Hans van Zetten. FOTO PIM RAS FOTOGRAFIE

De stem achter het goud van Epke: 'Ik dacht dat ik niet in de hemel zou komen'

Hans van Zetten. FOTO PIM RAS FOTOGRAFIE

Nooit komt Hans van Zetten (71) meer los van twee woorden: Hij staat! Het is de titel van een vers verschenen boek over de tv-commentator, wiens leven sinds zijn prille jeugd draait om turnen. ,,Ik wilde eigenlijk dominee worden.’’

,,Mijn zoon was 13 toen hij me bij het avondeten vertelde dat hij tijdens de schoolgymnastiek geen salto kon maken vanaf de minitrampoline. ‘Een salto is gewoon een koprol in de lucht’, zei ik. Een koprol? Hij wist niet hoe dat moest. Ik legde in de tuin wat matrasjes neer: ga maar oefenen.

,,Na een paar pogingen zag hij de wereld aan voor een doedelzak, dat krijg je als je die rotaties niet gewend bent. Ik nam mezelf kwalijk dat ik nooit had gecontroleerd of hij de techniek had geleerd. Mijn kleindochter is 3 en rijgt de koprollen aaneen. Dat hoor je op die leeftijd te leren.

Dominee

,,Ik ben geboren in 1948 als Hans Hoogendam. Mijn moeder had een korte romance met een mij onbekende man, mijn biologische vader. Ik weet niets van hem, ben daar nooit nieuwsgierig naar geweest. Voor mij is Huib van Zetten mijn vader. Hij was een goede turner, sowieso goed in sport. Na zijn vijftigste heb ik hem leren skiën. In één ochtend.

,,Als kind wilde ik dominee worden, of gymnastiekleraar. Bij opa en oma Van Zetten mocht ik op zondagochtend turnen in de huiskamer en met opa en oma Hoogendam kwam ik ’s zondags in de gereformeerde kerk. Al die mensen die luisterden naar die dominee, dat leek mij wel wat. Bovendien had ik een 10 voor bijbelse kennis en op de School met den Bijbel in de Dorpsstraat in Zoetermeer moest je elke maandag een psalm opzeggen. Daar had ik ook een 10 voor. Een zesje? Nee, mijn vader had mij geleerd: je haalt het beste uit jezelf, met veel plezier. Op mijn rapport keken mijn ouders ook het eerst naar vlijt en gedrag.

,,Ik ben geen dominee geworden. Ik was 10 toen ik in het trouwboekje van mijn ouders ontdekte dat zij pas in 1950 getrouwd waren. Toen was ik al bijna 2. Ik bleek een bastaardkind en in de Bijbel staat dat die niet in de hemel komen. Dat was mij onderwezen en ik geloofde dat.

,,Ik vertelde het op school aan de meester, hij vroeg of ik een fijne vader had. Ik droeg hem op handen, er mankeerde niets aan. ‘Wat is dan het probleem?’, vroeg hij. Ik begon te begrijpen dat er niets mis was met mijn ouders en mij, maar eerder met die Bijbelpassage uit Deuteronomium. Vanaf toen was dominee geen optie meer. Ik zou niets gaan verkondigen waar ik niet in geloofde.

,,Mijn vader overleed in 2007 op zijn 82ste, hij leed aan alzheimer. Mijn moeder, ook een goede turnster, liet een jaar geleden euthanasie plegen. Geestelijk was ze nog 100 procent, lichamelijk was ze op. Een fantastisch einde, mijn twee zoons weten dat ik het ooit ook zo wil. Nadat ze me had verteld over haar voornemen, sprak ik met haar af dat ze nog even zou wachten. Ze zou later dat jaar 88 worden, 87 is geen mooi rond getal. We gingen samen op een cruise en naar ballet. Ik werd in oktober 70. Niets bijzonders, tenzij je moeder daar nog bij is. We hebben mijn verjaardag groots gevierd, met 70 gasten. Niemand die wist van ons verbond.

,,Een week voordat mijn moeder stierf, in maart 2019, schoof ze me dit gouden kettinkje om mijn pols. Het is er nooit meer af geweest. Dat kettinkje had ze ooit gegeven aan mijn zus Marianne, zij stierf plotseling toen ze 28 was. Marianne was ook een goede turnster, haalde bijna de Olympische Spelen, maar raakte ook geblesseerd. Op de bedeltjes aan het kettinkje staan de namen Dimitri en Gregory, mijn zoons.

,,Deze zegelring was van mijn vader. Aan mijn andere hand draag ik een ring met mijn initialen, die kreeg ik op mijn achttiende verjaardag. Mijn zoons kregen er ook zo één toen zij 18 werden. Die ring staat voor hun identiteit. Op hun 21ste kregen ze gouden manchetknopen, met in de ene de naam van hun vader en in de andere die van hun moeder. Die staan voor hun roots. Ik houd ervan dat soort dingen te markeren.

,,Inmiddels ben ik gescheiden en woon ik vijf jaar in Ermelo. Ik ben grootvader van Elina en mijn kleinzoon Liam, die op 20 april is geboren. Voor de coronacrisis ging ik op vrijdag- en zaterdagavond stijldansen, was ik twee ochtenden per week in de sportschool. Eens per week deed ik pilates, omdat ik merkte dat ik moeite kreeg met opstaan als ik met mijn kleindochter op de grond zat.

,,Als commentator van turnen en kunstrijden zijn de Zomerspelen van Tokio, volgend jaar, en de Winterspelen van Peking in 2022 mijn laatste. Die afspraak heb ik met de NOS. Ik wilde in 2017 al stoppen, op verzoek van de hoofdredacteur ging ik door. Maar ik kan het toch niet tot mijn tachtigste doen? Ik moet de jongere generatie ruimte bieden.

,,Voor het eerst in mijn leven heb ik geen doel voor de lange termijn. Ik wil een heel goede vader blijven, een heel goede grootvader worden en dienstbaar zijn aan de samenleving. Want dienstbaarheid, of dat nu is in een gezin, sportvereniging of een lokale gemeenschap, is de kern van het leven.’’

Hij staat! Verhalen uit het turnleven van Hans van Zetten - Lidewey van Noord en Marijn de Vries, ISBN 978 90 488 4331 2

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct