Floor van den Brandt op het Friese water. ,,Alleen daarom al zou ik hier willen blijven wonen.’’

Floor van den Brandt haalt na schaatscarrière kracht uit rust

Floor van den Brandt op het Friese water. ,,Alleen daarom al zou ik hier willen blijven wonen.’’ FOTO NIELS DE VRIES

Voorlopig mag er alleen geschaatst en gevoetbald worden tijdens de coronapandemie. Maar Nederland hoeft niet stil te zitten, aldus Floor van den Brandt, oud-schaatsster en tegenwoordig teammanager van de Heerenveense voetbalvrouwen. Ze staat op het punt af te studeren als bewegingswetenschapper.

Z o’n twaalf jaar lang leefde ze in een schaatsbubbel. Floor van den Brandt verhuisde op haar zestiende van het Brabantse kerkdorp Haarsteeg naar Heerenveen, trok wereldwijd van ijsbaan naar ijsbaan, keek de hele dag op de klok. Als dat niet was om te zien hoe laat het was dan wel om haar rondetijden te checken. Tussendoor gaf ze zich over aan haar studie bewegingswetenschappen aan de universiteit van Groningen. Gedisciplineerd, vastberaden, een rotsvast vertrouwen in zichzelf om de Olympische Spelen te halen, ooit.

Van die Winterspelen is het nooit gekomen, van afstuderen bijna. Eindelijk, zegt ze nu. Vorig jaar maart reed ze haar laatste wedstrijd als schaatsster, begin januari hoopt Van den Brandt, dan dertig, haar Master te halen. Voor het verkrijgen van die titel deed ze onderzoek naar wat het effect is om achter iemand aan te schaatsen. ,,We trainen als langebaanschaatsers heel veel met elkaar, in treintjes. Maar de wedstrijd rijd je altijd alleen. Mijn hoofdvraag is dus eigenlijk: waarom trainen we samen als we solo moeten presteren?’’

De resterende maanden van dit jaar staan voor Van den Brandt in het teken alle verzamelde data uit te werken om vervolgens tot een onthullende slotsom te komen. ,,Ik heb die vraag ook in andere sporten onderzocht, zoals in het lopen en in het fietsen. Eigenlijk weten we dus niet hoe belangrijk dat is. Mijn hele Sports Science Masters staat dus in het teken van dat effect. Van die tegenwind.’’

Van den Brandt had er dus eindelijk tijd voor. Ze had gehoopt op de Winterspelen van 2018 in Pyeongchang, maar toen die missie mislukte, zette ze het vizier op Peking 2022. Althans, dat was de bedoeling. ,,Want na een jaar dacht ik: ik ga helemaal niet nog eens vier jaar door. Ik voelde de twijfel bij mezelf. Toen was het ook ineens klaar. Want dit moet je echt volle bak doen, anders werkt het niet.’’

Afscheidstournee in stilte

Het laatste schaatsjaar werd een afscheidstournee in stilte. Ze stelde niemand op de hoogte van haar naderende einde. Des te meer kon ze zich nog een keertje laven aan het wereldje dat haar zo dierbaar was. Of beter gezegd: is. ,,Ineens kon ik er enorm van genieten. Van m’n laatste NK, van m’n laatste World Cup. De stress was verdwenen. Het maakte toch niet meer uit voor het jaar daarop.’’

,,Ik zat op een gegeven moment zelfs op de Weissensee omdat ik dat ook een keertje wilde meemaken. Daar zou ik de 100 kilometer schaatsen, maar toen kwam het bericht dat ik toch nog aan een World Cup in Hamar mee mocht doen. Die heb ik bewust meegemaakt, ik zette voor deze keer m’n oogkleppen af en bekeek de sport eens totaal anders. Ik legde bewust contacten met de mensen met wie ik jarenlang de hele wereld ben over gereisd. Ik wilde meemaken wat er om me heen gebeurde. Dat was ook een van de redenen om te stoppen. Ik wilde graag eens verder kijken dan alleen het wereldje waar ik in zat. Ik ben daarom ook heel dankbaar voor dat laatste jaar.’’

Dat klinkt als een bevrijding. Van den Brandt: ,,Ik wil niet zeggen dat ik te nerveus was want het is me een paar jaar lang goed gelukt daarmee om te gaan. Maar ik legde mezelf wel altijd de druk op om het goed te doen. Daardoor werd het spannend. Het was niet altijd leuk.’’

Van den Brandt beseft nu pas wat die eeuwige prestatiedruk met haar deed. ,,Ik heb nu het gevoel dat ik vakantie heb. Al twee jaar. Dat gaat ook niet weg. Als student vind ik het leven super leuk. Maar die hele stress van het schaatsen, het moeten presteren, het fit moeten zijn, die was best wel groot, merk ik nu. Ik heb nog steeds het gevoel, wat een relaxt leven leid ik nu.’’

loading

M aar Floor zou Floor niet zijn als ze naast haar studie er ook nog iets bij zocht. Ze traint een dag per week de schaatstalenten van Team Frysk en in april vorig jaar reageerde ze met een succes op de vacature van teammanager bij de voetbalvrouwen van SC Heerenveen. ,,Ik stapte erin op het moment dat het vrouwenvoetbal net was omgevallen. Ik ben dus meteen overal in meegenomen, wat voor mij enorm leerzaam was. Dat proces van een interim-bestuur naar een nieuw bestuur, daar heb ik veel van opgestoken. Het is heel hard werken, helemaal tijdens deze coronacrisis, maar gaaf dat het lukt. Ik sta voor 15 uur op de loonlijst, maar als ik wil kan ik het fulltime doen. Er is genoeg te doen.’’

Het voetbalwereldje was compleet nieuw voor de schaatsster. ,,Ik had niet veel met voetbal, ook al is mijn vader 25 jaar voorzitter geweest van VV Haarsteeg. Als klein meisje hing ik daar elke zondag rond. Ik wist wel dat ik na het schaatsen andere sporten wilde zien. Ik ben daarom dus heel blij dat ik in het voetbal zit. Een teamsport is bovendien totaal iets anders dan ik gewend was. Meiden die samen winnen en verliezen. Als schaatsster trainden we samen, maar reden we ook tegen elkaar. Heel anders dus. Mooi en leerzaam om zo’n proces mee te maken.’’

En Van den Brandt kan er bovendien haar ei kwijt als het gaat om haar academische kennis over bewegen. ,,Ik ben dus teammanager. Regel dus alle praktische zaken rondom de selectie. Maar ik wil ook iets doen met mijn studie en bemoei me daarom ook een beetje met de krachttrainingen. De trainer is daar heel blij mee. Het vrouwenvoetbal maakt enorme stappen, het gaat de goeie kant op. Gaaf om daar deel aan te mogen nemen.’’

Hoe ze haar leven na haar studie gaat indelen, Van den Brandt weet het nog niet. ,,Ik zou graag atleten testen, monitoren, echt de bewegingswetenschappelijke kant op. Maar dat kan ook heel breed. Iets voor de hele samenleving dus. Ik heb wel ideeën hoe bedrijven hun mensen in beweging kunnen krijgen. Juist in deze coronatijd is bewegen een belangrijk facet in het leven. Voor bedrijven, maar ook voor sportclubs is het van belang de connectie met elkaar te houden. Ik zou graag helpen met thuisprogramma’s te faciliteren. Om iedereen betrokken en fit te houden. Mensen hebben sturing nodig. Met een bedrijf zou ik graag doelen willen stellen. Er zijn zoveel verschillende manieren om fit te worden. Bewegen is bovendien iets persoonlijks, weet ik uit eigen ervaring. Maar goed, ik zie wel wat er straks in januari op m’n pad komt. Van die 15 uur per week bij Heerenveen kan ik mijn huis niet betalen. Dus ik ben op zoek naar een leuke uitdaging.’’

Dertig

L ater deze maand wordt ze dertig. ,,Daar ben ik heel dankbaar voor. Als je kijkt naar wat er in de wereld gebeurt, ben ik heel blij dat ik dertig word. We zouden het groots hebben gevierd, zoals ik dat altijd met mijn verjaardagen doe. Dit jaar met zes vriendinnen die allemaal 30 werden. Maar dat grote feest stellen we uit. En gaat heus door, als we straks 35 worden.’’

Voorlopig blijft Van den Brandt in Friesland samenwonen met haar vriend, ook al vertelde ze ooit dat terug naar Brabant te trekken als haar schaatsloopbaan erop zou zitten. ,,Ik houd qua wonen alle opties open. Maar ik vind het super leuk dat de Heerenveen-vrouwen op mijn pad zijn gekomen. Dat ik nu aan die meiden moet uitleggen wat die pompeblêden in ons clublogo betekenen, wie had dat gedacht? Ik had ook nooit gedacht Team Frysk te kunnen ondersteunen en daar haal ik nu ook veel lol uit. Verder vind ik Friesland vanaf het water zo mooi. We hebben een mooie sloep gekocht. Alleen daarom al zou ik hier willen blijven wonen.’’

De pandemie heeft haar er in elk geval niet onder gekregen. ,,Vooropgesteld, ik vind het verschrikkelijk wat er gebeurt. Maar ik heb er niets aan de hele dag er zo tegenaan te kijken. Het leert mij dat rust ook goed voor mij is. Dat heb ik nooit geweten, ik ging altijd maar door. Daarom haal ik in coronatijd kracht uit deze rust. Dat gaat me goed af.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct