Luca van Straaten houdt zijn conditie op peil in een sportschool.

Leeuwarder knokt door in Limburg om handbaltopper te worden

Luca van Straaten houdt zijn conditie op peil in een sportschool. FOTO FRANK KERBUSCH

Tot op het bot gemotiveerd vertrok de Leeuwarder Luca van Straaten zes jaar geleden naar Limburg om handbaltopper te worden. Hij is ver gekomen. Door de coronacrisis moet hij geduld hebben voor de ultieme stap omhoog.

Op de laatste speeldag (begin maart) van de competitie plaatste de nu 22-jarige Luca van Straaten zich met de Limburgse handbalclub Lions voor het finaleweekeinde van de BeNe-League. Nog geen week later stortte Nederland in de lockdown, eindigde de handbalcompetitie abrupt en keerde Van Straaten halsoverkop terug naar Friesland.

Een maand na Van Straatens vertrek was Limburg samen met Noord-Brabant de grootste brandhaard van het virus. Toen zat de Leeuwarder handballer al lang en breed bij zijn ouders thuis in het relatief veilige Friesland. ,,In zo’n tijd is het prettig om thuis te zijn’’, zegt Van Straaten.

,,Als sportman was het ronduit vervelend’’, vervolgt hij. ,,Je bent je ritme van vroeg opstaan, eten, klaarmaken voor een dag die altijd in het teken staat van handbal, kwijt. Heel lastig.’’

Liefde voor sport

Van Straaten probeerde fit te blijven. ,,Mijn sociale leven had ik in Sittard achtergelaten. In Leeuwarden had ik weinig te doen. Dus ben ik blijven hardlopen en fietsen. Want sporten is fijn.’’

'Als ik handbal, doe ik dat vol overgave omdat ik dat zelf van binnen heel graag wil’

Dat laatste is een understatement. De liefde voor sport zit namelijk diep geworteld in het lijf van Van Straaten. Toen hij op zijn vijftiende als handballer uitgeleerd was bij de Leeuwarder handbalvereniging Cometas, vertrok hij naar de handbalacademie in Limburg. Hij wilde de absolute top halen. Van Straaten noemde dat toen zijn intrinsieke motivatie. ,,Bij velen gaat het om de complimenten van de coach. Als ik handbal, doe ik dat vol overgave omdat ik dat zelf van binnen heel graag wil’’, zei hij als vijftienjarige.

Die gedrevenheid heeft na zes jaar handballen in Limburg niets aan kracht ingeboet. Al ging het niet altijd van een leien dakje. ,,Ik was heel jong. Kleding wassen, boodschappen doen, eten koken, ik moest alles zelf leren. En ik miste mijn ouders enorm. Ik ging dan ook elk weekeinde terug. Vier uren heen, vier uren terug. Dat was soms te vermoeiend.’’

Snel volwassen

Vooral op persoonlijk vlak moest Van Straaten snel volwassen worden, vindt hij. ,,Het is wel eens misgegaan. In de omgang ben ik makkelijk, maar ook eigenwijs. Op de havo vond ik lessen volgen niet nodig. Daar stak ik weinig van op. Dan ging ik zelf studeren in de studiezaal. Ik ben vaak op het matje geroepen. Terecht, want je kunt natuurlijk niet zomaar je eigen gang gaan.’’

Omdat zijn ouders ver weg woonden, moest hij zelf, met zijn stijfkoppige karakter, veranderen. ,,Ik heb dingen gedaan die ik beter niet had kunnen doen, maar ik ben wel zelf veranderd. Dat is volwassen worden’’, vindt Van Straaten.

Zijn liefde voor de handbalsport houdt hem bij de les. ,,Die drive is nooit weggeweest. Het liefst ben ik altijd in de sporthal. Keihard werken. Altijd. Ook bij blessures. Had ik last van mijn enkels, dan kon ik wel een bal tegen een muur gooien. Had ik een blessure aan de knieën? Dan trainde ik mijn bovenlichaam.’’

Die mentaliteit heeft hem ver gebracht. Na twee jaar getraind te hebben bij de handbalacademie werd Van Straaten gevraagd om voor Limburg Lions uit te komen. Limburg Lions is ontstaan na een fusie tussen Sittardia en Vlug en Lenig, twee echte handbalbolwerken. Van Straaten: ,,Toen ze me vroegen voor het tweede team ben ik natuurlijk meteen gegaan.’’

Als middenopbouwer bleek hij niet goed genoeg, dus liet Van Straaten zich ‘omscholen’ tot hoekspeler. Alles om de top te halen. ,,Het eerste jaar was heel zwaar. Ik had moeite met bepaalde schottechnieken en moest leren variëren. Ik zag mensen die beter waren. Toch dacht en denk ik nooit dat ik dat niveau niet kan halen.’’

'Ik moet me blijven ontwikkelen'

Sinds vorig seizoen speelt Van Straaten met het eerste team van Limburg Lions in de BeNe-League. Op het hoogste niveau, in een competitie met de beste twaalf teams uit Nederland en België. Van Straaten is nog geen eerste keus. ,,Ik speel soms een kwartier, soms langer. Ik kijk niet tegen betere spelers op, maar kijk wel naar hoe ze handballen, wat ik daaruit kan halen. Ik moet me blijven ontwikkelen.’’

Geduld

Van Straaten is gesetteld in Limburg. Zijn vriendin Nikki Zeelen handbalt bij V en L in de eredivisie. De Leeuwarder vindt naast de sport en zijn privéleven nog tijd voor een hbo-studie toegepaste psychologie. ,,Ik denk na over de keuzes die ik maak en vraag me dat van anderen ook af. Zo ben ik op die studie gekomen.’’

Maar hij is niet gehecht aan Limburg, aan Friesland evenmin. ,,Als ik de kans krijg om te handballen in Duitsland of Spanje, mijn ultieme droom, dan zet ik mijn studie stop en dan ga ik.’’

Vooralsnog moet Van Straaten geduld betrachten. De handbalcompetitie werd door de coronacrisis eerder deze maand weer stopgezet. ,,We hebben vier keer gespeeld. Vier keer brak er daarna bij de tegenstander corona uit. Dat zet je wel aan het denken. Eng vind ik het niet, maar we moeten voorzichtig zijn, vooral voor anderen.’’

De handballer uit Leeuwarden houdt zich momenteel fit met krachttraining en hardlopen. ,,We hopen dat we binnenkort in viertallen weer in de zaal mogen gaan trainen. Drie spelers en een keeper, dan kunnen we los. Hopelijk kunnen we daarna snel een herstart maken met de competitie. Misschien ben ik dan wel vaste waarde. Daar blijf ik heel hard voor knokken.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct