Friesland levert een bijzonder ‘exportproduct’: volleyballers (m/v). Acht profs slaan zich zo goed en kwaad als het gaat door de coronacrisis heen. Een rondje langs de Europese velden. Over operaties, vier verkeersboetes op een dag en eenzame opsluiting in een Pools hotel.

Marrit Jasper (Sneek, 25 jaar). Club: Volley Millenium Brescia (Italië).

,,Het is een raar jaar en ik heb het er lastig mee’’, vertelt Marrit Jasper eerlijk. De passer-loper met ruim 75 interlands achter haar naam verhuisde voor dit seizoen van het Duitse Aken naar het Italiaanse stadje Ghedi, nabij Brescia. Haar club speelt in Montichiari, waar in een lichtgrijs verleden haar stadgenoten Jan Posthuma, Ronald Zoodsma en Olof van der Meulen furore maakten.

Zover is Jasper nog niet. ,,We staan onderaan. Van de 22 wedstrijden pas twee gewonnen. Er is veel gebeurd. We hebben een coachwissel gehad en hebben wedstrijden gespeeld zonder midspeelsters omdat die corona hadden. Acht keer een vijfsetter verloren… Zulke dingen zijn niet goed voor het vertrouwen.’’

Jasper kan met haar team, met nog twee wedstrijden te gaan, nog aan degradatie ontsnappen, maar het zijden draadje is dun. ,,Desondanks ben ik blij dat ik deze stap gemaakt heb’’, zegt ze. ,,Ik speel in een van de beste competities ter wereld en heb veel geleerd. Daarom wil ik hier graag op het hoogste niveau blijven spelen en dan onder normale omstandigheden. Nu moet je voortdurend opletten, want per dag kunnen de regels per regio veranderen.’’

Ze mist haar familie en vrienden. ,,De laatste keer dat ik ze gezien heb, was in september, bij de begrafenis van mijn oma. Ik kijk er naar uit om een aantal weken in Sneek te zijn.’’ Vorige maand reed ze bijna 800 kilometer naar en van Stuttgart om zus Hester te bezoeken. ,,Even heerlijk gekletst.’’

Ze lacht. ,,Het was wel een duur dagje, want ik heb vier verkeersboetes gekregen… In Stuttgart wat flitspalen over het hoofd gezien.’’

Als de accu in Sneek is opgeladen, richt Jasper zich op Oranje. ,,Ik heb telefonisch gesproken met bondscoach Avital Selinger, maar hoe het precies komt het de Nations League en het EK weet geloof ik nog niemand.’’

Gijs van Solkema (Sneek, 22). Club: SGV Lüneburg (Duitsland) .

Voor de spelverdeler van het Nederlands team verliep dit seizoen niet rimpelloos. Gijs van Solkema is uiteindelijk weer neergestreken in Lüneburg, bij de Noord-Duitse subtopper die hij na afgelopen seizoen had willen verruilen voor een Italiaanse ploeg. Vooral door de coronacrisis bleef het gewenste telefoontje uit.

Maar ineens was daar het aanbod van de Engelse kampioen Polonia London. De club zocht een setter voor haar Europese campagne.

Van Solkema toog vol goede moed naar Londen. ,,Maar helaas heb ik nul wedstrijden gespeeld’’, vertelt hij. ,,Net voor de dubbel in de CEV Cup tegen een Tsjechische club, trok die ploeg zich terug omdat ze niet naar Engeland wilden komen. Vervolgens zouden we op Cyprus spelen, maar ook die trip werd geannuleerd.’’

,,Via een sponsor kwamen we in Polen terecht voor een trainingskamp van drie weken. Volledig in onze bubbel, met ‘eigen’ hotel en sporthal. Daarna zouden we aan het Europese toernooi beginnen. Nét voor we zouden vertrekken, werd ik positief op corona getest. Bizar. Ik was de enige van het team, geen idee hoe ik het opgelopen heb. Terwijl de ploeg vertrok, moest ik nog tien dagen op mijn hotelkamer blijven…’’

Anderhalve maand geleden trok Lüneburg aan de bel. ,,Hun spelverdeler was met ruzie vertrokken. Of ik zin had? Jazeker! Het voelde meteen als thuiskomen en nergens om: ik heb nu negen wedstrijden meegedaan en we hebben zeven keer gewonnen.’’

Lüneburg (dat vijf buitenlandse spelers heeft) staat na achttien duels vierde met 31 punten. Er zijn nog twee duels te gaan. ,,Als we dit vasthouden, gaan we met een goed gevoel beginnen aan de play-offs om het kampioenschap.’’ Vervolgens meldt Van Solkema zich bij Oranje, dat in mei EK-kwalificatieduels speelt tegen Kroatië en Zweden.

Paula Boonstra (Gytsjerk, 22). Club: Paris Saint-Cloud (Frankrijk).

Parijs is een geweldige stad weet Paula Boonstra, ,,maar het is jammer dat vrijwel alles dicht is. Ik ben hier natuurlijk niet om de toerist uit te hangen, maar ik wil wel graag een keer naar het Louvre en de Eiffeltoren op.’’

Als diagonaal-aanvalster heeft ze in elk geval snel haar draai gevonden bij Les Mariannes . Boonstra maakt deel uit van een ‘vreemdelingenlegioen’ met speelsters uit negen landen. ,,Vorig seizoen eindigde de club voorlaatste, waarna bijna iedereen is ontslagen.. Toen de competitie met horten en stoten op gang kwam, wonnen we meteen drie keer. Er zijn veel wedstrijden uitgesteld vanwege corona bij de tegenstanders. We worden eens in de twee weken getest, moeten buiten het veld mondkapjes dragen en hebben een vrijstellingsverklaring. We trainen namelijk elke dag tot zes uur en op dat tijdstip gaat hier de avondklok al in.’’

Boonstra (die met haar vorige club in België landskampioen werd) maakt indruk. ,,De Ligue A telt vijftien clubs. Momenteel sta ik derde op de lijst van best scorende speelsters. Het is een mooie competitie waarin de verschillen klein zijn. Jammergenoeg hebben we de laatste drie potjes verloren, maar we staan wel in de kwartfinale van de beker.’’

Paris Saint-Cloud heeft na achttien wedstrijden 24 punten en staat tiende. ,,We spelen een hele competitie, nog tien wedstrijden te gaan. Geen play-offs. We gaan nog wel stijgen, maar het halen van Europees volleybal wordt moeilijk.’’

Over volgend seizoen valt nog niets te zeggen. ,,Door de corona is veel onzeker. Ik ben in elk geval niet door de bond benaderd om voor hun ‘talentproject’ naar Papendal te komen. Parijs bevalt me prima en het kan alleen nog maar mooier worden. Ik kan de huidige situatie relativeren. Niet klagen, maar dragen.’’

Rutger Zoodsma (Sneek, 25). Club: VBC Waremme (België).

Helaas: voor Rutger Zoodsma is het seizoen al voorbij. De zoon van oud-international Ronald wordt volgende week geopereerd aan een gebroken pink. ,,Ongelukje tijdens de training. De pink van mijn slagarm staat momenteel zo krom als een kapstokhaakje.’’

Midaanvaller Zoodsma mist hierdoor de play-offs, die overigens nergens om gaan. Met Waremme (Borgworm in het Nederlands, op een kwartier van Luik) eindigde hij in de Belgische eredivisie op de achtste en laatste plaats. ,,Net voor de kerst heb ik mijn eerste en meteen ook laatste wedstrijd gewonnen. Gelukkig kunnen we niet degraderen, maar dertien van de veertien wedstrijden verliezen was natuurlijk niet leuk.’’

,,Het was een lastig seizoen. Van onze selectie heeft iedereen, spelers en staf, corona gehad, behalve ik. Eén speler heeft tevens de Britse variant gehad. Daar moesten we ook allemaal op getest worden. Dat voelde niet echt lekker, alsof er een knikker diep je neus in werd geduwd… Als team hebben we een paar keer in quarantaine gezeten. Al met al mag je dit een verloren seizoen noemen. Eén positief puntje: ik heb tot de blessure heel veel gespeeld en behoorde tot de topscorers van de competitie.’’

De Sneker wil zich in ‘eigen’ stad laten opereren. ,,Dat is prettiger met de taal, want dat Frans beheers ik totaal niet.’’ Met de clubleiding moet Zoodsma nog praten over de afwikkeling van dit seizoen en eventuele contractverlenging. ,,Maar eerst moet die kleine vinger recht gezet worden.’’

Nynke Oud (Sneek, 26). Club: VBC Chamalières (Frankrijk).

Met Clermont-Ferrand als uitvalsbasis is Nynke Oud aan haar tweede periode in Frankrijk begonnen. De spelverdeelster zocht eerder het sportieve avontuur in Zweden en Duitsland. ,,We wonen met tien speelsters in een hotel, op tien minuutjes van onze sporthal. Samen heb je het gezellig, al kunnen we door de beperkingen bijna nergens heen en moet je voor zes uur binnen zijn. Mijn kamer heb ik zoveel mogelijk als een eigen appartementje ingericht.’’ Lachend: ,,Ik heb foto’s geplakt over de kaart die de route naar de liften aangeeft.’’

Oud (,,Nee, ze noemen me geen Vieux , maar wel Nynkita’’) staat met haar club op de elfde plaats. Veilig, maar met tien duels te gaan ook niet veel zicht op verbetering. De onderlinge confrontatie met Paula Boonstra bleef onbeslist. ,,Beide een keer gewonnen’’, zegt Oud. ,,Het is fijn dat we in zo’n moeilijk een volledige competitie kunnen spelen. We werken als ploeg hard, de sfeer is goed en we hebben twee topteams verslagen. Wellicht dat we in de beker nog voor een stuntje kunnen zorgen.’’

Chamalières biedt onderdak aan speelsters uit vele windstreken. ,,Drie uit Kameroen, twee uit Puerto Rico. In totaal twaalf meiden en acht nationaliteiten. De voertaal is Engels, maar we hebben wel één uur Franse les per week. Qua spelniveau is het te vergelijken met Duitsland, maar alles om het spel heen is anders. Ik ben van de Duitse Pünktlichkeit in de ‘Franse slag’ beland, maar dat vind ik wel relaxt. De druk is niet heel hoog.’’

Over volgend seizoen heeft Oud nog niet nagedacht. ,,Frankrijk bevalt op zich wel, het is een uitdagende competitie.’’ Ze is niet door de NeVoBo benaderd om naar Papendal te komen. ,,Dat is prima, want ik wil niet alleen maar trainen.’’

Rik van Solkema (Nijehaske, 21). Club: Tectum Achel (België).

Rik van Solkema vertrok vorig jaar als topscorer van de Nederlandse eredivisie naar België, om zich een handvol kilometers voorbij de grens aan te sluiten bij middenmoter Achel. Bijzondere afspraak was dat hij dagelijks mee zou trainen bij zestienvoudig landskampioen Maaseik, een Europese topploeg.

,,Een mooie manier om me verder te ontwikkelen’’, aldus de aanvaller. ,,Maar door de regels rond corona kon dat niet doorgaan. Qua trainingsuren ben ik er op achteruit gegaan. Bij Dynamo Apeldoorn trainden we acht, negen keer per week, in Achel de helft. Ik heb zelf veel kracht- en conditietrainingen geregeld, maar je wilt natuurlijk zoveel mogelijk in een groep trainen met de bal.’’

De zoon van oud-international Arno van Solkema speelde met Achel een bescheiden rol. ,,We zijn zesde geworden van de acht, op 7 punten van de top-vier die nu om de titel gaat spelen. In de beker hebben we het knap gedaan; pas in de halve finale verloren van topploeg Roeselaere. Er had meer ingezeten als we minder blessures hadden gehad. Nu willen we proberen om vijfde te worden, degradatie is in elk geval niet mogelijk. Als ik naar mezelf kijk, heb ik het denk ik aardig gedaan. Zeker in de tweede seizoenshelft kreeg ik veel speelminuten.’’

Achel was in de Belgische topcompetitie het enige team dat het coronavirus buiten de deur wist te houden. ,,We worden twee keer in de week getest. Van de avondklok merk ik niks. Die gaat pas om middernacht in en dan lig ik al op bed. En omdat Nederland vlakbij is, ben ik naar huis gereden toen er ijs lag. Ik heb heerlijk geschaatst op het Nannewiid.’’

En volgend seizoen? ,,Dat is nog een groot vraagteken. Als alles genormaliseerd is, moet ik er meer uit zien te halen.’’

Lotte Groninger (Sneek, 23). Club: Volley Lugano (Zwitserland).

Als spelverdeelster vertrok Lotte Groninger van VC Zwolle naar Zwitserland. Daar mag ze zich nu la palleggiatrice noemen, de fraaie Italiaanse benaming voor haar sportieve functie. ,,Ik kijk uit over het meer van Lugano, Italië ligt aan de andere kant. Een schitterende omgeving en deze week was het al 20 graden op m’n balkon. Heerlijk.’’

Groninger begon het seizoen in het noord-westen van Zwitserland. ,,In Couvet, aan de grens met Frankrijk. We hadden een leuk team, maar helaas wisten we geen wedstrijd te winnen. Toen informeerde Lugano. Een flinke verhuizing, maar ik heb er geen spijt van. De uitdaging is hier groter, we hebben de play-offs bereikt. Helaas was Neuchâtel te sterk. Nu gaan we proberen om als vijfde te eindigen, dat zou voor deze club een goede prestatie zijn.’’

Ze denkt dat Lugano goed partij zou kunnen bieden aan VC Sneek, de club waar ze opgroeide. ,,Een verschil is dat er hier heel veel buitenlandse speelsters zijn. Bij Lugano is alles goed geregeld. We trainen twee keer per dag. Ik focus me volledig op het volleybal, de studie ligt een jaar stil. Door de corona is alles natuurlijk anders dan ik had gehoopt. We hebben geen avondklok, maar alle winkels en restaurants zijn gesloten. We worden voortdurend getest en spelen wedstrijden zonder publiek. Jammer, maar ik heb gelukkig nog geen corona gehad.’’

Lachend: ,,En het enige geld dat ik kan uitgeven, is aan boodschappen. Dat scheelt, want alles is hier behoorlijk prijzig. Skiën? Nee, dat mag niet van de club.’’

loading

Hester Jasper (Sneek, 19). Club: MTV Stuttgart (Duitsland).

Frieslands grootste talent heeft bij topclub Stuttgart (landskampioen in 2019, dit jaar actief in de Champions League) nog niet beste van zichzelf kunnen tonen. Oorzaak: een knieblessure. ,,Nooit heb je wat en nu lag ik ineens op de operatietafel. We hadden de eerste competitiewedstrijd met 3-0 gewonnen toen een speelster corona kreeg en we als team twee weken in quarantaine moesten. Daar zijn ze hier heel streng in. Toen we weer mochten trainen, ging ik er natuurlijk ‘volle bak’ in. Na een sprong zat de linkerknie ineens op slot. Hier in het ziekenhuis hebben ze er een stukje meniscus uitgehaald.’’

Eind december, bijna twee maanden later, sloot de aanvalster weer bij het team aan. ,,Voordat je voluit durft te gaan, moet je de angst overwinnen. Ik zit nog niet op mijn maximale spronghoogte, maar draai gelukkig al wel weer rondjes in het achterveld mee.’’

Begin deze maand proefde Jasper (die overkwam van het Duitse Sühl) aan de Champions League. Stuttgart verloor met 3-2 van het Turkse Eczacibasi en was kansloos tegen Dynamo Moskou, waar in de eerste ronde nog van was gewonnen. ,,Daarna wonnen we met 3-0 van Kaliningrad, waar Laura Dijkema speelt, maar helaas zijn we de poule niet doorgekomen. Nu zetten we alles op alles om kampioen te worden. Het gaat tussen ons en Dresden. Daar hebben we woensdag met 3-0 van gewonnen. Daardoor staan we nu bovenaan.‘’

Neo-international Jasper geniet in de Zuid-Duitse stad. ,,Ik woon samen met een collega in een appartement en de club heeft alles goed geregeld. We trainen twee keer per dag, de nieuwe Noorse coach laat ons keihard werken. Als ik vrij ben, wandel ik graag in het Zwarte Woud. Als het straks mag, zou ik wel op de Bodensee willen zeilen. Dat mis ik wel. Wellicht volgend seizoen, want ik heb hier een contract voor twee jaar. Daar ben ik wel blij om.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Volleybal
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct