De arbiters Jan de Groot (l) en Damian Bootsma bereiden zich voor op het voetbalweekeinde. FOTO HENK JAN DIJKS

Scheidsrechters in het amateurvoetbal: ‘Ik fluit omdat ik het altijd beter wist’

De arbiters Jan de Groot (l) en Damian Bootsma bereiden zich voor op het voetbalweekeinde. FOTO HENK JAN DIJKS

Ze zijn vaak ondergewaardeerd, en mikpunt van kritiek langs de lijn en in het veld, maar essentieel voor een goede afloop van een voetbalwedstrijd: scheidsrechters.

Aanstormend scheidsrechter-talent Damian Bootsma (18) en ervaren arbiter Jan de Groot (39) vertellen in De Week van de Scheidsrechter over ervaringen tijdens het uitoefenen van hun hobby. Toen Damian zeventien was, volgde hij de scheidsrechterscursus bij de KNVB waar De Groot zijn begeleider was.

,,Toen ik zestien was, begon ik met vlaggen. Dat was wel leuk’’, begint de tiener. ,,Maar ik kreeg de kans om te fluiten bij SC Bolsward. Dat vond ik fantastisch. Ik volgde een verenigingscursus in Franeker en toen mocht ik daar fluiten. Maar ik wilde meer. Daarom ben ik SO III (Scheidsrechters Opleiding III, red) gaan doen. Ik wilde het land in. Afgelopen weekeinde was ik scheidsrechter in de tweede divisie onder vijftien, bij de derby Blauw Wit ’34-Frisia in Leeuwarden. Dat was tot dusver mijn hoogtepunt.’’

Fluiten voor de bond

Jan de Groot begon op achttienjarige leeftijd, vertelt hij. ,,Ik ging fluiten omdat ik het altijd beter wist. Zelf kon ik niet bijzonder goed voetballen. Ik begon bij de jeugd, en ging steeds verder omhoog. Op een gegeven moment kwam ik een KNVB-docent tegen die vroeg of ik voor de bond wilde fluiten. Daarvoor was toen nog geen cursus nodig. Prima, zei ik. Ik heb nooit de kans gekregen om in het betaald voetbal te fluiten. Maar ik doe dit vooral als hobby, doordeweeks werk ik bij de GGZ. Ik heb het druk genoeg.’’

Scheidsrechters zijn vaak het mikpunt van kritiek langs de lijn, soms zelfs slachtoffer van geweld. Beide heren lachen de kritiek vaak weg, of maken er een grapje van, zeggen ze. Maar als het gaat om fysiek geweld, dan is het wegwezen. ,,Een speler die dat doet, hoeft wat mij betreft niet meer te voetballen’’, zegt de Workumer Damian Bootsma stellig.

Charge op de kuiten

Fysiek geweld, Jan de Groot uit Oosterbierum heeft het aan den lijve ondervonden. ,,Ik was arbiter bij WEO-BNC, twee clubs uit de provincie Groningen. Een speler stond meermaals op mijn tenen en stak zijn elleboog uit toen ik per ongeluk tegen hem opliep.’’

,,Op een gegeven moment kwam er een corner, zij stonden al met 9-0 voor. De bal waaide voorbij, ik liep naar achteren en vanuit mijn ooghoeken stormt iemand op me af. Met twee gestrekte benen in mijn kuiten. Ik kon hem niet schorsen, want toen ik op de grond lag, wist ik niet meer precies wie dit had gedaan. Die mannen leken erg op elkaar. Ik kon dus niet zeggen: jij was het. Ik hield er wel twee zere benen aan over.’’

De Groot laat zich er echter niet door uit het veld slaan, hij vindt zijn hobby nog steeds leuk. ,,Maar zoiets kan het einde van iemand zijn hobby betekenen’’, haakt Bootsma in. ,,Ik denk dat iemand daarna geen zin meer heeft om het veld op te gaan.’’

Betaald voetbal

Bootsma ambieert een rol als scheidsrechter in het betaalde voetbal.

,,Maar ik ga niet mijn sociale leven opofferen’’, zegt hij. ,,Ik heb een kind, een vriendin, een opleiding aan het Cios en een huis. Dat gaat allemaal voor.’’

Of zijn ambitie haalbaar is? De Groot denkt van wel, mits het talent zich verbetert op door hem aangegeven punten. ,,Hij moet wel vanaf het begin scherp zijn. Daar is nog wel wat winst in te behalen. Maar talent heeft hij.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct