Mart Dijkstra wacht bij Cambuur op een club waar hij zijn loopbaan kan voortzetten.

Mart Dijkstra is nog niet klaar: ik ben gratis op te halen

Mart Dijkstra wacht bij Cambuur op een club waar hij zijn loopbaan kan voortzetten. FOTO HENK JAN DIJKS

Eind juni keerde een oude bekende terug in het Cambuur-stadion. Anderhalve maand later houdt de contractloze Mart Dijkstra nog altijd zijn conditie op peil in Leeuwarden. ,,Het is een onzekere tijd.’’

Bij de hoofdingang van het Cambuur-stadion staat Foeke Booy te praten met Mart Dijkstra. In zijn ooghoek ziet de technisch manager het bezoek aankomen en meteen verandert hij van toon. ,,Mooi dat we eruit zijn’’, grapt hij naar Dijkstra, hintend op een contract.

Op zijn beurt zou Dijkstra het maar wat graag zien: Foeke Booy met een contract voor hem in de hand. Hij weet dat de zaken anders liggen. De verdedigende middenvelder draagt de kleding van Cambuur, maar staat niet op de loonlijst.

Een oplettende toeschouwer in het stadion van Cambuur merkte hem eind juni bij de eerste training van de voorbereiding op: ,,als ik niet beter zou weten, zou ik zeggen dat Mart Dijkstra net het veld opliep’’, klonk op de tribune. De dertigjarige Groninger lacht. ,,Dan zijn ze me nog niet vergeten. Of ik ben niet veranderd.’’

Conditie op peil

Vijf jaar geleden verruilde Mart Dijkstra Cambuur voor Sparta Rotterdam om vervolgens via NEC terug te keren in Leeuwarden. ,,Om mijn conditie op peil te houden’’, zegt hij. ,,Het is nooit de insteek geweest om hier een contract te krijgen.’’ Maar nu hij anderhalve maand dagelijks deel uitmaakt van de selectie zou hij het toch wel graag willen.

Deze zomer liep zijn contract in Nijmegen af. Door de corona-uitbraak van begin maart was het eerder gedaan dan verwacht. Op een slechter moment kon de crisis niet komen voor een transfervrije speler. ,,Je merkt nu dat clubs het rustig aan doen.’’ Er is weinig beweging op de transfermarkt. ,,En ik ben natuurlijk geen Messi waar de clubs om staan te springen.’’

Dijkstra ging voor zichzelf trainen. Met zijn vriendin was hij net naar de stad Groningen verhuisd. Elke dag hetzelfde rondje lopen begon echter snel te vervelen. ,,Het was ook wel frustrerend. Achter een bal aan rennen, is veel leuker. Maar ik heb geprobeerd fit te blijven, want als er een club zou komen, wilde ik niet 5 kilo te zwaar zijn.’’

Henk de Jong

Die club kwam niet. Dijkstra besloot zijn oude trainer te bellen. Hij kende Henk de Jong nog van zijn tijd bij Harkemase Boys en maakte deel uit van de Cambuur-selectie die in 2013 kampioen werd en daarna in de eredivisie voetbalde. De Jong vond het geen enkel probleem en sindsdien is Dijkstra volwaardig lid van de selectie. ,,Ik voel dat ook zo, alleen heb ik geen contract.’’

In oefenwedstrijden krijgt hij speelminuten als er door blessures spelers ontbreken. Vrijdag was hij tegen Volendam wederom stand-in voor Erik Schouten. ,,Maar als iedereen fit is, maak ik geen deel uit van de selectie.’’ Hij weet ook dat zijn tijd bij Cambuur ook zomaar voorbij kan zijn. ,,Als het niet meer kan, hoor ik dat aan het begin van de week. Maar het is niet zo dat ik elke maandag met knikkende knietjes naar de club rij.’’

Hij geniet van zijn terugkeer bij Cambuur. De manier waarop er over voetbal wordt gedacht, spreekt hem aan. Soms is het ook lastig. ,,Als je kijkt hoe we presteren tegen Emmen en Zwolle, dan spreekt dat boekdelen. Zo wil je voetbal beleven. Dan denk ik wel eens: doe mij ook maar een contract. Maar ik weet dat er op dit moment weinig mogelijk is.’’

Wel beseft hij elke dag weer dat hij nog niet klaar is met voetballen. Zeker niet omdat de keuze nu voor hem is gemaakt en hij dat niet zelf heeft gedaan. Dijkstra is deze week dertig geworden. Is hij misschien te oud? ,,Dat denken ze in Nederland al snel. Maar dat is een vooroordeel. We letten goed op ons lijf. De tendens is ook dat voetballers steeds langer doorgaan. Spelers van 32, 33 jaar zie je steeds vaker.’’

Toch staat de telefoon niet roodgloeiend. ,,Misschien denken clubs wel dat ik bij Cambuur onder contract sta’’, zegt hij lachend. ,,Of dat ik een godsvermogen moet verdienen. Ook dat is niet zo.’’

Momenteel verdient hij niets. Voor het aanvragen van een ww-uitkering is het nog te vroeg. Zijn vriendin is arts in het UMCG. ,,Ze werkt keihard en maakt een heleboel overuren’’, zegt Dijkstra met een knipoog. Gekheid. De twee zingen het nog wel even uit. ,,Ik voel me ook echt geen werkloze voetballer.’’

Gevoelskwestie

In mei dacht Dijkstra nog dat hij in juli of augustus wel een nieuwe club zou hebben. ,,Maar de markt ligt zo stil, dan verleg je de deadline. Misschien willen clubs dit seizoen eerst wel beginnen en dan na twee, drie wedstrijden eens kijken wat er nog bij moet.’’ Een ultimatum heeft hij niet in het hoofd. ,,Dat is een gevoelskwestie. Dat je ineens beseft dat er niets meer komt.’’

Hij hoopt voor die tijd weer ergens een handtekening te zetten. Het buitenland is best een optie, maar niet elke tropische verrassing kan op een ja rekenen. Een lokroep uit India liet hij bijvoorbeeld al schieten. ,,Het moet wel te bereizen zijn zodat we elkaar nog eens kunnen zien.’’ Een heel seizoen gescheiden van zijn vriendin ziet Dijkstra niet zitten.

Soms is de onzekerheid lastig. Vooral mentaal. Thuiszitten met gedachtes of er nog wel een club zou komen, kan gaan vreten aan de gemoedstoestand van een voetballer. ,,Maar die gedachtes vervagen doordat ik hier elke dag train.’’ Hij blijft in de picture. ,,Het is goed dat de mensen weten dat ik er nog ben. Ik ben zo op te halen.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct