Natascha Ausma op sportcentrum Papendal. ,,Kappen met judo is geen seconde bij me opgekomen.’’

Judoka Natascha Ausma stond in bijzonder tussenjaar vaker achter de schildersezel dan op de weegschaal en haalde plotseling brons op groot toernooi

Natascha Ausma op sportcentrum Papendal. ,,Kappen met judo is geen seconde bij me opgekomen.’’ FOTO APA/RUBEN MEIJERINK

Ook het leven van Natascha Ausma veranderde acht maanden geleden ingrijpend, maar de judoka uit Lippenhuizen liet zich door de coronacrisis niet in de houdgreep nemen. Ze trainde gedisciplineerd door en vond rust in schilderen, lezen en wandelen. Alles voelde goed. Dat leidde prompt tot brons op een groot toernooi. Op naar de Spelen van Parijs.

Als je erover nadenkt, is het bizar, zo beseft Natascha Ausma. ,,Van begin maart tot ergens in september heb ik mijn judopak niet aan gehad. Niet één keer.’’ En hoe voelde het toen het pak na die lange tijd weer aangetrokken mocht worden? ,,Alsof het niet uit was geweest. Raar hè, maar het was alsof ik het gisteren in de kast had gehangen. Het voelde anders.’’

Hoe anders? Even is het stil. Ausma (24) zoekt bedachtzaam naar woorden om haar gemoedstoestand bij de hervatting van de trainingen op sportcentrum Papendal te typeren. ,,Euh.. Nou, ik was eigenlijk meteen best goed.’’

Terug naar ouderlijk huis

Ze verraste zichzelf. Per slot van rekening was het een half jaar geleden dat de tatami voor het laatst betreden was. Meteen na het afkondigen van de eerste coronaprotocollen, begin maart, keerde Ausma terug naar het ouderlijk huis in Lippenhuizen. ,,Daar heb ik nog altijd mijn kamer.’’ Ze berustte in de situatie en had in elk geval niet de stress over het wel of niet doorgaan van de Olympische Spelen.

In de klasse tot 78 kilo moet Ausma voormalig wereldkampioene Marhinde Verkerk en Guusje Steenhuis voor laten gaan. Zij gaan nog uitvechten wie naar Tokio mag. ,,Daar kon ik me mee verzoenen’’, zegt Ausma. ,,Mijn wereld stortte niet in toen dat bekend werd. Ik had de knop al omgezet richting Parijs, 2024. Het was ook geen verrassing. Of zij beter zijn? Nou, niet per se, maar ze zijn ervarener en hebben meer goede resultaten behaald.’’

'Ik ben geen Rembrandt hoor; ik heb wat ‘uitzichtjes’ en zo gemaakt'

De coronacrisis kreeg voor judoënd Nederland een zwarte rouwrand. Op 12 juni beëindigde Ilona Lucassen (23) haar leven. De Brabantse, uitkomend in dezelfde categorie als Ausma, was mede door het gedwongen vertrek van Papendal in een depressie beland. Ze miste de structuur, de dagelijkse regelmaat.

Ook Ausma kreeg hiermee te maken, maar ze bleef in balans. ,,Opeens gedwongen in de rust, helemaal uit de routine. Dat was een hele omschakeling, maar ik merkte dat het me goed deed. Ik had ineens tijd voor andere dingen, voor andere hobby’s. Ik heb schilderijen gemaakt, gelezen en gewandeld.’’ Ze glimlacht. ,,Ik ben geen Rembrandt hoor; ik heb wat ‘uitzichtjes’ en zo gemaakt. Er hangen een paar bij mijn ouders.’’

Ausma werd voor de trainingen op zichzelf teruggeworpen. ,,De schema’s kwamen van de trainer, maar je moet het in je eentje doen.’’ Dat kan ze. ,,Ik vind het wel lekker om voor mezelf te werken, solo bezig te zijn. Dat vereist discipline; die heb ik wel. Ik heb zelfs extra getraind, omdat ik erop gebrand was om zo fit mogelijk te zijn als we weer op Papendal konden gaan werken. Een wedstrijddoel ontbrak, maar die stip aan de horizon heb ik niet gemist. Telkens dacht ik: over een paar weken mogen we weer beginnen. Nooit heb ik getwijfeld over het doorzetten van mijn judocarrière. Wel heb ik gedacht: hé, zó kan het ook, dít is ook een leven. Maar kappen met judo is geen seconde bij me opgekomen.’’

Weegschaal

In Lippenhuizen stond Ausma vaker achter de schildersezel dan op de weegschaal. Laatstgenoemd object kan voor veel judoka’s de zwaarste tegenstander zijn, maar dat geldt niet voor de Nederlands kampioene van 2019. ,,Ik ben anderhalf jaar geleden vanuit de -70 overgestapt. Niet dat ik veel moeite had om onder dat gewicht te blijven, maar ik merkte wel dat het ten koste ging van mijn energie. Ik voel me in deze klasse uitstekend. Ik moest er wel enkele kilo’s bij zien te krijgen en dat ging niet voorspoedig, maar momenteel is het prima. Wat mij betreft is het niet cruciaal om precies tegen die 78 kilo aan te zitten. Dat zit ik niet en ik vind het ook niet nodig. Zoals ik nu ben, voel ik me sterk.’’

Ausma (als het kan, werkt ze op Papendal in het sportrestaurant) keerde in augustus terug naar het nationaal sportcentrum toen de coronaregels daarvoor ruimte boden. Zoals gemeld zat het judopak meteen als gegoten. Ausma kan zich de eerste contacttraining, waarbij ook de van een blessure terugkerende Sanne Vermeer uit Stiens aanwezig was, goed herinneren. ,,Op de een of andere manier had ik de juiste focus, was ik scherp. Gretig.’’ Na enig nadenken: ,,Ik was meteen lekker aan het judoën, het ging technisch goed. Ook het gevoel was echt zoals ik wilde.’’

Vraagtekens op de sportagenda

Dit alles leek voor de korte termijn van weinig nut, want op de sportagenda prijkten meer vraagtekens en doorgestreepte wedstrijden dan toernooien. ,,We trainden eigenlijk nergens naartoe, al was het wel zo dat de Grand Slam van Boedapest er altijd op is blijven staan. Toen begin oktober een testtoernooi in Kroatië goed was verlopen, dus zonder coronagevallen, stegen de kansen op het doorgaan van die Grand Slam. Het was fijn om daarnaartoe te kunnen werken. Toen ik wist dat ik mocht gaan, had ik er meteen vertrouwen in. Niet alleen omdat ik goed had getraind, maar ook omdat ik tevreden was over mijn laatste partij van voor de corona-uitbraak. Die verloor ik in Parijs in de eerste ronde weliswaar van een Japanse, maar ik was niet in mineur. Het ging in die partij best wel oké.’’

Zich conformerend aan strenge maatregelen vertrok een dertienkoppige Oranje-selectie naar het Grand Slam-toernooi in de Hongaarse hoofdstad. Ausma: ,,Er zaten allerlei verplichtingen aan vast. Voor vertrek moesten we twee keer in een week getest worden. Bij aankomst in Boedapest werden Karen (Stevenson, ook uitkomend in de -78, red.) en ik meteen weer getest en dienden we tot de volgende ochtend in onze hotelkamer te blijven. Als de uitslag negatief was, zoals bij ons, volgde direct weer een test. We hoorden dat een Italiaanse judoka positief was getest; het hele team moest zich terugtrekken. Op de wedstrijddag moesten we ons omkleden op de kamer en liepen we via een hermetisch afgesloten route naar de hal.’’

'Zeker in deze tijden is het toch ook ‘maar een spelletje’?'

In de categorie van Ausma was een groot deel van de wereldtop aanwezig. Ze startte tegen de Poolse Paulina Diaopa. ,,Zij was volslagen nieuw voor me, maar dat vond ik niet erg. Het heeft als voordeel dat je je volledig op je eigen judo kunt richten. Tegelijkertijd weet je dat zij weinig ervaring heeft. Ik was snel klaar.’’

Ausma stuitte vervolgens op de Portugese Patricia Sampaio, winnares van WK-brons. ,,Haar ken ik goed, ook van trainingsstages. Ik wist wat ik kon verwachten.’’ Ondanks haar altijd opspelende nervositeit klaarde Ausma ook deze klus. ,,Het ging opnieuw snel.’’ En die zenuwen? ,,Daar probeer ik veel aan te doen. Wat mij goed helpt, is dat ik voortdurend tegen mezelf zeg dat ik gewoon moet doen wat ik elke dag doe. En ik relativeer. Zeker in deze tijden is het toch ook ‘maar een spelletje’? Ik had in elk geval niet het gevoel dat ik iets moest bewijzen, me moest waarmaken of zo.’’

Razendsnelle ippon

,,Ik weet nog dat ik dacht: hé, je bent best wel op dreef. Ik bleef rustig in m’n hoofd, ik vond het fijn dat eruit kwam wat ik in me heb.’’ Dat bleek heel wat, want via een razendsnelle ippon tegen de Oekraïense Anastasija Toerkin kwam Ausma ook door de kwartfinale, waarin Stevenson verloor. Het bracht de judoka uit Lippenhuizen in de halve finale tegenover de Franse favoriet Audrey Tcheumeo, winnares van twee olympische medailles.

Ausma, balend: ,,Ik had niks in te brengen. Oké, zij is de latere winnares, maar ik ging eraf met drie straffen. Ik baalde ervan dat ik niet meer tegenstand had geboden, maar ik realiseerde me tegelijkertijd dat ik niet in die negativiteit moest blijven hangen. De knop moest om, want ik wilde die bronzen medaille.’’

‘Hele belangrijke stap voor me’

Die gedachte had ook de Russische Aleksandra Babintseva. Zij was evenmin van plan om ook maar een millimeter te wijken. Aldus ontspon zich een heroïsch gevecht. Ausma: ,,Ik scoorde binnen tien seconden, maar maakte daarna een fout. Dom, ik stopte te vroeg. Het werd een hele lange partij, uiteindelijk met verlenging. We waren allebei kapot, maar ik won. Ik was zó trots op mezelf, omdat ik het zo lang wist vol te houden. Ik kan het dus wel. Dit is echt een hele belangrijke stap voor me.’’

En dat alles in wat Ausma een ‘tussenjaar’ noemt, waarin ze onderhand al elf keer op corona is getest. ,,Zo voelde het niet alleen door de corona, maar ook vanwege mijn studie. Ik heb vorig jaar m’n bachelor behaald en wilde me dit jaar volledig op judo richten. Nu heb ik echter ook tijd gevonden om mijn wetenschappelijke stage geneeskunde af te ronden. Ik wil arts worden. In december hoop ik te beginnen met co-schappen. Ik hoop dat het kan en denk dat het wel te combineren is met judo. Ik wil de studie in elk geval niet uitstellen tot na Parijs.’’

Natascha Ausma ging na het succes meteen in quarantaine op Papendal, in het mooie besef dat ze op de wereldranglijst een reuzensprong heeft gemaakt van 63 naar 35. ,,Zo hoog heb ik nog nooit gestaan.’’ Als medio november het EK in Praag door kan gaan en Ausma (vooralsnog reserve achter Steenhuis en Verkerk) mee mag doen, liggen daar kansen om verder te stijgen. Daar heeft ze nog wel elf coronatests voor over. ,,Maar deze medaille pakken ze me al niet meer af.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct