Renze Lolkema.

Andere tijden

Renze Lolkema. FOTO ANNET EVELEENS

Ik moest deze week terugdenken aan een paar verhalen uit de oude doos. M’n moeder vertelde ooit dat ze als leerlinge op de basisschool weleens klappen kreeg van de meester.

Moest ze haar handen openvouwen waarna ze keihard op de vingers werd getikt met een liniaal. Waarom? Wist ze niet meer precies. In elk geval was de meester boos geweest. Toen ze dat ’s avonds thuis vertelde, kreeg ze opnieuw slaag. ,,Je zal het wel verdiend hebben’’, zeiden haar ouders toen.

Er schoot me ook een verhaal te binnen over m’n moeders broertje. Oom Hans was linkshandig geboren, maar dat werd niet geaccepteerd in de jaren 50 op Ameland. Op hardhandige wijze werd hem dat afgeleerd. Het moest en zou met rechts.

Vroeger was dus niet alles beter. Tegenwoordig zouden ouders massaal in opstand komen, het ontslag eisen van de meesters en juffen die het waagden aan hun kinderen te zitten. En de school aanklagen. Toen? Toen werd dat blijkbaar zwijgzaam geaccepteerd.

Ik moest er aan denken toen voormalige turnsters deze week eindelijk werden gehoord. Trainers die hen sloegen, schopten, bespuugden, isoleerden, elke keer weer op de weegschaal zetten, beschimpten, uitscholden, vernederden, bang maakten. Wie dat op zijn geweten heeft, mag alsnog ter verantwoording worden geroepen om minimaal excuses te maken. Minimaal ja. Jammer dat die meesters van toen dood zijn.

Laten we blij zijn dat de tijden zijn veranderd. Tenminste, als we de huidige generatie turntoppers mogen geloven, zoals Sanne en Lieke Wevers, Eythora Thorsdottir en Tisha Volleman. Die krijgen niet te horen dat ze te zwaar zijn, dat ze lijken op een dikke zeekoe of dat hun kont veel weg heeft van een paddenstoel. En als dat wel zo is, dan zal het deze week aangekondigde onafhankelijke onderzoek hopelijk resulteren in krachtige maatregelen.

Maar topsport mag ook niet te lief worden. Wie de druk van dagelijks trainen niet aankan, wie nooit bereid is de grens over te gaan, wie niet wil lijden, die wint nooit goud. Wie wakker ligt van het feit dat de coach die dag boos werd omdat ze wel wat harder had mogen werken, die haalt de top nooit. Lieve topsport bestaat echt niet.

De tijd van linialen is voorbij, de tijd van lijden nooit.

renze.lolkema@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct