Sherel Floranus: ,,Ik dacht altijd: hoe minder goed ik mensen ken, hoe kleiner de kans dat ik teleurgesteld wordt.''

Levenslessen voor Sherel Floranus na vrijwillig gevangenisverblijf: 'Je hebt anderen nodig om te groeien'

Sherel Floranus: ,,Ik dacht altijd: hoe minder goed ik mensen ken, hoe kleiner de kans dat ik teleurgesteld wordt.'' FOTO NIELS DE VRIES

Sherel Floranus, rechtsback van SC Heerenveen, was naar eigen zeggen een gesloten persoon. Tot een vrijwillig verblijf in een gevangenis op Curaçao zijn perspectief op het leven voorgoed veranderde.

Hij had op vakantie kunnen gaan naar een bounty-eiland. De stranden van pakweg Thailand of Brazilië kunnen opzoeken. Hij had het vliegtuig kunnen pakken naar Ibiza, een geliefde bestemming onder profvoetballers.

Maar Sherel Floranus (22) koos ervoor om zich vrijwillig te laten opsluiten in Bon Futuro, de gevangenis op Curaçao, berucht om de zware criminelen en de abominabele leefomstandigheden waarin zij moeten verblijven.

Dat Bon Futuro op Curaçao ‘de hel van het Koninkrijk’ wordt genoemd, is in dat licht veelzeggend.

Veel vrienden en familieleden van mij hebben vastgezeten, omdat ze iets doms hebben gedaan

Floranus had in de zomer van 2019 dan ook even bedenktijd nodig, toen hij door zijn neef Jetro Willems werd gevraagd om hem te vergezellen in de gevangenis. De 22-voudig international van het Nederlands elftal, tegenwoordig voetballend bij Eintracht Frankfurt, was de kartrekker van het project.

Willems had eerder al verschillende donaties aan het eiland gedaan, onder meer om scholen te laten bouwen. Nu wilde hij, geflankeerd door een handvol vertrouwelingen onder wie Sherel Floranus, vijf dagen licht scheppen in de duisternis van Bon Futuro, simpelweg door ervaringen te delen. Bovendien had Willems dozenvol bordspellen, een paar televisies en een pingpongtafel geregeld die met goedkeuring van de gevangenisdirectie naar binnen mochten. (Bekijk de complete documentaire onderaan dit artikel.)

Waarom Floranus uiteindelijk ‘ja’ zei op de vraag van zijn neef? ,,Ik wilde in de eerste plaats Jetro steunen”, zegt de rechtsback van SC Heerenveen. ,,Maar tegelijk was dit voor mij een kans op een bijzondere ervaring. Veel vrienden en familieleden van mij hebben vastgezeten, omdat ze iets doms hebben gedaan. Ik kende hun verhalen over de gevangenis, maar nu kreeg ik de mogelijkheid om zelf te zien hoe het er daar aan toegaat.”

Wat als Floranus geen voetballer was geworden? Hij heeft zichzelf die vraag geregeld gesteld. Best kans dat ook hij dan op het verkeerde pad was beland. ,,Laat ik het zo zeggen: ik was in mijn jeugd niet de makkelijkste.”

Hij wil wel een kanttekening plaatsen. ,,Geloof me, de omgeving waarin je opgroeit is zó belangrijk. Sommigen worden geboren met een rijke pappie en mammie. Dat was bij mij niet het geval.”

loading

Floranus kwam als zesjarig jochie van Curaçao naar Nederland. Zijn vader bleef achter op het Caribische eiland, Floranus betrok met zijn moeder, twee broers, twee zussen en hun kinderen een woning in Rotterdam-Zuid. Dat is een wijk die, op z’n zachtst gezegd, niet bepaald bekendstaat als een van de betere van de stad. ,,Je moet er voor jezelf opkomen. Anders loopt iedereen over je heen”, zegt Floranus.

,,School was niks voor mij”, vervolgt Floranus. ,,Ik ging liever de straat op. Maar mijn geluk was dat mijn oudere broers en Jetro altijd voor me klaarstonden. Ze spraken veel met me. ‘De weg van de criminaliteit wil jij echt niet bewandelen’, hielden ze me voor.”

Iedereen verdient een tweede kans

Het was een belangrijke reden voor Floranus’ oudste broer Teyo om hem aan te melden bij Spartaan ‘20, een amateurclub in de buurt.

Floranus bleek talentvol. Al snel belandde hij in de jeugdopleiding van Sparta, waar hij op zijn zestiende in het eerste elftal debuteerde. Een contract volgde snel, een loopbaan als profvoetballer was plots realiteit.

Hij vond het vooral mooi voor zijn moeder. ,,Zij kwam naar Nederland met een doel: een betere toekomst voor haar kinderen. Ze heeft keihard voor ons gestreden. Ik heb door mijn moeder nooit het gevoel gehad dat ik iets tekort ben gekomen, ook al hadden we het thuis niet breed.”

Zijn sportieve doorbraak werd door zijn vader op afstand gevolgd. Floranus had met hem slechts sporadisch telefonisch contact, tot hij in 2018 voor de eerste keer terugkeerde naar Curaçao. ,,Ik wilde eerst slagen als profvoetballer, zodat mijn moeder zich geen zorgen meer om mij hoefde te maken. Pas daarna ging ik op zoek naar de dingen die ik miste in mijn leven. En ik merkte dat ik mijn vader gewoon nodig had. We hadden elkaar veertien jaar niet gezien.”

Hij zwijgt even. ,,Onze ontmoeting was bijzonder. Mijn vader is geen man die zijn emoties snel toont, maar ik zag dat het hem raakte. Momenteel appen of bellen we elke dag. Mijn vader volgt alles wat over me gezegd en geschreven wordt. Mooi toch?”

Precies een jaar later vloog Floranus opnieuw naar Curaçao, voor zijn bezoek aan Bon Futuro. Hij weet nog goed hoe gespannen hij was, aan de vooravond van zijn verblijf in de gevangenis. ,,Je weet niet goed wat je kunt verwachten. Maar eenmaal binnen de muren viel die spanning eigenlijk meteen weg.”

De sleutelwoorden? Vertrouwen en respect, zegt Floranus. ,,Dat creëerde Jetro, om te beginnen door zijn levensverhaal aan de gevangenen te vertellen.”

loading

Willems smokkelde als negenjarig jochie cocaïne, op een vlucht vanuit Curaçao naar Nederland. In de documentaire ‘Di velt pa SDKK’, over het verblijf in Bon Futuro, vertelt Willems hoe de drugspakketjes met tape waren vastgeplakt aan zijn benen, om vervolgens langs de douane te wandelen. ,,Ik liep heel raar, maar ze letten niet echt op kinderen. Mijn moeder beloofde mijn zus en mij cadeaus, als we thuis waren. Voor mij werd dat een goedkope voetbal”, aldus Willems.

Floranus: ,,Al die jongens in Bon Futuro hebben een stempel: hij is een dief, dit is een moordenaar, hij heeft drugs gesmokkeld. Kortom, slechte mensen. Jetro wilde met zijn documentaire laten zien dat er ook een andere kant van het verhaal is. Dat iedereen een eigen achtergrond heeft en dat je een in situatie kunt komen waar je zelf niet normaal gesproken niet voor kiest. Maar vooral: dat iedereen een tweede kans verdient.”

,,Ik ben na die week een ander persoon geworden”, vervolgt Floranus. ,,Ik was altijd heel erg gesloten, met name voor mensen die ik niet goed kende. Ik dacht: hoe minder goed ik mensen ken, hoe kleiner de kans dat ik later teleurgesteld word. Het is niet zo dat ik nu opeens een heel open karakter heb, maar ik heb na mijn verblijf in Bon Futuro wel ingezien dat je anderen nodig hebt om te groeien. En dat je je móet uitspreken over de dingen die je dwars zitten. Anders krop je alles op.”

Het is een van de verklaringen waarom Floranus twee jaar geleden uiterst moeizaam startte bij Heerenveen. ,,Ik kwam uit een grote stad, kende niemand in Friesland en woonde bovendien voor het eerst op mezelf. Alles was nieuw voor mij. Ik moest echt wennen en dat zag je terug in mijn spel. Mijn eerste seizoen bij Heerenveen was gewoon super slecht. Vorig jaar ging het al beter. Oké, ik weet dat ik meer kan brengen dan ik dit seizoen heb gedaan. Maar voor mijn gevoel ben ik nu stabiel, zowel op het veld als in mijn hoofd.”

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct