Vaak gezien beeld: Eddy Merckx wint. Rechts Joop Zoetemelk.

Een erelijst zo dik als een roman

Vaak gezien beeld: Eddy Merckx wint. Rechts Joop Zoetemelk. FOTO ANP

Vrijwel geen sport dit weekeinde, maar er gebeurde op deze dagen in het verleden genoeg. De LC blikt terug. Vandaag voor de 79ste en laatste keer.

In een corona-loze wereld zou vandaag de Tour de France van start zijn gegaan, in elke wereld is het morgen 51 jaar geleden dat de grootste wielrenner aller tijden in diezelfde Ronde van Frankrijk aan een zegereeks begon zonder weerga.

Eddy Merckx was goed, onfatsoenlijk goed. De Belg won in een carrière van 13 jaar liefst 525 wedstrijden. In zijn toptijd won hij 1 op de 3 koersen waaraan hij deelnam. Hij was een veelvraat, die niets cadeau gaf. Vandaar die bijnaam: ‘De Kannibaal’. ,,Geschenken geef je op Kerstmis en op verjaardagen, niet in wielerwedstrijden’’, vond Merckx.

Vijfvoudig Tourwinnaar Jacques Anquetil vertelde ooit hoe de ideale wielrenner eruit zou zien: ,,Men neme de benen van Merckx, het hoofd van Merckx, de spieren van Merckx, het hart van Merckx en de zegedrift van Merckx’’, zei de Fransman.

Nu of nooit

Voordat Merckx op 28 juni 1969 voor het eerst aan de start verscheen in de Tour de France, wist de concurrentie al hoe laat het was. De pas 24-jarige Belg had sinds zijn profdebuut in 1965 de Giro d’Italia al op zijn naam geschreven, was al wereldkampioen geworden en had alle grote voorjaarsklassiekers gewonnen. Dáárom wist Jan Janssen in 1968 dat het nu of nooit was; wilde de Nederlander ooit de Tour winnen, dan moest het dat laatste Merckx-loze jaar gebeuren. En zo geschiedde.

Op 27 juni 1969, daags voor de start van de 56ste Tour, sloeg de winnaar van 1968 de debutant breed lachend op de schouder. ‘De felste rivalen’, luidde de kop in deze krant. In zijn hart wist Janssen al dat hij kansloos was.

Niet alleen won Eddy Merckx dat jaar zijn eerste Tour, de wijze waarop hij het deed was en is ongeëvenaard. De Vlaming pakte naast de gele trui ook de groene en de bolletjestrui. Hij won zes ritten. In Parijs was zijn voorsprong op de nummer twee, Roger Pingeon, liefst 17 minuten en 54 seconden.

,,Die Tour van ’69 zou ik nog wel eens willen overdoen’’, zei Merckx jaren later. ,,Het is mijn grootste overwinning.’’ Veelzeggend voor iemand met een erelijst zo dik als een roman. In vogelvlucht: 5 keer de Tour, 5 keer de Giro, 3 keer wereldkampioen, 25 keer een klassieker, eenmaal de Ronde van Spanje (Vuelta), eenmaal de Ronde van Zwitserland, het werelduurrecord… Hij was zo sterk dat Tour-baas Jacques Goddet hem in 1973 vroeg een jaartje over te slaan.

Tien dagen geleden vierde de Kannibaal zijn 75ste verjaardag. In de krant Het Laatste Nieuws sprak Merckx laconiek: ,,De dood kan me niet meer inhalen. Die moet toch ook weten dat ik een fameuze daler was.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct