Nederland, Ter Band, 09-09-2020. Pikeur Chiel Wildhagen winnaar van de Sweepstakes kreeg na een ziekte de kans van Eelke Kruis om bij hem trainer te worden. KM 110

Chiel Wildhagen beleeft een droom op de drafbaan (en het verhaal kan alleen maar mooier worden)

Nederland, Ter Band, 09-09-2020. Pikeur Chiel Wildhagen winnaar van de Sweepstakes kreeg na een ziekte de kans van Eelke Kruis om bij hem trainer te worden. KM 110 Foto: Jilmer Postma

Het had niet veel gescheeld of nierfalen was Chiel Wildhagen (34) op jonge leeftijd fataal geworden. Hij kwam de ellende te boven, met grote dank aan zijn ouders. Anderhalve week geleden beleefde de drafsportfanaat zijn ultieme sportmoment door met Karola de prestigieuze Sweepstakes voor merries te winnen.

Normaal is Chiel Wildhagen uit De Blesse de nuchterheid zelve. Emotioneel? Zelden. Uitzinnig van vreugde? Niet heel vaak. Maar toen hij begin deze maand met de driejarige Karola vanuit een lastige positie en na een versnelling in de laatste bocht als eerste over de meet kwam in de Sweepstakes, was hij zichzelf niet helemaal. Wildhagen slaakte een oerkreet. Hij was blij, verwonderd en ontroerd. Hij was alles tegelijk.

Chiel Wildhagen had een klassieker gewonnen, een prestatie waarvan hij lange tijd dacht dat hij die als nierpatiënt nooit zou kunnen leveren. En met een paard dat hij zelf opleidde. ,,Toen ik na afloop even alleen was, kwam de hele film van de afgelopen jaren even voorbij”, zegt hij.

Die film begon in de jeugd van Wildhagen. Hij groeide op in Sloten, in Appelscha, in Steggerda, maar ook in het Gelderse Lunteren en in Boxmeer, Noord-Brabant. Zijn vader Frans werkte bij verschillende dravertrainers en was actief als pikeur, zijn moeder Lies hielp mee op stal en deed ook aan enkele koersen mee. Ze gingen wonen in of nabij de plaatsen waar de sport hen bracht.

Soms voelde Chiel Wildhagen zijn aderen kloppen

Vanaf het moment dat Frans Wildhagen ander werk kreeg, hield hij als hobby nog steeds een paard. Thuis aan de keukentafel werd eigenlijk over niets anders dan dravers gesproken. Ze bezochten als gezin alle grote koersen.

Het lag in die zin voor de hand dat Chiel Wildhagen de draf- en rensportopleiding zou volgen in Deurne. Hij wilde dravertrainer worden, successen boeken, een mooie toekomst opbouwen. ,,Toen werd ik achttien jaar en ging het mis”, vertelt hij. ,,Ik werd ziek.”

Het begon met een knallende koppijn die maar niet verdween. Paracetamolletjes hielpen niet. Soms voelde Chiel Wildhagen zijn aderen kloppen. Zijn schoonouders, bij wie hij destijds met zijn vriendin woonde, adviseerden hem naar de huisarts te gaan.

De dokter weigerde aanvankelijk zijn bloeddruk te meten. ,,Hij vond me te jong, want hoge bloeddruk zou iets voor oudere mensen zijn.” Na enig aandringen kreeg Wildhagen toch een band om zijn arm geschoven. De arts schrok van wat hij toen constateerde. ,,De waardes waren twee keer zo hoog als bij een gezond mens.” Wildhagen was in levensgevaar en lag binnen een halfuur op de intensive care.

Karola was drukker dan andere paarden, maar ik vond haar wel leuk

In het ziekenhuis werd ontdekt dat zijn nieren nog maar voor 40 procent functioneerden. Hij kreeg de zware ontstekingsremmer prednison toegediend ,,om te redden wat er te redden viel”. Vier maanden later werkten zijn nieren nog minder goed. Hij werd vervolgens drie keer per week vijf uren lang aan een dialysemachine gekoppeld om op die manier het bloed op kunstmatige wijze te zuiveren. ,,Op mijn negentiende verjaardag moest ik voor het eerst dialyseren. Ze hadden slingers opgehangen in het ziekenhuis.”

Chiel Wildhagen werd verschrikkelijk moe en ziek van de behandelingen. Toch verhuisde hij tussen de ziekenhuisbezoeken door met zijn vriendin Diana Tammenga naar Callantsoog, waar hij zo goed en zo kwaad als het ging bij dravertrainer Peter Strooper werkte. ,,Daar ging het helemaal mis. Mijn nieren hielden er definitief mee op.”

In augustus 2007 kreeg hij een nier van zijn moeder. ,,Ik voelde me daarna wel goed, maar niet geweldig.” Tijdens de jaarwisseling vond Diana hem toen ze thuiskwam van haar werk. Hij lag bewusteloos op de grond. Met gillende sirenes ging het richting het hospitaal. Het AMC in Amsterdam was het doel, maar de ambulancebroeders stopten al in Alkmaar. ,,Ze dachten dat ik het anders niet zou redden.”

Hij werd bijna negen weken lang in een kunstmatige coma gehouden. ,,Mijn weerstand was zo laag dat ik onder meer een schimmelinfectie in mijn longen kreeg. Toen ik wakker werd, zag ik op een kalendertje dat het begin maart was. Ik heb er vier dagen over gedaan om te beseffen hoe lang de periode was die ik had gemist.”

Chiel Wildhagen kon niet meer lopen en werd met een lift in en uit bed getild. ,,Ik was 21 en bezig met overleven. De droom om zelf trainer te worden viel in duigen. Maar gek genoeg heb ik de knop in mentaal opzicht redelijk eenvoudig kunnen omzetten.”

Mijn vader en mijn moeder hebben me beiden een nier gegeven en nu maken ze dit mee

Een halfjaar lang revalideerde hij in Wijk aan Zee. ,,En ik zat een jaar in een rolstoel. Ik ben op een dag zelfs door mijn vader en oom op de sulky getild achter een paard. Ik wilde dat zo graag weer een keer voelen. Het was eigenlijk onverantwoord, maar ook heel mooi. Hoe ik dat toen gedaan heb…”

Na de revalidatie was werken onmogelijk. Hobbymatig besloot Wildhagen een paard te trainen. Hij kon op een gegeven moment terecht bij Cees Kamminga in Willemsoord. Af en toe deed hij mee aan een koers: met zijn eigen draver of een modale viervoeter van een ander. Hij en zijn Diana gingen in De Blesse wonen.

Eind 2016 kwam de volgende klap. Bij een controle bleek dat de nier die door zijn moeder was afgestaan niet meer naar behoren functioneerde. Wildhagen moest opnieuw dialyseren. Tot zijn vader hem in in februari 2017 een nier schonk. ,,Ik heb het geluk dat ik mijn ouders had en heb. Anders zou ik op een wachtlijst zijn gekomen. Ik ben nog best jong, de meeste nierpatiënten zijn ouder dan 70.”

Toen hij weer thuis was en Kamminga zijn entrainement in Willemsoord had verkocht, kwam Wildhagen in Terband terecht, bij de 79-jarige dravertrainer, veehouder en -handelaar Eelke Kruis. Bij hem kon hij zijn draver trainen.

,,Ik was hier paar maanden toen Karola als jaarling binnenkwam”, zegt hij, zittend aan de keukentafel van Kruis. ,,Ze was drukker dan andere paarden, maar ik vond haar wel leuk. Ik ging behalve mijn eigen paard ook haar trainen. Het klikte. Alsof het zo moest zijn. Ik ben Eelke en ook Dicky Hof, vaste trainer bij Eelke, ongelooflijk dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen.”

loading

Kruis, met Willem van der Bij uit Kollumerzwaag eigenaar van Karola, zit ook in de keuken en lacht. ,,Hoe is’t mooglik hè”, zegt Kruis. ,,Dit hat Chiel hielendal sels foar elkoar krigen, dit hat er sels ôftwongen. De winst by de Sweepstakes giet noait wer út syn gedachten wei.”

Kruis, die in januari nog drie nekwervels brak toen hij op volle snelheid met zijn sulky uit de bocht vloog, zag hoe de ouders van Chiel Wildhagen huilden van geluk na de schitterende overwinning van hun zoon op de Groninger drafpiste, een baan die door een besluit van het stadsbestuur overigens verdwijnt.

,,Mijn vader is zelf ooit tweede geweest in de Sweepstakes”, vertelt Wildhagen. ,,Daar had hij het vaak over in mijn jeugdjaren. Toen we op 2 september naar Groningen reden, zei hij: ‘Wat zou het mooi zijn als je zou winnen.’ Hij en mijn moeder hebben me beiden een nier gegeven en nu maken ze dit mee. Dat is ook voor hen een droom.”

Ook zijn partner Diana, moeder van hun kinderen Lars (8) en Minke (4), was superblij. ,,Voor haar was het heel bijzonder”, vertelt Wildhagen. ,,We hadden vier maanden verkering toen ik ziek werd. Ze is altijd bij me gebleven. Daar heb ik ongelooflijk veel respect voor. Ook háár toekomst veranderde. Het was niet zomaar wat.”

In Terband hangt een schilderij van de legendarische merrie Action Skoatter, uitgeroepen tot Draver van de twintigste eeuw. Het is het beste paard dat Kruis – samen met Evert Gaastra – ooit in bezit had. Zou Karola een waardige opvolgster kunnen worden? ,,It is dreech te sizzen hoe’t sy har ûntwikkelje sil, mar se heart wol by myn favorite hynders”, stelt Kruis. ,,Se hat de macht, de ‘loop’ en it karakter. Dêr kin Chiel moai op trochborduere.”

Op 11 oktober mag Wildhagen, die zich goed voelt, met Karola strijden om de zege in de Derby. Dat is de allergrootste koers voor driejarigen.

,,Het verhaal kan dus alleen maar mooier worden”, zegt hij. ,,Ik doe normaal niet mee in de top. Ik geloof ook niet dat de zege in de Sweepstakes mijn toekomst in de drafsport gaat veranderen. Maar toch. Na de tweede niertransplantatie liet ik het idee en ook de hoop los dat ik van een trainer of eigenaar ooit nog de kans zou krijgen om echt een goed paard te rijden. En nu maak ik dit allemaal mee.”

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct