Rookbommen, spijt en een beetje misselijkheid: Cambuurspelers missen het feest met de supporters bij alternatieve huldiging

Met een helikoptervlucht boven Leeuwarden vierde SC Cambuur zaterdagmiddag het kampioenschap. De alternatieve huldiging viel in de smaak, ook al misten de spelers een feest tussen en met de supporters.

Het is zaterdagmiddag even na half twee als Issa Kallon op zijn telefoon ziet dat ploeggenoot Jarchinio Antonia live gaat op Instagram. Kallon is achtergebleven op de vliegbasis van Leeuwarden, terwijl Antonia in de helikopter zit voor de kampioensvlucht over de stad.

Kallon blijft met bewust met zijn razendsnelle benen op de grond. ,,Ik vind het een beetje eng, maar dat was niet de reden.’’

Hij heeft een andere voorstelling van een huldiging. Toegejuicht worden door duizenden fans op het Oldehoofsterkerkhof of een rondvaart door de grachten, dat is huldigen. ,,Daar had ik op gehoopt. Dan kun je de supporters van dichtbij zien. Dat heb je bij zo’n rondvlucht niet.’’

‘Niet zo dapper’

Als hij de beelden die Antonia vanuit de helikopter rondstuurt ziet, bekruipt hem toch het gevoel de verkeerde beslissing te hebben genomen. Meteen probeert Kallon alsnog een plekje te veroveren op een van de vluchten. Tevergeefs, alle heli’s zitten vol. ,,Ik ben maar klein, dus misschien kon ik nog ergens tussenin of bij iemand op schoot’’, zegt hij lachend. ,,Een klein beetje spijt heb ik wel.’’

Als de tweede sessie vluchten in de lucht is, drentelt Michael Breij nog immer nerveus rond op de vliegbasis. ,,Ik ben niet zo dapper’’, zegt hij na een toiletbezoek. Lachend: ,,Dat zal nog wel een paar keer gebeuren.’’

Toch behoort Breij niet bij de groep die aan de grond blijft. Terwijl mannen als Kallon, Robert Mühren, Alex Bangura, Stanley Akoy en Calvin Mac-Intosch in een nabijgelegen hangar een F16 en verschillende bommen bekijken, vangt hij de eerste vliegers op. Die natuurlijk een beetje inspelen op zijn angstgevoelens. Ze ruien Breij met liefde op. Vliegen in een helikopter is toch wel erg eng. Breij gaat toch. ,,Je moet jezelf even overwinnen. Twintig minuten strijden.’’

Laatste vlucht

Hij zit in de laatste vlucht. Henk de Jong en Martijn Barto in de eerste. ,,Ik was wel een beetje misselijk van het draaien in de lucht’’, bekent Cambuurs hoofdtrainer. Om er meteen aan toe te voegen dat het feestje van de avond ervoor daar misschien ook debet aan is. ,,Maar het was heel speciaal, dit maak je niet weer mee.’’

Natuurlijk had De Jong ook liever in een volle binnenstad oog in oog met de supporters gestaan. Hij heeft begrip dat het niet kan vanwege de coronamaatregelen. Datzelfde gevoel heeft Martijn Barto. ,,Dit is fantastisch, alleen jammer dat je niet meer contact hebt met de fans.’’

Barto was er in 2013 als speler bij toen de kampioenen wel in de binnenstad werden gehuldigd. ,,Ik had de spelers en supporters dat ook nu erg gegund, maar het mag en kan helaas niet. De afstand naar de supporters is nu een stuk groter.’’

‘Kippenvel’

Niettemin spreekt de Goutumer van een fantastische ervaring, die net als in 2013 voor kippenvel zorgt. Zeker op het moment dat de helikopter drie rondjes over Goutum vliegt. Zijn kinderen hebben met hulp van de opa’s zijn naam en die van zijn buurman, fysiek trainer Nicky Boonstra, met linten in een grasveld geschreven. ,,En op de Achmeatoren stonden ze met fakkels, echt genieten.’’

Dat gevoel deelt iedereen die na de vlucht weer voet aan de vaste grond zet. ,,Het was echt gaaf’’, zegt Nick Doodeman. ,,Ik heb een paar vlaggen en wat rookbommen gezien.’’ Maar het was meer een fantastische ervaring dan een echte huldiging. ,,Ik ben blij dat ik ben ingestapt, mooi om mee te maken.’’

Alex Bangura doet dat niet en spijt heeft hij niet. Twee keer stond hij de afgelopen weken op het balkon van het stadion met de supporters voor hem op het Cambuurplein. Dat was mooi genoeg. ,,Kippenvel, zoiets vergeet je nooit weer.’’

Geen fan van vliegen

Hij is gewoon geen fan van vliegen. ,,Als het niet hoeft, stap ik liever in de trein of bus.’’ Ook als hij zijn ploeggenoten ziet genieten op filmpjes of hoort praten over hun ervaringen, heeft hij niet het idee dat ie alsnog de lucht in wil.

Op de basis klinkt weer het lawaai van een helikopter. Michael Breij stapt uit. Hij heeft als een van de laatsten de vlucht er ook opzitten. Breij grijpt met een hand naar zijn hoofd en valt bij ploeggenoot Ragnar Oratmangoen in de armen. ,,Waanzinnig, fantastisch, gaaf.’’ Breij komt superlatieven tekort.

In tegenstelling tot een uur eerder heeft hij nu wel volop praatjes. Heeft hij ook nog wat meegekregen van wat er zich op de grond afspeelde? ,,Ik zag mijn vriendin, moeder en broertje nog zwaaien. En ik zag de ME achter onze fans aanzitten.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Promotie Cambuur
Cambuur
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct