Sjanet Wijnia in actie op het NK in 2019.

Nieuwe energie voor Sjanet Wijnia: 'It hat foar my wol eefkes goed west'

Sjanet Wijnia in actie op het NK in 2019. FOTO HENK JAN DIJKS

Het leven van Sjanet Wijnia (21) bestaat normaal gesproken voor een groot deel uit sport. De volleybalster en kaatsster uit Wommels moet haar tijd nu anders indelen. Dat gaat haar goed af. ,,It hat foar my wol eefkes goed west.”

Alle vaste structuren vielen de afgelopen tijd weg voor Sjanet Wijnia. Volleyballen mocht niet. Kaatsen evenmin. Alsof dat niet genoeg impact had, werd haar stage op de radiologie-afdeling van het Antonius-ziekenhuis in Sneek door de coronacrisis met acht weken uitgesteld. Zeeën van tijd had de studente medische beeldvorming en radiotherapeutische technieken opeens.

Wennen

In eerste instantie moest ze enorm wennen aan de lege agenda. Maar de uren, dagen en weken had Wijnia al snel weer gevuld. Vervelen deed ze zich eigenlijk geen moment. Ze ging zo nu en dan hardlopen, deed work-outs, sloeg af en toe een balletje met haar kaatsmaten en stapte op de mountainbike of de racefiets.

Wijnia ging bovendien vaak naar Winsum om te helpen in de verbouwde supermarkt van haar schoonouders, de heit en mem van haar vriend Evert Pieter Tolsma. ,,Ik haw alle dagen lekker oan it wurk west. Oars hie ik mar sleau wurden.”

Het gekke was: toen ze maandag na een ongedwongen weekend op Ameland voor het eerst sinds twee maanden tot haar grote vreugde de teamgenoten van VC Sneek weer zag en met hen wat oefeningen deed in de buitenlucht (zonder bal en met onderlinge afstand), voelde ze zich misschien wel beter dan ooit.

‘Hiel fit’

,,Ik bin echt hiel fit, ek al ha’k fansels folle minder dien as ik wend bin. Miskien hat it foar my wol eefkes goed west.” Haar lichaam, zegt Wijnia, was er wel aan toe om het wat rustiger aan te doen. ,,It wie wol in bytsje op.”

Niet zo gek ook: de combinatie van volleyballen bij Sneek in de eredivisie en kaatsen in de hoofdklasse is veeleisend. Wat zou het makkelijk zijn, dacht ze weleens, om het kaatsen er niet meer bij te doen. Wat zou het een rust geven als ze zich voortaan qua sport alleen op volleyballen hoefde te concentreren. ,,Mar ik bin echt hiel min yn kiezen. Mei alles. En ik fyn it keatsen úteinlik ek te leuk om dermei op te hâlden.”

Het plezier dat ze op de kaatsvelden beleeft, was vorig jaar ondanks alle successen trouwens ver te zoeken. Ze won de PC voor de derde achtereenvolgende keer. In totaal pakte ze in 2019 tien kransen met haar maten Ilse Tuinenga en Manon Scheepstra, die wegens de onduidelijkheid over haar woonadres onderwerp van discussie was.

Fjouwer Wimpels

Met het afdelingspartuur van Wommels greep Wijnia bovendien de macht op het NK . Daarmee sleepte ze en passant als vierde vrouw ooit de Fjouwer Wimpels in de wacht, de prestigieuze ‘oeuvreprijs’ die hoort bij het bemachtigen van zowel Frouljus-PC, NK, de Jong Famme als de Ald-Meiers. Het was dus absoluut een topseizoen.

Tegelijkertijd was het een kaatsjaar dat ze qua sfeer en beleving ronduit ellendig vond. ,,De ûnderlinge jaloezy, de felheid fan sommige froulju, alle kommoasje dy’t der wie… Nee, it wie net leuk. Ik fûn it freeslik. Ik ha de moaiste prizen wûn, mar absolút net it moaiste jier belibbe. Der binne troch sommigen dingen nei my roppen dy’t echt net koenen. Jo meie bêst op elkoar reagearje, mar der binne grinzen.”

Het kaatsen kan veel opsteken van de cultuur die in het volleybal heerst, vindt Wijnia. ,,Dan haw ik it foaral oer de gunfaktor. Ik bin passer-loper by Sneek. Meardere froulju kinne op myn plak spylje. As sy better binne as ik, dan akseptearje ik dat. Oarsom is it krekt sa. Ik kin mei alle froulju goed opsjitte. Ik fyn mysels in beskieden, sosjaal en ek soarchsum type. Yn de keatswrâld pas ik yn dy sin eins net.”

Niet thuis

Er was nog een probleem in het vorige kaatsseizoen. Wijnia voelde zich niet thuis bij team Puur Passie. ,,Ik koe net oan de winsken foldwaan. Ik koe soms net traine omdat ik it drok hân hie mei follybaljen, of gewoan omdat ik rêst noadich hie. Mar der waard wol ferwachte dat ik der alle kearen wie. Dat is de kultuer by Puur Passie en dat is fansels prima, mar ik rûn konstant op ’e teannen. Dêrom woe ik fuort.”

Zo gezegd, zo gedaan. Ze wilde, meer dan wat dan ook, het plezier terugvinden. Ze belde daarom Margriet Bakker – ,,Sy is in bytsje itselde as ik” – om te vragen of zij met haar wilde kaatsen. Het doel van Wijnia was ook om weer zo goed te worden als op de PC van 2017, toen ze in Weidum verrassend won met Imke van der Leest en Louise Krol. En ze wilde weer de dubbelfunctie (achterinse en opslag) die ze de afgelopen jaren bij Scheepstra en Tuinenga zo miste. Alleen voorinse zijn, gaf haar uiteindelijk niet genoeg voldoening.

‘Sin oan’

Bakker zei ja en Ilse Tuinenga voegde zich bij hen. ,,Mei syn trijen ha wy keatsteam 2020 opsetten. Der sitte noch seis keatssters by en wy ha trije trainers, ûnder wa myn heit. Wy ha der de hiele winter drok mei west. De shirts en jackjes wienen klear, we hienen der echt sin oan.”

Maar helaas, tot 1 september wordt niet gekaatst. Van het seizoen blijft weinig over. ,,Dat is hiel jammer. Ik ha al alles wûn wat der yn it keatsen te winnen is, mar ik hie dit jier graach mei myn suske Rixt en mei Martzen Deinum, in goeie freondinne, de bêste op de Jong Famme-partij wêze wold. Ik bin 21, it wie de lêste mooglikheid.”

Veel meer dan als kaatsster heeft Sjanet Wijnia als volleybalster nog veel te winnen. Ze droeg haar steentje bij Sneek weliswaar bij als ze als invalster binnen de lijnen kwam, maar een vaste basisplaats wist ze in haar eerste seizoen bij het eerste nog niet te bemachtigen.

,,Ik wol hiel graach in fêste wearde wurde, noch mear in echte bydrage leverje oan de teamprestaasje”, vertelt Wijnia. ,,Ik kin noch in folle bettere spylster wurde.”

Meer voldoening

Uit het volleyballen haalt ze meer voldoening dan uit het kaatsen. ,,Ik moat der ek folle mear foar dwaan om in heech nivo te heljen. Follybal is op ús nivo topsport. It keatsen fret tiid en enerzjy, mar is lyts en ik hoech der net beslist hiel folle foar te dwaan om yn it wykein goed te wêzen.”

In 2018 had ze erop gerekend dat ze bij het eerste van VC Sneek zou komen. Dat gebeurde niet. De twijfel sloeg toe. Ze vroeg zich af wat ze in wedstrijden bij het tweede anders had moeten doen. Vervolgens raakte ze ook nog geblesseerd aan haar knie. Ze moest vorig jaar april een meniscusoperatie ondergaan. ,,Ik ha in sterk lichem, mar dit wie net foar te kommen.”

Na haar revalidatie durfde ze aanvankelijk niet voluit te gaan, bang als ze was dat het weer mis zou gaan. De knie werd ook nog geregeld dik. ,,Mar de lêste moannen gie it echt goed. De knibbel wurdt noait wer sa’t dy wie, mar ik kin dwaan wat ik wol.”

Vrij van woede en onzekerheid

Vroeger werd ze hartstikke boos als het op het kaats- of volleybalveld niet ging zoals ze wilde. ,,Dan jankte ik der oer.” Later was ze vaak onzeker, zeker toen ze net een kaatspartuur vormde met Scheepstra en Tuinenga. ,,Ik lei mysels druk op wylst dat hielendal net noadich wie.” Inmiddels is Sjanet Wijnia vrij van woede en onzekerheid. ,,Ik ha folle mear selsfertrouwen krigen, ik doar mear foar mysels op te kommen. It kin noch hieltyd wol better, mar ik bin in stik fierder as foarhinne.”

De komende maanden gebruikt ze om af te studeren en vervolgens een baan te vinden. Wijnia gaat het kaatsveld op om met haar vader en teamgenoten te trainen. En ze gaat regelmatiger met haar teamgenoten van VC Sneek aan de slag, voor zover dat mogelijk is.

,,En ik sil mei Evert Pieter alve dagen op fakânsje nei Sardinië. Wy gean derfan út dat it gewoan trochgean kin. Hearlik, eefkes niks. Allinnich de omjouwing, de natoer en dwaan wêr’t ik sin oan ha. Ik fyn dat ik dat wolris fertsjinje yn myn drokke sportlibben.”

menu