Sandor van der Heide.

De gezonde balans is terug bij Sandor van der Heide: 'Dit is mijn levensles. Misschien heeft een ander er ook wat aan'

Sandor van der Heide. FOTO HENK JAN DIJKS

Succesvol bij SC Cambuur, succesvol in de escaperoom-business. Het drukke werkleven lachte Sandor van der Heide toe. Totdat het lichaam afgelopen najaar ‘stop’ zei. Inmiddels is hij terug; gezond, in balans en wijzer.

Het is ergens middenin het gesprek als Van der Heide zijn hand omhoog doet. ,,Wacht even’’, klinkt het tijdens een relaas over de spelopvatting van Cambuur. De Sneker pakt een bakje met suiker, één met melkcupjes en de beide mobiele telefoons die op tafel liggen in het spelershome. Hij begint uit te beelden wat de centrale verdedigers moeten doen als de twee spitsen van de tegenpartij druk zetten.

Het is duidelijk, Van der Heide is bevlogen als altijd. Dat hij minder vaak op de club is en minder in zijn zaak, heeft dan ook niets te maken met een gebrek aan motivatie. Wel alles met het vinden van de juiste balans in zijn werkzame leven. ,,Of die balans weg was? Absoluut, honderd procent.’’

Openhartig spreekt Van der Heide op deze koude februaridag over zijn noodgedwongen afwezigheid. Wat gebeurde er nu precies? Hoe kwam het? Zag hij het aankomen? En vooral: wat was de valkuil en welke les heeft hij eruit getrokken? De antwoorden vond hij in de maanden waarin hij thuis zat, waarin hij de rust hervond en daarmee de balans in zijn leven.

Druk, druk, druk

Terug naar oktober. Druk, druk, druk. Die drie woorden omschrijven Van der Heides leven van de afgelopen vier, vijf jaar. De escaperooms, het werk bij Cambuur; het vergde tijd, gaf energie en vrat het onbewust ook. Maar het was toch zo leuk? Hij had er toch veel plezier in? ,,Zeker weten, nog steeds. Maar zoals het ging, kon het niet meer.’’

Het lichaam zei ‘stop’, ergens op zomaar een trainingsdag in het najaar van 2020. ,,Hartklappers’’, zo verwoordt hij het. Ineens voelde de Sneker op het trainingsveld zijn hartslag op een manier zoals het niet hoort. ,,Iedereen heeft een extra hartslag. Heel veel mensen voelen het niet. Ik voelde het toen wel, continu.’’

Het stopte maar niet. ,,En dan wordt het op een gegeven moment eng. Na een half uur dacht ik: nu moet het wel eens ophouden. Het werd beangstigend, ik ben in de auto gestapt en heb mijn vrouw gebeld. Thuis had ik het nog steeds. Het heeft anderhalf uur geduurd.’’

Eenmaal thuis voelde hij zich iets beter. ,,Maar ik was moe, dus ik ben ’s middags in bed gaan liggen. De volgende ochtend werd ik pas weer wakker.” Hij schudt het hoofd: ,,Ik was kapot, man. He-le-maal kapot. Niet normaal.’’

‘Jij moet je leven anders gaan invullen’

Het bleek pas het begin. Van der Heide ging even zijn bed uit, ging weer terug en werd opnieuw pas de volgende dag wakker. ,,Dus toen heb ik een afspraak bij de dokter gemaakt en zijn er onderzoeken gedaan. De resultaten waren allemaal goed, ik heb niks met het hart en het bloed was in orde. Vervolgens hebben we het even over mijn drukke schema gehad. Nou, toen was het snel duidelijk. De dokter zei: ‘Jij moet écht je leven anders gaan invullen’.’’

Dat heeft Van der Heide inmiddels gedaan. ,,Niet meer zeven dagen per week werken. Ik werk nu parttime een paar dagen op de zaak en een paar dagen parttime bij Cambuur. Eén dag in de week moet en wil ik echt vrij hebben. Telefoon weg, een vrije dag. Dat is normaal, ja. Maar het wás voor mij niet normaal.’’

Hoe kon het zover komen?

Maar hoe kon het zover komen? Waren er geen waarschuwingen? Zag hij niet in hoe druk hij het had? Overschatte hij zichzelf? Was hij te enthousiast over alles wat hij deed en aan zou kunnen?

De antwoorden die Van der Heide vond, komen voort uit juist iets goeds. Iets positiefs. Hij voelt zich namelijk verantwoordelijk voor zijn zaak, de collega’s. En voor Cambuur. ,,Ook nu nog; ik werk dan wel minder, maar voel me niet minder betrokken.’’ Het was de afgelopen jaren letterlijk en figuurlijk echter teveel van het goede. Alles waar ‘te’ voor staat, is vaak niet goed.

Hij legt uit: ,,Als er iets fout gaat, wil ik nooit naar een ander hoeven wijzen. Op de zaak wil ik kunnen zeggen: ik had het zelf dan anders moeten doen. En bij Cambuur geldt hetzelfde als een tactisch plan eens niet werkt. Ik wil niet iemand anders de schuld geven. Ik voel me verantwoordelijk. Ik ben perfectionistisch.’’

Zijn valkuilen? De glimlach verraadt het antwoord zonder een woord te zeggen. Ja, klinkt het daarna, hij had al eerder signalen gekregen van zijn lichaam. En de mensen die hem lief hebben, waarschuwden hem ook al eens. ,,Maar het zijn mijn passies hè, zij weten dat ook.’’

De tijd en energie die de drukke werkzaamheden kostten, was niet nieuw. ,,Drie jaar geleden merkte ik het al eens. Twee jaar geleden, jazeker. Vorig jaar ook. Eigenlijk weet je het dus ergens wel. Maar blijkbaar moet het eerst een keer tot uiting komen. Het lichaam zei nu duidelijk: het moet even anders, vriend.’’

Dat hij nu echt pas op de plaats moest maken, leed geen twijfel. Simpelweg doorgaan was geen optie meer. De vermoeidheid was te groot om te negeren. De Sneker komt met een treffend voorbeeld: ,,Als je een broodje hagelslag voor je zoontje maakt en dat al teveel blijkt… nou, dan weet je echt wel genoeg.’’

Geen spijt van tropenjaren

Spijt heeft Van der Heide noch van de tropenjaren qua werk, noch van de keuzes die hij maakte die uiteindelijk tot de noodgedwongen rust leidden. ,,Spijt, nee. Want alle keuzes die je maakt op een moment, maak je vanuit goede bedoelingen. Zo zie ik het. Daar sta je op dat moment achter en dus kan dat niet iets zijn waar je spijt van hoeft te hebben.’’

Nieuwe inzichten verwierf hij wel. Over gezondheid, over balans in zijn leven. En over de betrekkelijkheid der dingen. ,,Het is allemaal leuk hè, werken en goed bezig zijn. Ik had en heb er ook echt plezier in. Het was alleen wel teveel. Met vrienden mag ik bijvoorbeeld graag even darten. De laatste tijd was het steeds vaker dat ik dacht: ja, morgen weer werken, hè. Dus ik bel maar even af. En zo blijven die dingen erbij. Dat is niet goed.’’

Het opende hem mede de ogen. ,,Kijk, je leeft niet om te werken, hè? Je werkt om te leven.’’ Met een knipoog: ,,En ja, leuk dat je veel werkt en daarmee goed geld verdient. Maar wat heb je eraan als je niet eens de tijd hebt om het te kunnen opmaken? Snap je?”

Begrip was er volop in zijn omgeving voor de conclusie dat hij rust moest nemen. Zowel in de escaperoom-onderneming als bij Cambuur. ,,Ik heb van zoveel mensen om me heen steun gehad. Ook vanuit de club. Henk (de Jong, red.) zei meteen: ‘je gaat naar huis, neem je tijd’. Ook de directie was vol begrip, Ard de Graaf is nog bij me thuis geweest. Minder gaan werken op de club was ook nooit een probleem. Ik heb uiteraard salaris ingeleverd, maar wat doet het ertoe? De balans moest terug. Dat is gelukt.’’

Tijd

Tijd bleek zijn vriend, want tijd was wat hij nodig had om die rust terug te krijgen. Om leeggeraakte batterij op te laden. Niks doen, maakte hem overigens niet depressief of chagrijnig. ,,Nee joh, ik was alleen maar moe. Kon niet eens wat doen als ik dat al had gewild in het begin.’’

,,Later ging ik langzaam wat dingetjes oppakken. Maar ja, kon dat wel? Dat vroeg ik me dan af. Het was natuurlijk geen vakantie, maar je wilt wel eens wat ondernemen. Daar voelde ik me dan wel slecht bij. Zo wilde ik een potje golfen. Dat heb ik eerst wel gevraagd bij Cambuur. Geen probleem, zeiden ze. Je kunt ook niet alleen maar op de bank gaan zitten. Ze dachten goed met me mee.’’

Ondertussen keek hij heus ook de wedstrijden van de Leeuwarders op televisie. Bemoeien deed hij zich er niet mee, puur als liefhebber zag hij Cambuur in actie. Het begon weer te kriebelen. ,,Het ging beter en beter en we spraken af dat ik januari weer eens wat trainingen zou gaan geven.’’ En daar was Van der Heide op 22 januari tegen Jong PSV terug bij de ploeg, coachend en wel. ,,Voelde lekker.”

De energie is terug. De passie is nimmer verdwenen, de betrokkenheid evenmin. Maar gezonder, dat is het leven nu wel. Wat hem nou was overkomen? ,,Oververmoeid, te druk, sommigen noem het een burn-out. Iedereen mag het beestje een naam geven’’, zegt Van der Heide schouderophalend. ,,Maakt mij niet uit, jongens.”

Voor hem telt veel meer de wijze les, de relativering en de positieve kijk op het leven en de balans die hij daar weer in heeft gevonden. Wat hij nog mee zou willen geven aan de mensen? De Sneker hoeft er niet lang over na te denken: ,,Vul je leven zo in dat je het salaris hebt wat je nodig hebt, maar waarbij je werk zodanig tijd vraagt dat je er nog wel een leuk leven naast kunt leiden.’’

Hij verklaart zich nader: ,,Je kunt natuurlijk wel nóg heel veel meer willen, maar dat vraagt dan tijd. Misschien verdien je in die tijd dan wel heel veel extra geld, ja. Geld dat je bij wijze van spreken niet eens kunt opmaken, juist doordat je door al het werk geen vrije tijd meer over hebt. Dus vraag jezelf dan af: is dat het waard? Denk aan de balans, je gezondheid, leuke dingen doen ook met je gezin, je vrienden.”

loading

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Cambuur
Instagram
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct