Wim Stroetinga en Roxane Knetemann proosten thuis op fijne feestdagen. Op schoot bij Wim terriër Cipo, zittend op de grond Bliksem.

Een andere vrijheid voor Roxane Knetemann en Wim Stroetinga

Wim Stroetinga en Roxane Knetemann proosten thuis op fijne feestdagen. Op schoot bij Wim terriër Cipo, zittend op de grond Bliksem. FOTO JILMER POSTMA

Aan de spreekwoordelijke wilgen in Terwispel werden in een jaar tijd twee racefietsen gehangen. Na het sportieve afscheid van Roxane Knetemann kneep ook haar partner Wim Stroetinga in de remmen. Tijd voor een ‘andere vrijheid’. ,,Nu fietsen we samen.’’

D e fotograaf zoekt vergeefs naar de kerstboom, als passend decor voor de foto bij dit verhaal. Maar in huize Stroetinga-Knetemann is die niet te vinden. Vanwege de honden wellicht? De enthousiaste Bliksem, een Duitse staande, lijkt namelijk wel een type dat leuk speelgoed ziet in kerstballen en lampjes. Van Cipo (jawel: vernoemd naar de vermaarde ‘mooie’ Mario Cipollini) is dat gevaar niet te duchten. De terriër is inmiddels zestien jaar en zo goed als volledig blind en doof.

Maar het is niet daarom, zegt Roxane Knetemann. Ze lacht. ,,We moeten eigenlijk nog leren om samen Kerstmis te vieren. We hebben helemaal geen kerstspullen. Deze dagen stonden altijd in het teken van wielrennen. Wim was vaak op pad voor de zesdaagses en meteen na de kerst was er altijd het NK op de baan.’’ Wim Stroetinga: ,,Dát toernooi, op die dagen, ga ik zeker niet missen.’’ Roxane: ,,Wim is best iemand voor een kerstboom, met gekleurde lichtjes en zo. Hij is wel wat een romanticus.’’

Zij kan het weten, want de twee hebben inmiddels ruim 12,5 jaar een relatie. Dat hadden destijds weinig mensen zien aankomen. Wim: ,,Ik vond ‘Rox’ eerlijk gezegd een schreeuwlelijk.’’ Roxane: ,,In mijn ogen was Wim vaak chagrijnig. Hij liep altijd op het vrouwenwielrennen te hakketakken. We waren eerst niet zulke fans van elkaar.’’ Het koppel dankt collega-topcoureur Ellen van Dijk voor haar ‘kennersblik’. ,,Wat zij in ons zag, ik had eerst geen idee. Maar als een goede vriendin je aanspoort om het eens te proberen, doe je het’’, zegt Roxane. Wim: ,,Ik was altijd wat gemeen naar wielrensters toe. Als ze me op de baan in de weg reden, drukte ik ze weg. Maar met Ellen kon ik goed opschieten. Zij gaf mij het zetje richting Rox.’’

We waren eerst niet zulke fans van elkaar

Aldus kon het gebeuren dat Knetemann op 1 april 2008 haar 21ste verjaardag vierde en tot haar verrassing Stroetinga op het feestje zag verschijnen. Wim: ,,Daarna sms’ten we een paar keer en maakten we afspraakjes. Strandwandelingen, een hapje eten.’’ Van Dijk had het goed gezien, het klikte. Opposites attracts . Tegenpolen die elkaar vonden? Roxane: ,,Ik kan me voorstellen dat mensen dat denken. Wim de introverte, de rustige, kalme jongen. Ik extravert, druk, altijd wat. Maar vergis je niet: van ons twee is Wim thuis de ‘druktemaker’. Als ik thuis ben, ben ik rustig. Ik vind die rust heerlijk, mede daarom woon ik in Terwispel zo fijn.’’ Weer die lach. ,,Als er iemand thuis de broek aan heeft, ík ben het niet!’’

Stroetinga stond in 2008 bij wijze van spreken al op de vliegtuigtrap richting Peking, waar hij zijn olympisch debuut ging maken. ,,Ik had voldoende om me op te focussen, maar Rox bleek gewoon een hartstikke leuke meid.’’ Roxane: ,,Terwijl ik in die periode verre van fit was. Het ging niet zo goed met me. Ik weet nog hoe het me raakte om te zien dat Wim, die ik dacht te kennen als mopperpot, altijd met een lach op de fiets stapte.’’ Verliefd als ze was, besloot ze op het laatste moment naar China te reizen en haar vriend in actie te zien. Als lid van de achtervolgingsploeg reikte Stroetinga op zijn eerste Spelen tot de vijfde tijd.

Dat Knetemann niet lekker in haar vel zat, had alles te maken met de dood van haar vader. Wielergrootheid Gerrie Knetemann (de wereldkampioen van 1978) overleed in 2004 op 53-jarige leeftijd na een fietstochtje. ,,Ik was boos, op de hele wereld. Alles was ronduit kut’’, vertelt Roxane. ,,Ik hou van mijn moeder, maar pa was mijn houvast. Door hem was ik begonnen met fietsen, ik had zo graag willen laten zien wat ik kon. Na zijn dood – tijdens het fietsen, dat maakte me angstig – reageerde ik alles af op moeder. Bij het minste of geringste werd ik boos. Geen jus bij het eten? Ik ging helemaal uit m’n panty. Dat was ook lastig voor Wim. Hij trof bij ons thuis een verdrietige sfeer.’’ Wim: ,,Op zeker moment ben ik boos op Rox geworden omdat ze altijd boos was op haar moeder.’’ Maar de relatie hield stand. Wim: ,,De leuke momenten waren té leuk om er vanwege de vervelende dingen een einde aan te breien.’’

Uiteindelijk zou de wielersport zo’n elf jaar het middelpunt van hun relatie vormen. Roxane: ,,Zeker tussen 2012 en 2019 hebben we elkaar weinig gezien. We hadden onze eigen carrières. Aan de andere kant was het zo dat als we samen een vrije dag hadden, we de héle dag samen waren. Ik heb het altijd knap gevonden hoe Wim in staat was zich volledig op het wielrennen te richten. Egoïstisch ja, maar dat is topsport.’’

Ik vond ‘Rox’ eerlijk gezegd een schreeuwlelijk

,,Het is jammer dat we veel mooie momenten zonder elkaar hebben beleefd. Vervelende dingen trouwens ook. Ik weet nog dat ik Wim een keer hartstikke blij belde omdat ik op het NK derde was geworden. Hij luisterde nauwelijks en vertelde hoe lekker hij had getraind.’’ Wim: ,,We belden nooit veel, dat hoefde niet voor mij. Ik ben ook niet van het appen. Wat heeft het voor nut om elke dag ‘goedemorgen’ naar elkaar te appen?’’ Roxane: ,,Ik kon genieten van Wims goede momenten, maar hij kon zich niet altijd voor mij interesseren.’’ Wim: ,,Ik was met mezelf bezig, het ging mij er altijd om dat ik zo hard mogelijk fietste.’’ Roxane: ,,Winnen was zijn drijfveer. Ook als ik niet won, kon ik genieten, als ik wist dat ik er alles uit had gehaald wat tot mijn mogelijkheden behoorde.’’

Ze hebben behoorlijk grote prijzenkasten vol weten te fietsen. Knetemann won in de ploegentijdrit WK-zilver en -brons. Als baanrenster pakte ze vier nationale titels. ,,Maar ik ben ook trots op de zevende plaats in de Waalse Pijl. Die vind ik mooier dan de vijfde plek in Gent-Wevelgem.’’

Stroetinga was als baanrenner, op het onderdeel scratch, een mondiale topper. Twee keer WK-zilver, een keer brons, alsmede twee Europese titels. En in acht jaar tijd won hij evenzoveel zesdaagses, waarbij drie keer de prestigieuze slijtageslag in Berlijn. Ook als wegrenner was de in Oldeberkoop opgegroeide Stroetinga een sprintkanon om rekening mee te houden. Acht etappezeges in Olympia’s Tour. Grappig: op beider palmares prijkt de winst in de Ronde van Ureterp. Roxane: ,,Daar kun je om glimlachen, maar op dat moment was dat voor mij een belangrijke.’’ Wim: ,,Waar ik het meest trots op ben? Hm, niet op om een medaille of zo, maar vooral op het feit dat ik altijd goed reed als ik ergens mijn zinnen op had gezet. Elke zege was mooi, of dat nou Berlijn of Ureterp was.’’

Ik hou van mijn moeder, maar pa was mijn houvast

Teleurstellingen waren er, natuurlijk, ook. Het seizoen bij een Italiaanse ploeg was voor Knetemann een kwelling. ,,Ik was daar geen mens maar een voorwerp.’’ Een hersenschudding, opgelopen na een val, maakte het er niet beter op. ,,Ik kreeg angst voor de koers.’’ Desondanks besloot ze er nog een seizoen aan vast te knopen. ,,Ik wilde op een goede manier afsluiten.’’ In de Nederlandse ploeg, met haar moeder als verzorgster, kikkerde Knetemann op. Weloverwogen besloot ze vorig jaar haar profloopbaan te beëindigen.

Thuis zag ze haar vriend worstelen met zijn gevoelens. Wim: ,,Op de weg vond ik het steeds minder leuk en ik kreeg steeds meer moeite om voor een training op de fiets te stappen.’’ Roxane: ,,Daar kwam de coronacrisis overheen. Wim werd met zichzelf geconfronteerd.’’ Het laatste restje ambitie verdween deze zomer toen de bondscoach duidelijk maakte dat Stroetinga niet in beeld was voor de Spelen van Tokio. ,,Toen had ik helemaal geen doel meer.’’ Ze spraken er in Terwispel uitvoerig over. Roxane: ,,Ik vond dat Wim op een goede manier moest afsluiten en het moment niet door een ander moest laten bepalen. Het was mooi dat hij voor de corona nog een prachtige winter had gedraaid met het winnen van zesdaagses.’’

De kogel is nu door de kerk. Het is goed zo. Maar wat steekt: ,,Van de baanselectie heb ik niks gehoord’’, zegt Stroetinga. ,,Daar heb je dan vanaf je zestiende voor gereden… Zo ga je niet met mensen om.’’ Roxane: ,,De KNWU heeft wel wat laten horen, maar het is typisch topsport dat het zo gaat.’’ Ze worden er niet chagrijnig van, zonde van de tijd.

Een nieuwe tijd. Roxane: ,,Ik was daar al een jaar aan gewend. Een nieuw leven? Meer een andere vrijheid. Als sporter hadden we een mooi leven en zonder de verplichtingen die dat met zich meebracht, genieten we nu van de volgende fase.’’ Klein geluk: ,,Fietsen als ik zin heb en drie boterhammen met chocoladepasta’’, zegt Wim. Roxane: ,,Nu kunnen we ook samen fietsen. Geen gekibbel meer over te hard door de bocht.’’ Op elkaars lip? ,,Nee’’, zegt Roxane. ,,We zijn bij elkaar en houden rekening met elkaar. Tegelijkertijd kunnen we onszelf goed redden.’’

We belden nooit veel, dat hoefde niet voor mij. Ik ben ook niet van het appen

,,Geen zwart gat’’, zegt Wim Stroetinga. Hij vond werk bij Kramer Fietsservice in Appelscha. ,,32 uur. Verkoop van fietsen en clinics geven.’’ Daarnaast is hij als ploegleider verbonden aan een zevental juniores. ,,Als alles weer normaal is, betekent dat zo’n dertig koersen per jaar. Het wordt druk, maar ik kijk ernaar uit.’’

Roxane Knetemann is afgestudeerd pedagoge en werkt in de jeugdzorg. ,,De stress is weg. Vroeger lag ik wakker voor een koers, nu slaap ik elke nacht heerlijk. Ik zie die ontspanning ook bij Wim.’’

En verdere plannen? Roxanne: ,,Wij plannen niks. Op dit moment missen wij geen kinderen.’’ Wim: ,,We genieten van elkaar.’’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct