De familie Van der Heide, met van links naar rechts: Robert, Atty, Jantien, Arjen, Menno en Welmer.

Arjen breekt door als prof, maar de familie Van der Heide is trots op alle vier

De familie Van der Heide, met van links naar rechts: Robert, Atty, Jantien, Arjen, Menno en Welmer. FOTO FPH/MUSTAFA GUMUSSU

Arjen van der Heide (18), geboren en getogen in Heerenveen, beleeft dit seizoen zijn doorbraak als profvoetballer. Samen met het gezin blikt de vleugelaanvaller terug op de afgelopen jaren en het realiseren van zijn grote doel: een basisplaats bij SC Heerenveen.

De ontvangst in Amsterdam was hartelijk, het gesprek met de mensen bij de club bijzonder prettig. Het gelikte compilatiefilmpje met mooie acties van de 15-jarige jeugdspeler? Een aangename verrassing. De rondleiding op zijn toekomstige middelbare school was eveneens positief en bovenal een bevestiging dat de club ook alle randvoorwaarden goed had geregeld.

Ajax wilde maar wat graag dat Arjen van der Heide in de jeugdopleiding van de Amsterdammers kwam voetballen. En een eerste indruk maak je maar één keer, topclub of niet.

Het verklaart waarom Ajax er bepaald geen half werk van had gemaakt, toen Arjen van der Heide en zijn ouders op een mooie middag in 2017 werden uitgenodigd op sportpark De Toekomst.

,,Echt, het was zó leuk”, zegt Atty de Vries, terwijl ze een blik werpt op haar nu 18-jarige zoon. ,,Wat ik toen dacht? Ja, waarom zouden wij het tegenhouden, als Arjen naar Ajax wil?”

Maar eenmaal in de auto, nog op de parkeerplaats van Ajax’ jeugdcomplex, was Arjen van der Heide heel resoluut: ,,Ik blijf mooi bij SC Heerenveen.” Zijn grote doel, voetballen onder de lichtmasten van het Abe Lenstra-stadion, was immers nog niet bereikt. ,,Nou”, zei z’n moeder. ,,Dan blijven we toch gewoon?”

Broodnuchter en hardwerkend

Het is een fijne anekdote aan de eettafel in de woning van de Van der Heides, al is het maar omdat het vermoedelijk niet vaak voorkomt: een jeugdvoetballer uit de provincie, die Ajax vriendelijk bedankt voor de interesse.

Maar het verhaal zegt ook veel over het karakter van Arjen van der Heide en zijn familie. Broodnuchter en hardwerkend heeft de talentvolle vleugelaanvaller – geflankeerd door zijn ouders, zusje en broertjes – zijn weg naar het profvoetbal afgelegd, nimmer afwijkend van het pad dat hij voor ogen had.

D e Van der Heides houden van sport, zo blijkt bij een bezoek aan de Heerenveense wijk De Greiden, waar het gezin al jaren woont. Vader judode, moeder kaatste, turnde en reed paard. Jantien (16) deed jaren aan synchroonzwemmen en rijdt nu paard – en de jongens Welmer (13) en Menno (12) voetballen beiden bij Heerenveense Boys, de amateurclub waar Arjen jaren geleden zijn eerste stappen op een voetbalveld zette.

Gebruikelijk was, zo hoorden Robert en Atty destijds, dat kinderen eerst hun zwemdiploma moesten halen voordat ze een sport mochten kiezen. Maar ja, hun kleine Arjen was simpelweg altijd met een bal in de weer. ,,Laten we hem maar inschrijven voor het kaboutervoetbal bij Heerenveense Boys, zeiden Robert en ik tegen elkaar”, aldus Atty de Vries.

Robert van der Heide weet het nog goed, die allereerste dag bij Heerenveense Boys. Een paar meter naast de kluwen van jongetjes op het veld stond het allerkleinste ventje driftig te wijzen: dáár moest de bal naartoe – om vervolgens, als hij ‘m eenmaal had, in een rechte lijn naar de goal te rennen. ,,Ja, het gevoel voor de ruimtes en zijn snelheid, hè? Arjen had dat toen al.”

Profavontuur

Verrassend was het dan ook niet, dat SC Heerenveen hem al snel op de korrel had. ,,Het gerucht ging al een tijdje rond bij Heerenveense Boys”, vertelt Robert van der Heide. Na de winterstop wilde iemand langs de lijn zijn contactgegevens hebben. ,,Ik vroeg: wat is hier de bedoeling? Was het een scout, die vertelde dat SC Heerenveen Arjen weleens op een training wilde zien.” Met een lach: ,,Hij is er nooit meer weggeweest.”

Het profavontuur had weinig invloed op hun gezinsleven, niet in de laatste plaats omdat sportpark Skoatterwâld voor hen op fietsafstand is. Zie hier het verschil met veel teamgenoten van Arjen van der Heide, die dagelijks met busjes naar de trainingen werden gebracht. ,,Sommigen woonden op vijf kwartier rijden van Heerenveen en kwamen pas na het avondeten thuis”, weet Robert van der Heide. ,,Dan kan ik me voorstellen dat zo’n stap naar een profclub veel impact heeft. Maar wij hadden daar nooit last van.”

,,Arjen heeft binnen ons gezin nooit een uitzonderingspositie gehad”, vult Atty de Vries aan. ,,We waren altijd bij zijn thuiswedstrijden, maar gingen niet mee naar de uitduels. Onze andere kinderen sporten immers ook. Het lijkt ons vrij logisch dat je ook bij hen gaat kijken, toch?”

A rjen van der Heide gold bij Heerenveen als een toptalent. Vrijwel elk seizoen werd hij doorgeschoven naar oudere teams, zorgen over een langer verblijf binnen de opleiding waren er nagenoeg nooit.

Misschien alleen die ene ochtend, oppert Atty de Vries, toen haar zoon de stap van de E-pupillen naar de D-junioren moest maken. ,,Voor Arjens gevoel was die wedstrijd bepalend voor zijn toekomst bij Heerenveen. Hij was zo gefocust dat hij tegen een doelpaal liep.”

Het weerhield hem er overigens niet van het duel af te maken. Robert van der Heide: ,,Na afloop van die wedstrijd reden we naar huis. Arjen zat naast me in de auto. ‘Ik wíl naar de D’s en ik zál naar de D’s van SC Heerenveen’, riep hij opeens. Die verbetenheid komt echt uit zichzelf, wij hebben hem nooit gepusht. En ja, na zijn eerste seizoen was het logisch dat Arjen steeds doorging naar een volgende lichting. Natuurlijk wisten wij dat het niet vanzelfsprekend was, want we zagen elk jaar andere spelers afvallen. Maar zo voelde het voor ons wel.”

Jeugdcontract

,,Ik kreeg op mijn vijftiende een jeugdcontract”, zegt Arjen van der Heide. ,,Dat gaf me veel rust. Dan weet je namelijk zeker dat de club het in je ziet zitten. Vanaf dat moment ging het alleen om de volgende stap. Met als uiteindelijke doel: hoe kom ik zo snel mogelijk bij de eerste selectie?”

De jaren zijn voorbijgevlogen, beamen zijn ouders. Dat heeft logischerwijs alles te maken met hun agenda’s, die met vier jonge kinderen – onder wie een topsporter – en hun werk meer dan gevuld zijn. Ja, soms moest er worden geïmproviseerd. Maar onoverkomelijke problemen zijn er nooit geweest. Kwestie van goed plannen, creatieve oplossingen bedenken en soms domweg geluk.

Neem de jeugdselecties van Arjen van der Heide bij het Nederlands elftal, waar hij vanaf zijn dertiende voor het eerst in beeld kwam. Wat wil het toeval? Robert van der Heide werkte destijds, als uitvoerder in de wegenbouw, vaak in Midden-Nederland. ,,Moest ik maar een klein blokje omrijden naar De Meern, of later naar Zeist, waar Arjen met Oranje trainde. Maar nog los daarvan: het halen en brengen van je kinderen, dat doe je toch graag? Je wilt dat je ze iets doen waar ze zich goed bij voelen. En als ouder probeer je daarin zoveel mogelijk te faciliteren.”

loading

Nog zoiets: het aangepaste schoolprogramma dat Arjen van der Heide volgde, afgestemd op zijn trainingen bij Heerenveen en het Nederlands elftal. Eigenlijk hadden zijn ouders er geen omkijken naar: Van der Heide rondde onlangs probleemloos zijn havo af. Mooie woorden waren er tijdens de diploma-uitreiking van zijn mentor: ,,Arjen was er bijna nooit. Maar als hij er was, dan werkte hij bijzonder efficiënt.”

Natuurlijk, tegenslagen waren er ook. Zoals groeipijn en overbelasting, nu zo’n drie jaar geleden. ,,Ik had een druk seizoen en speelde daarna met Oranje onder 16 een toernooi in Japan”, blikt Van der Heide terug. ,,Meteen daarna mocht ik ook nog meetrainen met het eerste van Heerenveen, dat startte met de voorbereiding op het nieuwe seizoen.” Dat was achteraf een te zware belasting. ,,Ik heb dat jaar veel met de krachttrainer en fysiotherapeut gewerkt.”

Weliswaar remde dat jaar zijn ontwikkeling, maar nog steeds debuteerde Van der Heide op 17-jarige leeftijd in het eerste elftal van Heerenveen, precies zoals hij altijd voor ogen had. Zijn speeltijd bleef vorig jaar beperkt tot enkele invalbeurten. Dit seizoen startte de rappe vleugelaanvaller vooralsnog alle wedstrijden in de basis.

Broer op televisie

H et is gek, maar bovenal mooi om hun broer opeens op televisie te zien, vinden Jantien, Welmer en Menno. En hun ouders? ,,Je zit op het puntje van je stoel”, zegt Robert van der Heide. Zijn vrouw knikt. ,,Ik ben vooral gespannen. Voetbal is zo’n fysieke sport… Daar heb ik als moeder veel last van als ik naar Arjens wedstrijden kijk.”

Wat is het jammer dat de stadions voorlopig leeg blijven, mijmert Atty de Vries, zeker nu Arjen van der Heide een basisplaats heeft. Ze zag het ideale plaatje al helemaal voor zich: de hele familie in het Abe Lenstra-stadion, voor de aftrap meezingend met het Friese volkslied, om vervolgens haar zoon op het veld voor volle tribunes te zien schitteren. ,,Dan hadden we het niet droog gehouden.”

,,Mensen zeggen weleens: jij bent vast ongelooflijk trots op Arjen”, besluit Atty de Vries. ,,Ik zeg dan altijd: ja, maar dat ben ik op alle vier kinderen. Arjen heeft zichzelf jaren geleden een doel gesteld. Daar heeft hij heel hard voor gewerkt – en nu heeft hij dat doel bereikt. Ik ben trots op zijn doorzettingsvermogen en discipline. Maar uiteindelijk gaat het ons er niet om wat de kinderen bereiken, maar om wie ze zijn en hoe ze zich ontwikkelen als persoon.”

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct