Riemer van der Velde, thuis in Langweer.

Riemer van der Velde is openhartig op zijn 80ste verjaardag: 'Kinderen krijgen was ons niet gegeven'

Riemer van der Velde, thuis in Langweer. FOTO NIELS DE VRIES

Hij blijft altijd onlosmakelijk verbonden aan SC Heerenveen. Maar nu gaat het niet over de club die hij 23 jaar leidde, maar over Riemer van der Velde zelf. Vandaag viert hij zijn tachtigste verjaardag. ,,Mijn leeftijd? Ben ik totaal niet mee bezig.”

Riemer van der Velde keek onlangs, thuis op de bank, naar een voetbalwedstrijd op televisie. De stand was 2-0, het duel kabbelde naar het einde, kansen waren er al een tijd niet meer. Voor de commentator voldoende aanleiding om te constateren dat de wedstrijd was gespeeld.

Op zo’n moment gaat Van der Velde rechtop in zijn stoel zitten.

,,Want dan ga je het meemaken”, zegt hij, het laatste woord benadrukkend door met zijn hand op tafel te slaan. ,,En wat denk je? Werd het nog 2-2 ook. Trainers die een paar jeugdspelers inbrengen, denkend dat de buit binnen is? Hetzelfde verhaal. Je tart het noodlot. Dat is het domste wat je kunt doen.”

Het verklaart waarom Van der Velde zijn twijfels had bij dit verhaal, want gevoelsmatig breekt hij nu zelf met die wetmatigheid. De ‘buit’ – zijn tachtigste verjaardag – is tijdens dit gesprek immers nog niet binnen. ,,We zitten hier nu, ruim een week eerder”, zegt Van der Velde. ,,En dan is er tóch dat stemmetje in mijn hoofd: stel je voor dat me in de tussentijd iets overkomt? Ik ben nu eenmaal een beetje bijgelovig.”

Vandaag viert Van der Velde zijn persoonlijke jubileum. Ingetogen, zoals dat gaat in deze tijd, al heeft corona geen invloed op zijn gemoedstoestand. ,,Ik vermaak me nog prima. Maar ik zie, net als iedereen, beduidend minder mensen. Elke dag loop ik zo’n vier kilometer door Langweer. Normaal maak ik dan een praatje met de mensen. Nu zijn de straten leeg.”

U behoort tot de risicogroep. Maakt corona u angstig?

,,Ik h eb donders goed in de gaten dat je het niet moet krijgen. We zijn dan ook bijzonder voorzichtig. We volgen de richtlijnen van het RIVM, gaan niet vaker naar de winkel dan strikt noodzakelijk. Ik vind het jammer dat de horeca dicht is. De gezelligheid van de plaatselijke cafés zien wij als een verrijking van ons leven.”

Tachtig jaar. Heeft u daar een speciaal gevoel bij?

,,Hoor ik dat iemand tachtig is, dan is mijn eerste g edachte: bliksem, die is best oud. Zoals ik ook denk dat iemand een mooie leeftijd heeft bereikt, als ik lees dat een tachtigjarige is overleden. Maar met mijn eigen leeftijd? Ben ik totaal niet mee bezig.”

Van der Velde lacht. ,,Waar ik mee bezig ben is – nou ja, laat ik het eens heel voorzichtig zeggen – hoe bijzonder slecht Heerenveen laatst tegen Ajax voetbalde. Ik moet me daar niet meer druk over maken. Maar dat doe ik dus wél.”

Zo te horen voelt u zich bepaald niet tachtig.

,,Vind je? Soms vergelijk ik mezelf toch wel met een verouderde auto. Er staan behoorlijk wat kilometers op de teller. Links en rechts is er de afgelopen jaren ook weleens wat gerepareerd.”

Uw vrouw Annie heeft haar portie ook gehad.

,,Borstkanker, twee keer. De eerste keer wisten we het al toen we nog in de wachtkamer zaten. Zagen we de dokter lopen, met achter hem twee assistenten. Dat betekent vaak slecht nieuws. Gelukkig hoorden we ook meteen dat de kans op herstel groot was.”


Maar op zo’n moment staat uw leven toch op zijn kop?

,,Ja, maar wat me vooral is bijgebleven is hoe flink Annie was. We gingen voor haar bestraling samen naar het ziekenhuis. Na de eerste keer zei Annie: ‘Ik kan Leeuwarden zelf ook wel vinden.’ Ze had haar ziekte zó snel een plek gegeven. En dus ging ik daarin mee. Wij voelen ons sowieso niet snel enorm verslagen, maar het hakte er natuurlijk wel stevig in. Wil je nog koffie?”

loading

Z e vormen een twee-eenheid, Riemer en Annie, sinds ze elkaar in 1964 tegenkwamen in dancing de Skâns in Gorredijk. Een Fries sportkoppel was geboren: Riemer van der Velde was een verdienstelijk grasbaanracer en motorcrosser – en voetbalde met Be Quick 1887 uit Groningen bovendien op een hoog niveau. Annie was een van de betere Friese korfbalsters, spelend bij LDO uit Terwispel en Wordt Kwiek uit Jubbega.

Mooi is de anekdote over het huwelijksaanzoek van Riemer van der Velde, of beter gezegd: de manier waarop Annie erachter kwam dat hij met haar wilde trouwen. ,,Annie heeft altijd gezegd dat ze geen tien jaar verkering met me wilde”, aldus Van der Velde.

Na een relatie van bijna een decennium begon de tijd te dringen, wist Van der Velde. Pragmatisch als hij toen al was, zag hij een vakantie met hun vriendengroep als een ideaal moment om met de mannen de agenda’s naast elkaar te leggen. ,,We waren op een schaatsevenement in Inzell”, vertelt Van der Velde. ,,Ik vroeg: kan iedereen op 29 maart 1974? Oké, dan wordt dat onze trouwdatum.”

Hij moest Annie alleen nog ten huwelijk vragen. Maar dat bleek uiteindelijk niet nodig. ,,Voordat ik de kans kreeg, was ze al gefeliciteerd door een van mijn vrienden… Ik heb toen nog wel even met Annie moeten praten. Ze vond het de verkeerde volgorde. Maar nu, 46 jaar later, zijn we nog steeds bij elkaar. We hebben al die jaren weinig onenigheid gehad, zijn altijd hecht geweest, net zoals de gezinnen waarin we beiden zijn opgegroeid.”

Hoe was uw jeugd?

,,Mij n ouders waren fantastisch. Pa en moe stelden alles in het teken van mijn broer Wijtze, zusje Aaltje en mij. We moesten weliswaar meehelpen in hun bakkerij en kruidenierswinkel in Bakkeveen, maar dat deden we graag. Pa kwam uit Twijzel, was een inventieve man, een harde werker ook. Moe was een Drentse, afkomstig uit Norg. Heel creatief. Ze had ook een geweldig gevoel voor taal, schreef teksten en liederen voor musicals. Helaas voor haar moest je als vrouw in die tijd naar de huishoudschool. Ze kon namelijk uitstekend leren. Dat laatste had ik wel iets beter kunnen doen.”

Vertel.

,,Ik had naar een school moeten gaan waar ze in de ochtend twee tot maximaal drie uur lesgaven. Want als het langer duurt, komt er niets meer binnen. Ik bleef zitten tijdens mijn eerste jaar op de hbs en dat zou het derde jaar opnieuw gebeuren. Ik ging dus maar naar de mulo, die ik uiteindelijk met kunst- en vliegwerk heb afgemaakt. Vervolgens heb ik nog twee jaar de vakschool voor detailhandel gedaan in Groningen.”

U werd ondernemer.

,,Met pa begon ik een horecagroothandel, in 1963. Later kwamen mijn broer en zus erbij. We runden een familiebedrijf waar uiteindelijk meer dan tweehonderd mensen werkten. Een hecht team van enthousiaste medewerkers, met wie we een heel mooi bedrijf hebben neergezet.”


Wat was de sleutel voor het succes?

,,Als je maatschappelijk wilt slagen moet je ten eerste verstand van zaken hebben en keihard willen werken. Maar het belangrijkste is dat je goed samenwerkt. Dat gebeurde bij ons bedrijf. Alle werknemers zijn jarenlang gebleven óf later succesvol voor zichzelf begonnen. Dat zegt wel iets, denk ik. Ik heb daarna altijd hetzelfde patroon zien terugkeren, zowel in het bedrijfsleven als in de sportwereld: succes krijg je alleen met een wij-gedachte.”

H ij heeft een fascinatie voor creatievelingen, voor andersdenkenden, voor vrijbuiters. Niet alleen in het voetbal, of sport in het algemeen – Riemer van der Velde heeft een brede maatschappelijke interesse. Zo is hij, net als Annie, een groot muziekliefhebber en een fervent bezoeker van schouwburgen.

Wat dat betreft biedt de muur in zijn vishok, pal naast zijn woning aan de Langweerderwielen, een mooi inkijkje in de bewonderaar die schuilt in Riemer van der Velde.

loading

Want daar hangen ze, afgedrukt op fraaie canvasdoeken: Jopie Huisman (‘fantastische man’), Harry Muskee (‘door hem ben ik van de blues gaan houden’), Rients Gratama (‘wát een oeuvre, wát een geweldige kerel’), Johan Cruijff (‘hier op de foto in het oude stadion van Heerenveen, we versloegen hem als trainer van Barcelona met 5-4’) en, natuurlijk, Abe Lenstra (‘onmiskenbaar de beste Nederlandse voetballer ooit’).

,,Mensen die ik persoonlijk heb gekend en voor wie ik veel waardering heb”, zegt Van der Velde. ,,Er is me weleens gevraagd of er nog foto’s bijkomen. Dan antwoord ik: ‘Jij voorlopig niet, want je voldoet niet aan alle eisen.’” Van der Velde wacht even of het kwartje bij zijn toehoorder valt. ,,Iedereen die hier hangt is overleden.”

Hoe ervaart u dat, ouder worden?

,,Ik kwam vroeger tijdens het aaisykjen niet in de buurt van een kerkhof. Toen ik als jong ventje ontdekte dat het leven een keer eindigt, lag ik daar wakker van. Nu al heel lang niet meer. Annie en ik gaan meerdere keren per jaar naar de begraafplaats in Bakkeveen. Daar staan de urnen van onze ouders, vlakbij elkaar. Vaak loop ik dan een rondje langs oude bekenden. Jongens met wie ik vroeger nog gevoetbald heb bijvoorbeeld.”


En dan?

,,Dat zijn de feiten. Ik denk dan niet: o God, de dood komt dichterbij! Als je ouder wordt, accepteer je dat het leven een keer eindigt. Ik wel, tenminste.”


Denkt u weleens na over de dood?

,,Jawel. Ik ben zes jaar ouder dan Annie. Dan mag je aannemen dat ik deze wereld iets eerder ga verlaten. Het enige wat ik hoop, is dat het dan goed gaat met Annie.”

Korte stilte. ,,We hebben gelukkig altijd heel veel mensen om ons heen gehad. Kinderen hebben we niet, hoewel de wens er altijd is geweest. Och, wij houden heel veel van kinderen. We hebben vroeger vaak kinderen van familie en vrienden in huis gehad. Logeerpartijen, dat was een feest. Maar ze zelf krijgen – nee, dat is ons niet gelukt.”


Heeft dat voor verdriet gezorgd?

,,Nee. Niet bij Annie en ook niet bij mij. Het was ons simpelweg niet gegeven.”


Dat klinkt wel heel rationeel.

,,Wij hebben er nooit een halszaak van gemaakt en zijn bijzonder tevreden met hoe ons leven is verlopen. Je kunt het ook omdraaien. Wij hebben in onze directe omgeving heel veel verdriet om kinderen gezien. Stukgelopen relaties. Onvrede. Of kinderen die iets deden wat je als ouder nooit verwacht. Kinderen zijn fantastisch, maar maken tegelijk zó kwetsbaar.”


Tachtig jaar. Als we uw leven beschouwen, wat is dan de uitkomst?

,,Ik had vroeger een oom; hij was slager in Groning en. Ik weet nog goed dat ik mijn veertigste verjaardag vierde. ‘Gefeliciteerd Riemer’, zei hij. ‘Je hebt de mooiste helft van je leven gehad.’ Nu zit, volgens mijn oom dan, ook de tweede helft erop. Hier en daar loop je een kreuk op, je vergist je weleens en soms maak je veel verdriet mee. Maar bovenal kijk ik terug op een fantastische tijd. Dat ik Annie ben tegengekomen is al een feest op zich. Dat ik ben opgegroeid in Friesland, in een omgeving en met mensen die bij ons passen, is een voorrecht. En ja, nu ben ik tachtig. Voor mijn gevoel zijn de jaren voorbijgevlogen. Maar we zijn nog lang niet klaar. Zoals Annie en ik ons nu voelen, hopen we er nog een aantal jaren aan vast te knopen.”

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct