De nationale shorttrackploeg zal 2020 herinneren als het jaar waarin hun dierbare bevriende collega Lara van Ruijven stierf. Ze werd maar 27 jaar. In dit artikel wordt ze herdacht door Rianne de Vries, jarenlang haar kamergenote, en Daan Breeuwsma, Riannes levenspartner en Lara’s ploegmaat.

Trainen? Daan Breeuwsma moet lachen als hij terugdenkt aan de combinatie Lara van Ruijven en trainen. ,,Dat was niet echt haar ding’’, zegt de routinier die sinds 2007 in de nationale shorttrackselectie zit en met Sjinkie Knegt de sport in Nederland groot maakte. Breeuwsma schrok elk jaar weer als het team zich meldde voor de eerste ijssessies van het seizoen. ,,Toen dachten wij vaak: dit wordt helemaal niets met Laar . Na twee rondjes ontplofte ze al. Geen goeie houding, technisch slecht.’’

'Lara bleek een powerhouse. Echt een racer. Pas de laatste twee jaar was ze echt goed'

De Boarnster wist niet wat hij ervan moest denken. ,,Ze had ‘s zomers heus goed getraind, maar op een of andere manier lukte het haar niet dat gevoel meteen om te zetten op het ijs. Ze deed wel haar best, maar het ging moeizaam. Soms dacht je echt, een week voor de wedstrijd, dit wordt helemaal niets. Ze kwam geen bocht door. Dat zagen we allemaal, Jeroen Otter ook (de bondscoach). We zaten daar met verbazing naar te kijken.’’

Maar Van Ruijven hield iedereen voor de gek. Vooral zichzelf, zegt Breeuwsma: ,,Niet eens bewust. Ze vond het zelf namelijk ook vervelend. Ze baalde echt als de trainingen niet goed gingen. Maar in wedstrijden, zeker in de laatste jaren, lukte het eigenlijk altijd wel. Die switch, ongelooflijk. Gaf ze zomaar vol gas. Reed ze weer de sterren van de hemel. Dus ja, toen besloten we ons daar maar niet meer zo druk om te maken. Lara bleek een powerhouse. Echt een racer. Pas de laatste twee jaar was ze echt goed.’’

Font-Romeu

Die Lara van Ruijven is dus niet meer. De Naaldwijkse stierf in juli van dit jaar, tijdens een trainingskamp in de Franse Pyreneeën. Een auto-immuunziekte werd haar fataal. Ze was nog maar 27 jaar.

,,We hebben daar in Font-Romeu nog een keertje samen geschaatst.’’ Rianne de Vries weet het nog goed. Het was de tweede dag van een hoogtestage van drie weken. De shorttrackers zijn graag in Font-Romeu, al jaren. Van Ruijven was net geopereerd aan haar schouder. De Vries: ,,Daarom deed ze nog niet de hele training mee. Maar ze kon wel weer even het ijs voelen. Ze had er ook zoveel zin in. We hebben het er vooraf veel over gehad.’’

Kamer delen

Rianne de Vries en Lara van Ruijven kenden elkaar van haver tot gort. Ze kwamen tegelijkertijd in de selectie van bondscoach Jeroen Otter, in 2012. Gek genoeg gaf De Vries het jaar daarvoor nog training aan het Zuid-Hollandse talent dat twee jaar jonger was dan zij. Voor haar opleiding aan het Cios liep ze stage bij Jong Oranje, vandaar. Zelf was De Vries toen nog langebaner. ,,Suzanne Schulting mocht toen ook al een paar keer per week meetrainen met Jong Oranje. Het was mijn eerste kennismaking met Lara. Zij was toen 17.’’

De Vries besloot van schaatsdiscipline te wisselen en een seizoen later reed ze tegelijkertijd met Van Ruijven een wereldbekerlimiet. Hun eerste gezamenlijke World Cup was in 2012 in Dordrecht. ,,Toen sliepen we nog niet bij elkaar op de kamer. Ik sliep bij Jorien ter Mors, Lara bij Annita van Doorn. In de zomer kwamen we definitief bij elkaar in de ploeg. En sindsdien deelden wij de kamer.’’

De twee werden vriendinnen. ,,Lara was als 17-jarige in Heerenveen komen wonen, ze kreeg een appartementje in de Oranjewoud-flat, naast Thialf. Het klikte meteen tussen ons. We waren allebei jong en onervaren. Nieuwelingen dus. Dan zoek je elkaar toch een beetje op.’’

Heimwee

Rianne weet dat Lara maar moeilijk kon wennen aan Friesland. ,,Ze vond het hier veel te stil. Er was hier niets te doen, vond ze. Ze was echt dat stadse gewend, ze was graag in Den Haag. Ze heeft in het begin ook wel last van heimwee gehad, ging best vaak terug naar huis. Als we dan in Dresden waren voor een wedstrijd, vond ik het vaak druk. Die auto’s, de trams, niets voor mij. Lara zei dan: ‘dat vind ik heerlijk’. Dat was het verschil tussen ons. Als ik hier vanuit Aldeboarn naar Heerenveen ga, zeg ik altijd: ik ga naar de stad, naar het centrum. Nee, zei Lara dan: Heerenveen is echt geen stad. Zij zei ook altijd: ik ga even het dorp in.’’

Daan: ,,Lara liet ook altijd blijken dat zodra ze zou stoppen, ze de volgende dag alweer in Naaldwijk zijn. Maar ze heeft hier uiteindelijk een huis gekocht, in Skoatterwâld, samen met haar vriend Ivar, die ook uit Zuid-Holland kwam. Op een gegeven moment word je wat ouder hé? En kijk je anders tegen zaken aan.’’

'Ik vond het eerst vreselijk om 30 te worden. Zo oud al. Ik zie mezelf als veel jonger. Maar nu ben ik daar dankbaar voor'

Het is mentaal zwaar, zegt Rianne de Vries. Nu haar vriendin er niet meer is en er vanwege de coronapandemie amper wedstrijden zijn, komen de dagen soms op haar af. ,,Ook omdat ik weet dat mijn carrière niet meer lang zal duren. Daarom mis ik het reizen en de wedstrijden des te meer. En dan is Lara er ook niet meer.’’

Ze werd eerder deze maand 30. Haar vriend: ,,In zo’n jaar kom je er achter dat zoiets niet vanzelfsprekend is.’’

Rianne: ,,Ik vond het eerst vreselijk om 30 te worden. Zo oud al. Ik zie mezelf als veel jonger. Maar nu ben ik daar dankbaar voor. Nu pas krijg je het besef dat je blij moet zijn met wat je allemaal meemaakt. Dat je familie en vrienden om je heen hebt. Ik heb deze zomer wel een moment gedacht: wil ik wel nog wel schaatsen? Hoe belangrijk vind ik dit nog? Kan ik het nog opbrengen? Maar als we er dan weer mee bezig zijn, voel je weer hoe mooi het is. Ik geniet er nog zo van. Ik heb zo’n mooi topsportleven. Maar ik weet nu ook: schaatsen is dan nu wel ons leven, maar het is niet het belangrijkste.’’

Vakantie

Ze hadden nog een gezamenlijke vakantie gepland, dit voorjaar. Rianne, Lara en hun ploeggenote Yara van Kerkhof raakten er niet over uitgepraat. Na het WK in Seoul in maart wilden ze doorvliegen naar Bali. Zonder partners, met z’n drieën. Om het seizoen eens anders af te sluiten dan anders. ,,Een weekje strand, wat feesten. Als we dan toch aan de andere kant van de wereld zijn, konden we ook wel ergens heen, daar in de buurt. Weet je, we zijn zo close geworden, de laatste jaren. We hadden ook al een kamerindeling bedacht. Lara en ik waren bezet, wij konden dus wel samen in een bed. Yara is vrijgezel, die moest maar apart op een kamer.’’

De coronapandemie verstoorde de reisplannen. ,,Daar hebben we niet lang over getreurd. We stelden alles gewoon een jaartje uit. Voor Lara had het ook een voordeel: zij kon haar schouderoperatie naar voren schuiven.’’

‘Onmenselijk’

Nu staat alles in het teken van een leven zonder Lara. Daan: ,,Dat pake en beppe een keertje doodgaan is menselijk. Dat van Lara is onmenselijk.’’

Rianne: ,,Ik heb een moeilijke tijd gehad.’’

Daan: ,,Ik denk ook niet dat dit gevoel zomaar verdwijnt. Dat is er nog steeds. En dat is ook weer mooi. Sommigen zeggen wel eens: heb je het een beetje verwerkt? Verwerkt? Dit ga je nooit helemaal verwerken. Ik zie dat ook niet als iets ergs, maar als iets moois. Want dit wil je ook nooit meer vergeten, hoe vervelend en erg het ook is. Daaruit blijkt hoe bijzonder Lara is geweest. Als ze je niet dierbaar is geweest, dan druk je het aan de kant en ga je verder met je leven. Nu ga je ook verder, maar nu heb je iemand die je altijd bij je draagt.’’

‘Waarom is ze er nou niet meer?’

Rianne: ,,Ik geef het een plekje waardoor ik er op een andere manier naar kan kijken. Het is zo hard en verdrietig dat het soms moeilijk is om er in mee te gaan. Ik heb wel momenten gehad dat ik er niet van kon slapen. Maar je moet wel weer slapen, je moet weer trainen. Je moet er een weg in zien te vinden dat je er wel mee kan leven. In het begin was het zo onwerkelijk. Je gaat oorzaken bedenken. Had ik iets kunnen zien, iets kunnen doen? Maar we kunnen er niets aan doen. Wat Daan ook zegt: er is iets onmenselijks gebeurd. Door het zo een plekje te geven, kun je het accepteren. Dat vind ik trouwens een raar woord want accepteren kunnen we dit nooit. Maar je kan je nu wel neerleggen bij het feit dat wij dit niet in de hand hebben gehad.’’

,,Ik heb ook wel gebeden ja. Maar met dit soort dingen vind ik het moeilijk. Je denkt nu ‘waarom is ze er nou niet meer?’ Ik heb toch om hulp gevraagd? De gebeden zijn niet verhoord. En dat geeft een dubbel gevoel. Dat vind ik best moeilijk.’’

Daan: ,,Ik heb hetzelfde. Ik snap dit niet.’’

Rianne: ,,Soms stel ik mezelf gerust met de gedachte dat Lara bij haar moeder in de hemel is. Die is ze verloren aan kanker, vlak voor de Olympische Spelen van Sotsji in 2014. Dus het idee dat ze nu samen zijn, vind ik heel mooi.’’

Staat tot en met de Winterspelen van Peking 2022 alles in het teken van Lara?

Daan: ,,Daar hoef je het niet eens over te hebben. In onze gedachten zal ze er altijd bij zijn. Dat geeft iets extra’s richting die Spelen.’’

Rianne: ,,Zij gaat voor ons gevoel met ons mee naar Peking. We zijn afgelopen jaren samen de route richting Peking ingeslagen. We waren zo goed met z’n vieren. Daarom is Laar er altijd bij. In gedachten.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Shorttrack
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct