Tweevoudig wereldkampioen Jan de Vries uit Sint Jacobiparochie tijdens een 'classicrace' in 1998 te Assen. De Vries is deze week op 77-jarige leeftijd overleden.

In Memoriam: motorcoureur Jan de Vries (1944-2021) reed naar twee wereldtitels op zijn 'vierde kind'

Tweevoudig wereldkampioen Jan de Vries uit Sint Jacobiparochie tijdens een 'classicrace' in 1998 te Assen. De Vries is deze week op 77-jarige leeftijd overleden. Foto LC

Vijftig jaar geleden schreef motorcoureur Jan de Vries geschiedenis door wereldkampioen te worden. De 50cc-Kreidler waarop dat gebeurde, werd het ‘vierde kind’ in zijn gezin.

Nooit deed De Vries afstand van zijn geliefde ‘racertje’, waarmee hij ook in 1973 beslag legde op de wereldtitel. Tot ruim voorbij zijn zeventigste reed hij ermee door Europa op zogeheten Classic-evenementen.

Vorige zomer, toen op een leeg Asser circuit de 95ste verjaardag van de TT werd gevierd, mocht De Vries op zijn Kreidler nog enkele rondjes rijden. ,,Angst? Nee, ik haal nog 160 kilometer per uur’’, zei hij in 2016 in deze krant. ,,Ik heb op Franchorchamps wel eens 204 per uur gehaald.’’

Nu is de op 5 januari 1944 in Sint Jacobiparochie geboren Jan de Vries ingehaald door de dood. Hij overleed donderdag in Purmerend (waar hij bijna vijftig jaar woonde) aan een hartstilstand.

Koning van het tunen

De tweevoudig wereldkampioen, opgegroeid in Oudebildtdijk, was de ongekroonde koning van het tunen , het afstellen, van de motor. ,,Die Kreidler was een bromfiets met twee ‘pk’, maar ik reed rond met twintig paardenkrachten.’’ Hij reed in het team van importeur Van Veen, er werd getraind op het circuit van Zandvoort. ,,Het mocht wat kosten, want door onze successen zijn er echt gigantisch veel Kreidlers verkocht.’’

loading

In 1971 rekende De Vries na een bloedstollende WK-serie af met zijn grote rivaal, de Spanjaard Angel Nieto. ,,We waren even goed. Misschien was ik technisch ietsje beter.’’ Uitgerekend in het hol van de leeuw, op het Madrileense thuiscircuit van Nieto, reed De Vries naar zijn eerste wereldtitel. Dat terwijl de organisatie Nieto niets in de weg legde, terwijl De Vries niet meer kreeg dan twee trainingssessies van 45 minuten. ,,Als ik in bed lag, was ik de moeilijke bochten aan het ‘repeteren’. Ik kende het circuit uit mijn hoofd. Dat gaf vertrouwen.’’

Nieto ging in de cruciale race onderuit, De Vries hield het hoofd koel. ,,Ik ben er in mijn carrière maar twee, drie keer ‘afgezeild’. Ik heb geluk gehad, nooit wat gebroken.’’

Achter Cruijf

Terug in Nederland merkte De Vries wat hij had los gemaakt. ,,Ik kreeg enorm veel aandacht.’’ Trots was hij op de nominatie voor de titel Sportman van het Jaar. ,,Ik werd tweede achter Johan Cruijff. Daar kon ik vrede mee hebben.’’

Nieto werd een jaar later wereldkampioen. In 1973 was het weer de beurt aan De Vries. Meteen hierna viel zijn team uiteen. De Vries kon naar rijke buitenlandse equipes, ,,maar ik heb nooit voor de centen gereden’’, aldus De Vries, die inmiddels was getrouwd met Rommy Visser uit Woudsend. Het paar kreeg drie kinderen. ,,Mijn Kreidlertje werd het vierde kind van ons gezin.’’

De Vries werd monteur en leende zijn zo geliefde motor in 1975 uit aan… Nieto. ,,Angel was eerst wat wantrouwend, maar ik zei: ik ben een Fries, ik beduvel niemand. We zijn vrienden geworden.’’

Nooit afscheid

De Vries – goed voor 14 Grand Prix-zeges en 27 podiumplaatsen - nam nooit afscheid van de motorsport. Hij verbaasde zich én genoot tot op hoge leeftijd als mensen hem als wereldkampioen herkenden.

De wereldtitels voorkwamen dat hij mokte over het feit dat hij de TT nooit wist te winnen. Hij reed vijf keer mee in Assen en werd drie keer tweede.,,Ik had die honderdduizenden uitzinnige fans graag op een zege willen trakteren. Ach, je kunt niet alles hebben.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
In memoriam
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct