De spelers van Heerenveen lopen beschaamd van het veld na de kansloze nederlaag in Emmen.

Analyse: SC Heerenveen glijdt weg: wie herkent zich nog in de club?

De spelers van Heerenveen lopen beschaamd van het veld na de kansloze nederlaag in Emmen.

Na de smadelijke nederlaag bij FC Emmen (2-0) lijkt SC Heerenveen dit seizoen uitgespeeld. Perspectief op betere tijden ontbreekt.

Voor een deel van de supporters is de grens bereikt, gezien de vernietigende reacties op sociale media en het opwachten van de spelersbus, afgelopen zondag na het echec in Drenthe. Woedende fans, wachtend op een bus vol voetballers, het is een merkwaardig fenomeen dat lange tijd ondenkbaar was bij Heerenveen.

Toch past het ergens feilloos bij dit Heerenveen. Al die jaren van bestuursellende hebben diepe kraters geslagen in de ziel van de club. Met als gevolg dat Heerenveen allang de club niet meer is die het zo lang was. De vriendjes– en achterkamertjespolitiek, het gekonkel en gefluister, alle weerstand die er is tegen algemeen directeur Cees Roozemond, al is het maar om de schimmige manier waarop hij op het pluche is gekomen – het staat zo onnoemlijk ver af van alles waar de club, als sportieve en maatschappelijke spil van de regio, voor zou moeten staan. Wie herkent zich eigenlijk nog in de club?

Lees ook: Commentaar: Slap SC Heerenveen

Naast de bestuurlijke soap van de laatste maanden is het op het veld chaos troef. Al moet je beide zaken los van elkaar zien. Goedbeschouwd interesseert het voetballers niets of hun club wordt geleid door een paardenman, wielerman of voetbalman.

Verrassend kun je het sportieve verval – Heerenveen verloor drie van de laatste vier competitieduels – echter onmogelijk noemen. Met alle geluk van de wereld won het elftal van Jan Olde Riekerink onlangs van Fortuna Sittard, Willem II en Excelsior. Of als je het glas halfvol bekijkt: Heerenveen won dankzij de tandem Michel Vlap-Sam Lammers én op karakter een paar wedstrijden, waardoor de ploeg gevrijwaard lijkt van degradatievoetbal.

Vorm en karakter

Momenteel worstelen Vlap en Lammers echter met hun vorm en van het karakter is niets over. En dan kan deze ploeg nergens op terugvallen, vastigheden ontbreken. Net als enige vorm van stabiliteit. Vrijwel elke wedstrijd levert minimaal twee tegentreffers op, ongeacht de tegenstander.

Logischerwijs wordt dan als eerste naar de trainer gekeken. Olde Riekerink presteert simpelweg ondermaats. Het puntentotaal is niet eens het belangrijkste. Na 29 duels is nog altijd een vraagteken wat de trainer eigenlijk wil met zijn elftal.

Daaropvolgend: als dat voor supporters niet duidelijk is, hoe kun je dan verbinding maken met je achterban? Van die primaire doelstelling van Olde Riekerink komt vooralsnog niets terecht. En gezien het beperkte programma dat nog resteert, gaat dat ook niet meer gebeuren. De trainer dus maar ontslaan? Dat gaat het seizoen hoogstwaarschijnlijk niet redden. Al kan de positie van Olde Riekerink door toenemende druk wel degelijk onhoudbaar worden.

Verantwoordelijk

De trainer is weliswaar eindverantwoordelijk voor de sportieve resultaten, maar niet als enige verantwoordelijk. Ook de spelers treft blaam, net als de man die ze heeft gehaald en die bovendien de trainer heeft vastgelegd: Gerry Hamstra. Voor de technisch manager valt echter te zeggen dat hij moet opboksen tegen een irreëel verwachtingspatroon. Heerenveen heeft bijvoorbeeld het spelersbudget van een middenmoter in de eredivisie.

Ondertussen glijdt de club steeds verder weg en een simpele oplossing is niet voorhanden. Met het jubileumjaar in het vooruitzicht, is dat een constatering die treurig stemt.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct