Willem Poelstra wordt opgevangen op de Bonkefeart nadat hij als negende is gefinisht in de Elfstedentocht van 1997. De Hijumer overleed in 1999. FOTO PANORAMA

De mooiste dag in Willems korte leven

Willem Poelstra wordt opgevangen op de Bonkefeart nadat hij als negende is gefinisht in de Elfstedentocht van 1997. De Hijumer overleed in 1999. FOTO PANORAMA

Op 9 februari is het 22 jaar, 1 maand en 3 dagen geleden dat er voor het laatst een Elfstedentocht werd geschaatst. Dat is een record. Tot 9 februari vraagt de LC zich elke zaterdag af: Sil It Noch Heve? Vandaag deel 10.

Willem Poelstra en Bram Sikma waren dikke vrienden. Schaatsmaten sinds hun jeugd en in 1997, als eerstejaars A-marathonrijders, ploeggenoten tijdens de laatste Elfstedentocht. 21 jaar waren ze, jong en gretig om te vlammen. ,,Hiest in kopy fan ús meitsje kinnen. We dienen alles hast itselde’’, zegt Sikma ruim 22 jaar na dato.

De oud-schaatser en –ploegleider is net 44 jaar geworden. Hij woont met zijn partner Barbara en hun zonen Luca (8) en Senne (6) in Scharsterbrug. Sikma kijkt naar de portretten van zijn beide jongens aan de muur. ,,Der binne momenten dat ik tink: wêr hie Willem no stien?’’, zegt hij zacht. ,,Dat sil altyd sa bliuwe.’’

Verbijstering

Willem Poelstra werd niet ouder dan 24 jaar. Op 16 oktober 1999 overleed de jonge marathonschaatser uit Hijum aan een hartstilstand. Hij was die avond als dertiende over de finish gekomen in een KNSB-marathon in Amsterdam. Tijdens het uitrijden zakte hij in elkaar. Reanimatie, eerst op het ijs en daarna in het ziekenhuis, mocht niet meer baten.

Het marathonpeloton bleef in verbijstering achter, de familie was totaal ontredderd. ,,Noait fan myn libben ha ik safolle fertriet sjoen’’, zegt Bram Sikma, die er die avond bij was. ,,Willem wie sterk en fit. Yn it begjin fan dat seizoen wie hy wiidweidich testen yn it sikehûs fan it Hearrefean. Der wie hielendal neat oan ’e hân. Net ien hie dit oankommen sjoen.’’

'Der wie hielendal neat oan ’e hân. Net ien hie dit oankommen sjoen'

Willem Poelstra gold als een grote belofte in het marathonpeloton. ,,Willem hie folle mear talint as ik’’, zegt zijn beste vriend. ,,Hy wie nuchter en die alles op syn gefoel. Hy wist hiel goed wat hy woe. En sosjaal wie hy ek. Nei de Alvestêdetocht fan ’97 naam hy Klasina Seinstra op ’e skouders, tegearre mei Arnold Stam. Sa’n jonge wie Willem.’’

Poelstra stond op die 4de januari 1997 niet toevallig zo dicht bij de winnares van de vrouwenwedstrijd. De eerste tien van de Elfstedentocht werden publiekelijk gehuldigd en de Hijumer had het ’m geflikt: hij was als tiende gefinisht, juichend. In de officiële uitslag klom hij nog een plek, omdat Piet Kleine werd gediskwalificeerd vanwege het missen van stempels. Poelstra was, kort achter Yep Kramer, de tweede Fries en daar was hij met recht trots op.

Bartlehiem

Sikma: ,,Willem hie folle earder as ik yn ’e gaten hoe bysûnder de Alvestêdetocht is. It siet yn syn bloed. As Hijumer ried hy al jong stikken fan it parkoers. Sels wie ik in man fan de Súdwesthoeke, ik hie it allegear noch net sa foar it ferstân. Mar yn ’97 foelen we mei de noas yn ’e bûter. We fielden ús filmstjerren.’’

Hij glimlacht, er schiet hem een anekdote te binnen. In 1996, Willem en hij waren nog B-rijder, won Sikma een compleet verzorgde reis naar de Weissensee en hij mocht iemand meenemen. Dat werd zijn beste vriend. ,,Dêr stienen we dan yn dat lúkse hotel, twa fan dy nuchtere mantsjes.’’ En nu ze er toch waren deden ze mee aan de wedstrijd over 200 kilometer. Achteraf bleek het hun leerschool voor de echte tocht.

De twee vrienden werden tijdens de Elfstedentocht gevolgd door verslaggevers van Panorama. Het weekblad was co-sponsor van hun ploeg. Tot Sneek konden de twee jongelingen de kopgroep, toen een man of dertig, bijbenen. Voor Bram Sikma voelde het echter alsof hij constant een 1500 meter had geschaatst, zo hard ging het. De rest van de wedstrijd reed hij in een derde groep, om tenslotte op een keurige (gedeelde) 21ste plek te finishen.

Poelstra schaatste in de tweede groep en kreeg vleugels toen hij op bekend terrein kwam. Sikma: ,,Willem ried juichend troch Bartlehiem. Elkenien dy’t him koe moedige him oan. Dat stik hat him in soad moraal jûn, dêr hie ik graach by wêze wold.’’

Komeetachtig

In de twee jaren die volgden ontwikkelde Poelstra zich komeetachtig. Hij werd in 1999 kopman van de Thyssen-ploeg. Hoewel de twee vrienden niet meer voor dezelfde ploeg reden, gingen ze die zomer toch samen op trainingskamp naar de Alpe d’Huez. Sikma koestert de herinnering. ,,We ha ús dy twa wike net in tel ferfeeld. Prate, spultsjes dwaan en oerdeis hurd trene.’’ Een stilte. ,,En dan is it fiif wike letter samar yniens oer.’’

Zelf bleef Sikma nog tien jaar marathons schaatsen. Een jaar na het overlijden van zijn vriend bood Thyssen hem een driejarig contract aan. ,,Se hawwe soarge dat ik net yn in gat fallen bin en dat my holpen by de ferwurking’’, zegt hij. ,,Willem syn famylje hat my ek geweldich opfongen, wylst dy minsken it sels fansels o sa dreech hienen.’’ In 2009 werd hij ploegleider, tot hij dat niet meer kon combineren met zijn baan in het speciale onderwijs.

In 2017 stond hij nog eens bij het graf van zijn maat. Het was de dag van de Bartlehiem Skeelertocht, waar de meest strijdlustige renner al bijna twintig jaar naar huis gaat met de Willem Poelstra wisseltrofee. Een mooi saluut aan een veel te jong gestorven Elfstedencrack.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct