Nyck de Vries in de wagen van Racing Team Nederland tijdens de 24 uur van Le Mans.

In Le Mans komt alles samen: 'Voor mijn gevoel vloog de tijd in het donker voorbij'

Nyck de Vries in de wagen van Racing Team Nederland tijdens de 24 uur van Le Mans. FOTO CLEMENT MARIN/RACING TEAM NEDERLAND

In teamverband een etmaal racen met snelheden van boven 300 km per uur en ook nog deels in het donker; de 24 uur van Le Mans is een slijtageslag voor mens en machine. Met wisselend resultaat voor Beitske Visser en Nyck de Vries.

Door de coronacrisis was de 88ste editie van het legendarische sportevenement dit jaar anders dan anders. Niet gehouden in juni, maar in september. Niet de gebruikelijke 250.000, maar nul toeschouwers en dus niet de gebruikelijke barbecuedampen die de wagens en zelfs de helmen van de coureurs binnendringen vanaf de campings langs het 13 kilometer lange Circuit de la Sarthe.

De editie van dit jaar bracht evenmin de vooraf verwachte resultaten. In het geval van debutante Visser ging het met een negende plek in de LMP2 – de op één na snelste, maar meest attractieve klasse – juist beter dan gedacht, in het geval van De Vries (vijftiende) ging het in diezelfde klasse door mechanische pech juist veel minder.

,,Superblij”, liet Visser (Team Richard Mille) vanuit Frankrijk naderhand weten. ,,Teleurstellend”, was de typering die De Vries op zijn beurt koos voor de pech die hem en Racing Team Nederland trof.

Lees ook | Visser negende in Le Mans bij debuut, pech voor De Vries

Broedplaats

Los van de prestaties: twee Friese coureurs actief in een van de heilige gralen van de mondiale autosport, dat is speciaal. En speciaal is ook de band tussen de twee; jarenlang woonden ze bij toeval tegelijk in Uitwellingerga. Broedplaats van schaatsers, zeilers en sinds Visser en De Vries ook van autocoureurs.

Honderden, zo niet duizenden fietskilometers legden ze in die tijd af als trainingsmaatjes, als collega’s. Niet als concurrenten, want het tweetal trof elkaar door uiteenlopende carrièrepaden nauwelijks in de internationale racerij. In Le Mans was dat dit weekeinde anders. Visser en De Vries waren ineens tegenstanders in twee van de in totaal bijna 60 wagens, waarvan 25 in hun klasse.

Visser hoorde pas twee weken geleden dat ze zou deelnemen; ze werd opgeroepen als vervanger van de geblesseerde Britse Katherine Legge in het compleet vrouwelijke trio van Team Richard Mille. Genieten, zo snel mogelijk rijden en finishen was het credo van de Friezin die normaliter in de W Series rijdt en voor BMW in de toerwagens.

Race zonder fouten

Net als Visser waren teamgenotes Sophia Floers (Duitsland) en Tatiana Calderon (Colombia) debutanten. Gestart op plaats 20 klom het bij toerbeurt rijdende drietal gestaag naar plek 9. ,,Geweldig, het was een race zonder fouten”, analyseerde Visser enkele uren na de finish in Le Mans. Daar vertoefde ze in een bungalow op het circuit. Slapen zat er echter nauwelijks in tijdens de race.

,,Je rijdt twee uur en dan vier uur niet. Als je uitstapt, praat je met je engineer, ga je naar de fysio en eet je een hapje. Je zit zo vol adrenaline, daardoor blijf je lang wakker.” Lachend: ,,Ik heb in totaal misschien een half uur geslapen.”

Visser genoot, maar in het kamp van De Vries overheerste teleurstelling. De Formule E-coureur van Mercedes, tegenwoordig woonachtig in Monaco, had met Racing Team Nederland en zijn teamgenoten Frits van Eerd en Giedo van der Garde op meer gehoopt. De Vries bezorgde het team in de kwalificatie een derde startplek. Daardoor gold het team als podiumkandidaat.

Snelste ronde

In 24 uur kan echter veel gebeuren; mechanische pech, een crash, een fout. Bijvoorbeeld aan het einde, zoals teams in diverse klassen overkwam in het zicht van de finish. Maar ook aan het begin. En dat overkwam Racing Team Nederland. Koelingsproblemen zorgden meteen voor een aantal ronden achterstand. ,,Dan is de race eigenlijk al voorbij”, erkende De Vries. ,,We wilden voor het podium vechten en daar hadden we de snelheid voor.”

Dat klopte, want hij reed zelf de op twee na snelste ronde van het hele veld in zijn klasse. De gemiddelde snelheid van Racing Team Nederland was bovendien ook de op twee na snelste in de LMP2. Een derde plaats was dus een logisch resultaat geweest. Na alle tegenslag werd het plek 15.

Wat niet hielp, was de onfortuinlijke nachtelijke aanrijding tussen De Vries en een Ferrari uit een andere klasse. Juist doordat de 24 uur van Le Mans later in het jaar was dan normaal, was het ditmaal langer donker. Visser vond dat als debutante geen probleem. ,,Ik vond het rijden in het duister juist het leukste. Voor mijn gevoel vloog de tijd in het donker voorbij, net als de hele 24 uur.”

Een etmaal racen op hoge snelheid, in donker en licht, in weer en wind en afwisselend met andere rijders. Le Mans is bijzonder, met teams die door de hoge snelheden bijna 5000 kilometer afleggen. Even naar Moskou en weer terug. Of in een rechte lijn naar het Iraakse Bagdad en dan linksaf naar buurland Iran. ,,Een unieke wedstrijd”, aldus Visser. ,,En nu eerst slapen. Daar ben ik wel aan toe.”

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct