Coronacrisis of niet: er vieren veel Friese sportclubs hun 75- of 100-jarig jubileum. In een serie zet de LC ze in het zonnetje. Deel 14: voetbalvereniging Drogeham.

Hoe een naar eigen zeggen rasechte Leeuwarder in een dorp belandde waar ze tot haar 21ste nog nooit van gehoord had? Truus Hamstra, nu 63, vertelt het graag. ,,Door de liefde. Ik kreeg verkering met Wiebe en een jaar later trouwden we.’’

,,Wiebe Hamstra uit Drogeham…, hoe verzin je het, maar het heeft zo moeten zijn. ‘Ik ga voor geen goud in dat dorp wonen’, zei ik hem. ‘Ik ga absoluut niet naar die stad’, antwoordde Wiebe. Ik heb uiteindelijk water bij de wijn gedaan, met als eis dat als ik doodonwennig zou worden, we naar Leeuwarden zouden verhuizen. Nou, ik woon er nog steeds.’’

Wat dit met de jubilerende zaterdag-vijfdeklasser te maken heeft? Alles. Truus Hamstra raakte niet alleen vergroeid met het dorp Drogeham, maar ook met de voetbalclub. ,,Ik had niks met voetbal, maar door Wiebe rolde ik erin. Hij was speler van het eerste elftal en zat in het hoofdbestuur.’’

,,Onze zonen Dikkie en Henk waren amper vier toen ze op de club gingen. Wiebe en ik waren bloedfanatieke ouders, we misten geen wedstrijd. Je weet hoe dat gaat: wie vaak op het voetbalveld rondloopt, wordt gevraagd om wat te gaan doen. Via de jeugdcommissie werd ik secretaris en nu ben ik verantwoordelijk voor het draaiende houden van de kantine. Dikkie is nu 39 en zit inmiddels ook in het hoofdbestuur. Daar ben ik trots op. Henk en hij hebben jarenlang in het eerste gespeeld en voetballen nu bij de 35+.’’

Op 5 mei 2002 werd Drogeham in rouw gedompeld. Geheel onverwacht overleed Wiebe Hamstra, pas 47 jaar jong. ,,Een zware hartaanval. Het had wellicht goed kunnen aflopen, maar de dokter weigerde bij ons langs te komen.’’

In die donkere dagen ervoer Truus Hamstra de warmte van ‘haar’ dorp en club. ,,De vereniging was als een warme jas en is heel belangrijk voor ons geweest. Buiten mijn familie en vrienden om was ook die betrokkenheid ongelooflijk fijn. Ook het medeleven van vele andere clubs heeft ons goed gedaan. Wiebe was een bekende man, hij zat in meerdere besturen. Ons eerste elftal werd vlak daarna kampioen in de zesde klasse. Ja, dat is gevierd. Ik vond dat goed, Wiebe zou dat zo gewild hebben.’’

Het is een cliché, zegt Truus Hamstra, maar het leven gaat door. ,,Het is de moeite waard om verder te gaan.’’ De voetbalclub werd na die zwarte dag in 2002 zo mogelijk nóg belangrijker voor haar. ,,Ik kwam ook in het bestuur van de Club van 100 en van de activiteitencommissie.’’

Maar de kantine, die volledig werd vernieuwd, werd haar tweede thuis. ,,Samen met zo’n vijftien vrijwilligers houden we het draaiende’’, vertelt ze. ,,Ik geniet enorm van de sociale contacten. Ik zeg je eerlijk dat we bij de club het nodige hebben meegemaakt. Nu gaat het goed, al balen we natuurlijk van de corona. Ik heb ervaren dat het heel belangrijk is dat het eerste elftal lekker draait. Is dat niet het geval, dan dreunt dat door de hele vereniging heen en staat de gezelligheid onder druk. Als het lekker loopt, zijn mensen ook eerder bereid om wat voor de club te doen.’’

De jubilaris telt momenteel zo’n 250 leden. Zes seniorenteams, een vrouwenelftal (samen met Kootstertille) en een groeiende jeugdafdeling. Daar zijn binnen afzienbare tijd Hamstraatjes te bewonderen. ,,Ik heb vijf kleinkinderen en ik voetbal al met ze in de kamer’’, zegt trotse oma Truus, die bij v.v. Drogeham zeker niet de enige vrouw is die haar mannetje staat.

En het jubileum? ,,Dit jaar hopen we online te beginnen om in 2022, hopelijk coronavrij, groots uit te pakken.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct