een knulletje natuurlijk tussen al die grote kerels en studenten. Of ik al vroeg bier heb leren drinken? Ha ha, dat valt wel mee. Maar toen was het gezellig, net als nu. Maar vergis je niet: de huidige selectie kan ook een aardig potje hockeyen hoor. En ik zal je zeggen dat we tevens over een geweldig stuk mentaliteit beschikken.’’

Vijf riante kansen

Van Balen Walter - nu de mid-mid, de regisseur van de ploeg - overdrijft niet, zo blijkt uit de wedstrijd die volgt op het semi-waterveld van sportcomplex Kalverdijkje. Leeuwarden (dat vorige week begon met een 5-4 nederlaag tegen Wageningen) trekt vier keer 17,5 minuten hartstochtelijk ten strijde tegen Doetinchem, dat al ruim anderhalf jaar geen wedstrijd heeft verloren. De thuisclub creëert alleen al in de eerste tien minuten vijf riante kansen, waarbij een strafcorner.

Die blijkt aan Van Balen Walter niet besteed, zoals ook Bram Bijmolt een dot van een mogelijkheid laat liggen. Daarna treedt een oude sportwet in werking: wie zelf verzuimt te scoren, krijgt er geheid eentje tegen. Doetinchem promoveert de eerste de beste uitbraak tot doelpunt. Uit de derde strafcorner maakt Hidde Spoelstra gelijk, maar vlak voor rust profiteren de gasten ten tweede male van het feit dat de Leeuwarders voor het eerst een zoneverdediging toepassen. ,,Dat gaat gepaard met foutjes’’, ziet ook coach Wouter Hoekstra.

Als het halverwege de tweede helft ook nog 1-3 wordt, lijkt het pleit beslecht. ,,Maar het mooie van dit spelletje is, dat het zómaar ineens om kan draaien’’, vertelt Van Balen Walter naderhand, als op het terras de ‘overwinningsbiertjes’ worden gedopt. Want dat zijn het, omdat Leeuwarden na de derde tegentreffer weigert de overgave te tekenen. ,,We hebben afgesproken om onze koppen nóóit te laten hangen’’, aldus de captain, die uit een strafcorner de aansluitingstreffer verzorgt.

Volle bak, geen gezeur

Dan, met nog amper tien minuten op de klok, voltrekt zich een sportief mirakel. Een schitterende scoop van laatste man Spoelstra, van cirkel tot cirkel, wordt door Hein Cox fraai onder controle gebracht, waarna hij Van Balen Walter niet over het hoofd ziet: 3-3. ,,Op dit niveau is Hidde een van de weinige spelers die de scooptechniek geweldig beheerst’’, weet zijn aanvoerder. ,,Maar op zo’n moment kun je ook zien dat Hein bij Bloemendaal met internationals heeft getraind.’’ Nauwelijks een minuut na dit hoogstandje soleert Willem Kamps niet alleen fraai, maar ook doeltreffend. Om het feestje compleet te maken, slaat Van Balen Walter vervolgens weer toe uit een strafcorner: 5-3.

,,Wat betreft de mentaliteit heb ik denk ik niks te veel gezegd’’, aldus de geblokte topschutter van het hoogst spelende Friese hockeyteam. ,,Maar een van onze wapens is ook de goede sfeer. Ja, dit zijn vrijwel allemaal jongens die voor de studie naar Leeuwarden zijn gekomen, maar het is geen los zand. We vormen een hechte selectie en kunnen het ook buiten het veld goed met elkaar vinden.''

,,Eén van onze sterke punten is ook dat we bereid zijn om drie keer per week te trainen. Volle bak, geen gezeur. Daarmee verwachten we dit seizoen het verschil te kunnen maken. Vorig seizoen hadden we het zwaar op dit niveau, maar net voor de corona uitbrak, zag je al de stijgende lijn. Uit de laatste drie wedstrijden haalden we zeven punten. We hadden ons geheid gehandhaafd. Die lijn willen we nu door trekken.’’

Humor en zelfspot

De uit Alkmaar afkomstige Spoelstra (20) bevestigt dat Leeuwarden over een hecht collectief beschikt. ,,We komen overal vandaan, maar het klikt’’, aldus de student commerciële economie. ,,Dat maakt drie keer trainen bepaald niet tot een straf. Het is in elk geval voor mij makkelijk te combineren met de studie.’’ Lachend: ,,Maar ik woon ook maar op drie minuten fietsen van het veld, dat scheelt.’’

Trainer-coach Wouter Hoekstra knijpt zijn handen dicht met de huidige selectie. ,,Een mooie mix van studenten en eigen jeugd. Het is goed om te zien dat de doorstroming hier op gang komt, terwijl het voor de club ook goed is dat er in Leeuwarden steeds meer studierichtingen komen die hockeyende jongens aantrekken. Op dit moment is het een wisselwerking. De club ziet goede spelers binnenkomen, maar heeft het tegelijkertijd zelf ook goed voor elkaar, zodat het voor die mannen aantrekkelijk is om in het weekeinde in de stad te blijven. We stralen wat uit; inmiddels spelen we in de zaal al in de landelijke topklasse, het één na hoogste niveau. We hebben wat te bieden.’’

Hoekstra draagt op professionele basis steentjes bij aan de ontwikkeling van het hockey in Leeuwarden. ,,Ik ben eigenaar van THN, noem het maar een ‘hockeybedrijf’. We verzorgen hier een deel van de jeugdopleiding. Voor vorig seizoen werd mij gevraagd om het eerste mannenteam te gaan trainen en coachen. Ik woon in Haren, maar de club heeft de zaken ook financieel goed voor elkaar en mede daarom zag ik er wel heil in. Ik heb er echt veel lol in. De jongens weten wat ze aan me hebben. Ik zit er fel op, maar op z’n tijd gooi ik er ook wat humor en zelfspot in. Af en toe is het nodig om man en paard te noemen en dat kan deze selectie wel hebben.’’

Familiegevoel

Door de uitbraak van het coronavirus sloeg bij Hoekstra wel even de schrik om het hart. ,,Door de corona werden studenten gedwongen om veel online te gaan doen. ‘Waarom zou ik dan nog naar Leeuwarden komen?’, zo vroeg zich eentje af. Dat was wel degelijk een risico, maar gelukkig zijn ze toch allemaal gebleven. Het bevalt ze hier goed. Met een beetje mazzel komt er binnenkort opnieuw een jongen uit Enschede bij. Dan hebben we een mooie selectie van een man of achttien, waarvan ik het idee heb dat die goed genoeg is voor een plaats in het linkerrijtje. Ik ken de kracht van de andere clubs nog niet, maar ik vind dat wij in staat moeten zijn om dit seizoen gemiddeld anderhalf punt per wedstrijd te halen en te eindigen met een positief doelsaldo.’’

Het spreekt voor zich dat MHC Leeuwarden (het eerste vrouwenteam komt uit in de vierde klasse) blij is met de instroom van studenten. ,,Maar een echte studentenclub zijn wij zeker niet’’, benadrukt Martine Diephuis. De 48-jarige voorzitter (,,Sinds 1980 bij deze vereniging’’) spreekt liever over een familieclub, ,,waar we heel veel aandacht hebben voor het prestatiehockey.’’

,,Natuurlijk is het onvermijdelijk dat we spelers en speelsters na hun juniorentijd kwijtraken omdat ze buiten de stad gaan studeren, maar dat hoeft geen reden te zijn om dan niets aan je seniorenafdeling te doen. Wij hebben hier vijf mannenteams en drie vrouwenteams, met daarnaast een jeugdafdeling met ongeveer 550 leden. We hebben 39 competitieteams. Om al die jeugd goed te kunnen begeleiden, heb je senioren nodig en dat is voor ons een belangrijke reden om ook die leeftijdsgroep goed te faciliteren. Daarom proberen we hier een familiegevoel te creëren. Iedereen moet zich betrokken voelen. Je moet het samen doen, van een bardienst draaien tot een ploegje coachen en een wedstrijd fluiten.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct