Saskia Meinema uit Driezum met de tweejarige hengst Icarus van de Oostwal.

Amazone Saskia Meinema verloor ‘Friese koning’ Karsten, maar geeft olympische droom niet op

Saskia Meinema uit Driezum met de tweejarige hengst Icarus van de Oostwal. FOTO MARCEL VAN KAMMEN

Karsten van de Oostwal was voor amazone Saskia Meinema uit Driezum veel meer dan een paard. Vorig jaar maakte ze met de Friese hengst de emotioneel beladen overstap naar de para-dressuur. Dan zakt Karsten tijdens het NK plotseling in elkaar...

W at een prachtige tweede dag van het nationaal kampioenschap moet worden, eindigt op vrijdag 18 september in een drama. Het is iets na zeven uur ’s ochtends als Saskia Meinema met Karsten de derde baan van het nationaal hippisch centrum in Ermelo instapt. Voor het toernooi verder gaat, wil ze graag een korte verkenning doen. Het duo heeft een half uur lang het rijk alleen.

Na een paar minuten slaat het noodlot toe. ,,Terwijl we midden in de baan een wending deden, begon Karsten te zwabberen’’, vertelt Meinema. ,,Plotseling zakte hij door zijn achterbenen. Hij sprong weer op, viel om, ik viel eraf, Karsten krabbelde opnieuw overeind en ging verder. Ik liep hem achterna, tot hij na nog ongeveer dertig meter stil ging staan bij een heg.’’ Daar valt de negenjarige Fries voorover. Meinema heeft de teugels vast en wordt meegetrokken, door de heg heen. Het paard en zijn berijder belanden naast elkaar op de grond. Een steward en een collega-ruiter komen aangesneld. ,,Karsten begon anders te ademen, ik voelde dat hij dood ging. Ik ging naast hem zitten en kort daarna blies hij zijn laatste adem uit.’’

De in Gytsjerk geboren Meinema (56) doet tijdens een groot toernooi altijd even een baanverkenning. In Ermelo komt dat goed uit. ,,Want Karsten was op de eerste dag verschrikkelijk gespannen. Dat was ik niet van hem gewend. Het was zo erg dat ik moest afgroeten.’’ Het is voor Meinema nog altijd gissen waar dat door kwam. ,,Waarschijnlijk had het te maken met de tafels en grote parasols die bij de baan langs de kant stonden.’’ Ze probeert Karsten op allerlei manieren te kalmeren. Het helpt niet.

Wonderwel is de volgende ochtend alle angst verdwenen. ,,We werden door een steward naar de baan gebracht en Karsten liep heel rustig met haar mee. Hij leek zich helemaal te spiegelen. Als zij het niet eng vindt, dan zal het ook wel niet eng zijn, dat leek hij te denken. Karsten liep heel vrolijk langs de plek waar hij een dag eerder zo bang was. Ik vond hem een stuk heldhaftiger.’’

De angst die Karsten in zijn macht had, is hem niet fataal geworden, stelt de Gezondheidsdienst voor Dieren daags na overlijden vast. Karsten was een gezond paard. Een natuurlijke dood. ,,Mogelijk had hij bij de verkenning een hartritmestoornis’’, vertelt Meinema. ,,Dit valt niet met honderd procent zekerheid te zeggen.’’

loading  

Meinema koestert nu de vlechten van Karstens fraaie manen. Ze knipte ze af, vlak voor hij met de paardenambulance werd weggebracht. Een dierbare herinnering aan een bijzondere tijd. Karsten was zeer talentvol en klaar om in de voetsporen te treden van de Friezen waarmee Meinema jarenlang succes boekte. ,,Frizo van de Oostwal was de eerste Fries waarmee ik boven-landelijk reed. Ik ben met hem heel Europa door geweest. Raemon fan ’t Wallenstein was de eerste Fries in een Grand Prix. Met Casper van de Oostwal heb ik in 2010 opgetreden voor dertigduizend man, tijdens de opening van de Wereldruiterspelen in Amerika.’’

Karsten was een ster in wording. Door Meinema gefokt en opgeleid in haar eigen stal. In zijn eerste jaren was van een wedstrijdcarrière nog geen sprake. ,,Karstens moeder overleed zes weken na zijn geboorte. Een andere merrie had een hengstveulen waar Karsten graag mee speelde; zij ontfermde zich over hem.’’

Lange tijd zag Karsten vanaf de zijlijn hoe Meinema met zijn stalgenoten trainde. ,,Hij heeft uiteindelijk zeven jaar vakantie gehad’’, lacht Meinema door haar tranen heen. Vanaf eind 2017, na de opheffing van haar bedrijf, gaat ze elke dag met Karsten aan de slag. ,,Hij was een uitermate vrolijk paard en heel makkelijk. Na een rustdag barstte hij vaak van de energie. Hij wilde graag voor je werken.’’ Geen wonder dat de zwarte hengst wordt gevraagd voor videoclips en grote theatervoorstellingen zoals Stormruiter en Redbad . ,,Hij vond het allemaal heel interessant. Vooral Redbad. Vanachter de coulissen moest hij met meerdere paarden in volle galop over het toneel denderen. Dat was net wat voor hem. Hij was ook heel sociaal en liep bij Redbad voor de andere paarden, die hem nadeden, uit. Karsten trok hen mee over het smalle podium. Wat was ik trots op hem.’’

Paarden zijn al een halve eeuw de grote passie van Meinema. Wat begon op zesjarige leeftijd met een pony werd steeds serieuzer. ,,Ik ging aan dressuurwedstrijden meedoen en wilde telkens een stapje hoger.’’ Ze won prestigieuze titels en deed mee in de top bij de Grand Prix. ,,Een paard opleiden tot een hoog niveau geeft mij veel voldoening. Ik ben erg perfectionistisch.’’

Er was ook tegenslag. Meinema verloor in de loop der jaren diverse paarden, sommigen op jonge leeftijd. Zo stierven tussen 2009 en 2011, na haar verhuizing vanuit Noord-Holland naar Friesland, liefst zes merries door diverse oorzaken.

Ook op persoonlijk vlak kreeg Meinema klappen te verwerken. Haar man Jaap, met wie ze een succesvolle stoeterij en dressuuropleiding had opgezet, overleed kort voor de verhuizing. Haar zware ongeluk in 1987 maakte het leven er ook niet makkelijker op. ,,Ik wilde een paard uit een wagen halen, maar hij sprong er plotseling van af en trok mij mee tegen de grond. Ik heb enige tijd in coma gelegen. Sinds het ongeval lig ik dagelijks altijd een paar uur op bed, anders ben ik ’s avonds helemaal op.’’

Voorts heeft Meinema een ernstige vorm van artrose. Haar gewrichten slijten in toenemende mate. Ze onderging inmiddels enkele operaties. In 2017 werd haar onderrug vastgezet. ,,Op een gegeven moment kon ik niet meer normaal de teugels vasthouden. In 2019 was mijn lichaam zo slecht geworden dat ik besloot me te laten keuren voor de para-dressuur.’’ Dat was een emotionele stap voor de meervoudig kampioene. De uitslag van de keuring bleek nog heftiger. ,,Er zijn in de para-dressuur vijf gradaties. In de vijfde gaat het om de lichtste beperkingen. Ik dacht dat ik daar in hoorde, ik had immers Grand Prix gereden. Maar ik was gehandicapter dan ik dacht. Ik kwam in de vierde graad. Prestaties, behaald in het verleden, tellen niet. Dat kwam wel even binnen.’’

Ze richt zich sinds september vorig jaar op de para-wedstrijden. ,,Het was behoorlijk wennen. Het gaat bij para-dressuur alleen om het paard en niet om het ‘totaalplaatje’ zoals bij de normale dressuur. Hierdoor moet je heel precies rijden.’’ Meinema maakt gebruik van aangepaste teugels en zit op een speciaal zadel. ,,Het zadel is opgebouwd uit lagen gel en er zit geen zadelboom in. Nu kan ik weer met een paard meebewegen. Dit lukte na het vastzetten van mijn rug op een normaal zadel niet meer.’’ Met het goede gevoel kwamen ook de ambities terug. ,,Op het NK wilde ik de finale halen van de kür op muziek. Uiteindelijk had ik met Karsten dolgraag naar de Paralympische Spelen gewild.’’

De olympische droom is er nog steeds. Opgeven zit namelijk niet in Meinema’s aard. Het is afwachten of haar twee half-Friese paarden, van twee en drie jaar, het niveau aankunnen. Tommy is geen optie, maar een ‘ster’ is deze mini-pony al wel. ,,In 2017 liep hij in de voorstelling Faderpaard naast een Friese hengst waar ik op zat. Terwijl Xander de Buisonjé het nummer Papa op piano speelde, kwamen wij de baan in. Ik had Tommy mooi opgeschoren als een Fries en hij had witte sokjes om. Het publiek vond het prachtig.’’ Haar twee bonte paarden zijn nog te jong voor para-dressuur. De regels schrijven voor dat een para-paard minstens zes jaar moet zijn.

Meinema hoopt via een inzamelingsactie, opgezet door haar familie, haar sportieve droom alsnog te kunnen realiseren. ,,Voor mijn rug is het ook beter dat ik blijf rijden. Het liefst ga ik weer voor een Fries, maar als dat niet lukt, wordt het een warmbloed. Ik ben gewoon helemaal weg van het uiterlijk en het karakter.’’ Meinema wil zich met een Fries wederom bewijzen. ,,Een Fries is in de hoge dressuursport nog niet gangbaar. De dikke staart en sokken; jury’s hebben het daar nog weleens moeilijk mee. Ik heb geknokt voor de plaats van de Fries en moest altijd extra perfect rijden voor hoge scores. Als ik dan de punten kreeg, gaf dat een enorme kick. Dat had ik ook zo graag met Karsten willen meemaken.’’

De crowdfundingactie voor Saskia Meinema loopt via gofundme.com (zoek op ‘para-paard’). Het doel is 35.000 euro. De teller staat momenteel op circa 6000 euro.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct