Anne Tauber (m) wordt na haar zege in de Alternatieve Elfstedentocht opgetild door nummer twee Iris van der Stelt (l) en nummer drie Elma de Vries. FOTO GLENN WASSENBERGH

Natuurlijk blijft Anne Tauber op de been

Anne Tauber (m) wordt na haar zege in de Alternatieve Elfstedentocht opgetild door nummer twee Iris van der Stelt (l) en nummer drie Elma de Vries. FOTO GLENN WASSENBERGH

Anne Tauber (22) uit Oranjewoud won tot woensdag nog nooit een marathon. En toen was daar de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee.

Als Anne Tauber naar links kijkt, ziet ze het laatste rechte stuk op de Weissensee liggen. Toch is er nog zeker 1800 meter te gaan. Pff. Alsof ze nog niet genoeg heeft afgezien.

Tauber besluit alleen nog maar stuurs voor zich uit te kijken. Gewoon doorrijden. Zoals ze de hele dag heeft gedaan. De felle rugpijn neemt ze voor lief. De eindstreep is nu te dichtbij.

Vanuit haar ooghoek ziet ze nog steeds de schaduw van Iris van der Stelt, vlak achter die van haar. Da’s een taaie, denkt Tauber. Een keer of vier heeft ze nu al geprobeerd om de Sassenheimse van zich af te schudden.

'Als het op een sprint mocht aankomen, weet ze dat het einde verhaal is'

Als het op een sprint mocht aankomen, weet ze dat het einde verhaal is. Hoe komt ze toch van Van der Stelt af? Die blijft maar in haar nek hijgen.

Wacht. Over hijgen gesproken. Hoort ze dat nu goed? De inmiddels vertrouwde ademhaling van de blondine achter haar lijkt zwaarder en zwaarder te worden.

Tegelijkertijd klinken de inmiddels vertrouwde slagen van Van der Stelt steeds verder weg. En waar is die tweede schaduw ineens gebleven? Alleen haar eigen ranke silhouet is nu nog op het langzaam smeltende ijs te zien.

Wat had ze ‘m in de ochtend geknepen. Natuurlijk zou er al vroeg een kopgroep ontstaan. Zo ging het vorig jaar ook. Maar de serieuze kanshebbers zouden pas veel later opstaan. Toch?

Nee dus. Niemand minder dan Lisa van der Geest en Carien Kleibeuker mengen zich al snel in de strijd vooraan. Van der Geest heeft Tauber het jaar daarvoor nog verslagen in de sprint van dezelfde Alternatieve Elfstedentocht. En Kleibeuker, tsja. Als er iemand in staat is om heel lang en vooral heel hard door te rijden, is het de Heerenveense wel.

Tauber heeft de slag gemist. Dan maar hopen op het beste vanuit de buik van het peloton. Na een paar ronden sijpelt daar het nieuws door door dat Van der Geest en Kleibeuker nu de enige koplopers zijn. Het gat met het peloton is al opgelopen tot vier minuten.

'Dan hoort ze geroep vanaf de kant. De twee vooraan hebben hun hand toch overgespeeld'

Natuurlijk baalt Tauber als een stekker. Ze had er gewoon bij moeten zitten. Haar benen zijn zó goed. Oké, het is op een kilometer of tachtig van de streep echt nog geen uitgemaakte zaak. Maar Van der Geest en Kleibeuker zullen met al hun ervaring vast wel weten wat ze doen.

Dan hoort ze geroep vanaf de kant. De twee vooraan hebben hun hand toch overgespeeld. Van der Geest stapt op zestig kilometer van de finish zelfs met kramp van het ijs. In een mum van tijd wordt ook de murw gebeukte Kleibeuker opgegeten door het peloton.

Tauber weet niet wat ze ziet. De strijd begint weer helemaal opnieuw. Met haar benen is nog steeds niets mis. Ze kijkt maar weer eens om zich heen. Zoveel vrouwen zijn er niet meer over.

Elma de Vries, de pechvogel van vorig jaar, rijdt natuurlijk nog wel vooraan. Aggie Walsma en Ankie IJtsma kunnen ook nog wel even door. Daniëlle Bekkering, de grand lady die voor het laatst op de Weissensee rijdt, is eveneens een vertrouwd gezicht.

Er worden her en der speldenprikjes uitgedeeld. Tauber pareert ze met speels gemak. Met nog luttele kilometers voor de boeg gaat ze zelf op avontuur. Van der Stelt is de enige die kan volgen. ‘We zijn ze kwijt’, schreeuwt Tauber. ‘Blijf rijden, blijf rijden’. Van der Stelt antwoordt hijgend dat ze niet meer kan.

'Er worden her en der speldenprikjes uitgedeeld. Tauber pareert ze met speels gemak'

Dan rijdt Tauber moederziel alleen op het laatste rechte stuk. Het publiek joelt. Eindelijk durft ze achterom te kijken. Van der Stelt rijdt ergens in de verte. De armen gaan al voorzichtig de lucht in. ‘Blijf op de been, Anne’, schreeuwt speaker Cor Rijpma. ‘Blijf op de been’.

Natuurlijk blijft ze op de been. Ze heeft in Assen niet voor niets bij jeugdcircus Bombari gezeten.

Dan is het gebeurd. Ze weet van gekkigheid niet hoe ze moet juichen. Bij de huldiging op het nagemaakte bruggetje van Bartlehiem begint pas een beetje door te dringen wat ze zojuist heeft gedaan.

Het is nota bene de eerste marathonzege van Anne Tauber. En wat voor één.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct