Richard Elzinga (rechts) aan het begin van dit seizoen als trainer van derdedivisieclub Barendrecht. FOTO PR BVV BARENDRECHT

‘Verwesterde’ voetbal-Fries

Richard Elzinga (rechts) aan het begin van dit seizoen als trainer van derdedivisieclub Barendrecht. FOTO PR BVV BARENDRECHT

Na dertien seizoenen profvoetbal kwam ook voor Richard Elzinga de onvermijdelijke vraag: wat nu? De Drachtster met Cambuur-hart vond zijn draai in Barendrecht, waar hij trainer is van de derdedivisionist. ,,Ik snak om weer te mogen beginnen.’’

Hoe een mens van gedachten kan veranderen, zegt Richard Elzinga. Met een lach denkt hij terug aan zijn periode bij Cambuur, ,,de club waarmee ik me voor altijd verbonden voel.’’

Het was in de spelersbus, op weg naar een wedstrijd tegen een Rotterdamse ploeg. ,,De Friese jongens zaten wat bij elkaar: Johan Abma, Tjeerd Rijpma, Jouke Dantuma, ik. We reden daar in die drukte, tussen al die hoge gebouwen en keken elkaar aan. ‘Je zult hier maar wonen...’, zei er eentje. Voor geen goud, dacht ik toen ook.’’

Maar kijk nu. Elzinga verhuisde 21 jaar geleden naar Rotterdam, ,,omdat ik bij Sparta nog een aardige financiële klapper kon maken.’’ In die periode trof hij zijn toenmalige vrouw, ,,die voor geen goud naar Friesland wilde verkassen.’’

Elzinga (51) paste zich aan en voelt zich inmiddels helemaal thuis in Barendrecht. Overdag werkt hij als bewegingsagoog in een tbs-kliniek, zijn nooit verdwenen liefde voor het voetbal kan hij kwijt in het trainersvak. ,,Afgezien van de huidige situatie rond de corona, ben ik hier helemaal gelukkig.’’

FC Groningen

Voor wie er bij de naam Richard Elzinga geen lichtje gaat branden: hij speelde tussen 1989 en 2002 liefst 302 competitiewedstrijden in het betaalde voetbal. De verdediger debuteerde in de eredivisie onder trainer Hans Westerhof bij FC Groningen, dat hem reeds als B-junior had weggeplukt bij Drachtster Boys.

,,Het waren uiteindelijk maar zes wedstrijden in twee jaar, maar ik heb van elke minuut genoten. We hadden een heerlijke ploeg met ‘stevige’ kerels als Jos Rossien, Jan van Dijk en René Eijkelkamp. Ik diende me staande te houden tegen snelle, behendige knapen als Bryan Roy, Regi Blinker en Joonas Kolkka. FC Groningen verlengde mijn contract niet; ik kon daar vrede mee hebben. Zeker toen Cambuur aanklopte.’’

Elzinga deed qua niveau een stapje terug, maar viel met zijn neus in de boter. ,,Onder trainer Rob Baan werden we meteen kampioen. Ik raakte vergroeid met Cambuur en ik denk niet dat ik de club vaak heb teleurgesteld.’’

,,Ik was vrijwel altijd fit en dan speelde ik ook, behalve een tijdje onder Fritz Korbach. Terwijl ik volgens mezelf in de vorm van mijn leven stak, zette hij me op de bank. Ik zei: dat doe ik niet. ‘Hoepel dan maar op’, zei Fritz. Uiteindelijk hebben we het uitgesproken. ‘We gooien het zand van de hele Sahara er overheen’, zoiets zei Fritz.’’

Cambuur

In dienst van de Leeuwarder club speelde Elzinga in acht seizoenen 245 competitieduels, waarin hij zeven keer scoorde. ,,In m’n negende jaar bleef het bij drie wedstrijden. Toen kwam ineens Sparta met een mooie aanbieding. Ik was dertig en wilde nog wel wat pakken. Als ik bij Cambuur eens opslag kreeg, ging het over 500 euro bruto per jaar, ha ha.’’

,,Het is niet zo dat ik me bij in drie seizoenen bij Sparta ‘binnen’ heb gespeeld. Mede door blessures heb ik niet het beste kunnen tonen. Maar toen ik gewend was aan het Rotterdamse leven en de mentaliteit, ben ik er met liefde blijven wonen. Ik weet nog dat mijn profcarrière in 2002 voorbij was. Harkemase Boys hing als een van de eerste clubs aan de lijn met een aanbieding. Nou, ik kreeg mijn vrouw niet mee. Ik ben nu volledig ‘verwesterd’, al zeg ik er eerlijk bij dat ik eerst moeite had met de hardheid, de agressief-negatieve benadering als je eens wat minder speelde.’’

Leven na het profvoetbal

Elzinga was nauwelijks voorbereid op het leven na het profvoetbal. ,,Ik had daar nooit over nagedacht. Ik dacht dat ik mijn hele leven prof zou blijven, maar zo werkt dat natuurlijk niet.’’

Hij bouwde af in het amateurvoetbal en vond werk in het onderwijs. ,,Ik had daar de papieren niet voor, maar gelukkig gaf een schooldirecteur me de kans als docent lichamelijke opvoeding.’’

Lachend: ,,Twee dagen voor mijn eerste werkdag brak ik als voetballer een middenvoetsbeentje. Stond ik met gips en krukken voor een klas met 28 tieners… Maar ik heb het overleefd. Ik heb vijftien jaar met plezier in het onderwijs gewerkt. Toen het minder leuk werd, kon ik aan de slag in een tbs-kliniek. Een bijzondere doelgroep, laat ik het zo zeggen. Ik begeleid ze met tennis, voetbal en in het krachthonk.’’

Trainer

Omdat Elzinga - vader van drie dochters en apetrots op zijn kleinkind - voor altijd met voetbal verbonden wilde blijven, stortte hij zich op het trainersvak. ,,Mijn doel was altijd om aan het werk te gaan bij Barendrecht, de roemrijke club uit de plaats waar ik me gesetteld heb. Een club van niveau en met ambitie.’’

Vorig jaar vonden club en trainer elkaar. Elzinga tekende een contract, ruim voor de coronacrisis uitbrak. ,,Alle plannen vielen door die toestand in duigen, maar dat geldt natuurlijk voor iedereen. Dit seizoen zijn we desondanks aardig begonnen. Pas in de vijfde wedstrijd verloren we voor het eerst. Jammer dat de wedstrijd tegen Harkemase Boys werd gecanceld wegens corona.’’

Ook Barendrecht wordt geraakt door de coronacrisis. ,,Naast het sportieve gedeelte is er het gemis aan kantine-inkomsten en entreegelden’’, aldus Elzinga. Hij bracht inmiddels een loonoffer. ,,Daar heb ik geen enkele moeite mee.’’

Wat wel steekt, is de beslissing van de KNVB om de amateurclubs uit het bekertoernooi te zetten. ,,Dat is echt waardeloos. Zomaar tientallen clubs uit het toernooi knikkeren, getuigt van geen enkele visie. Ik kan daar met mijn hoofd niet bij. De financiële compensatie is een doekje voor het bloeden, maar dit had anders gemoeten.’’

Herstart

Hij is voorlopig helemaal gestopt met de trainingen. ,,Dat vier tegen vier-gedoe zagen we niet zitten. Half december pakken we het weer op en werken we toe naar de herstart, half januari. Als het dan weer mag natuurlijk, maar het is voorlopig onze stip aan de horizon. Ik snak ernaar om weer ‘normaal’ te beginnen.’’

Tot die tijd is er meer tijd voor andere dingen, zoals het wat intensiever volgen van Cambuur. ,,Ik ging al vaak naar de wedstrijden die ze hier in de buurt speelden. Nu volg ik de ploeg via de televisie. Ze spelen geweldig. Ik gun het ook Henk de Jong, mijn oud-plaatsgenoot die ik al van jongs af aan ken, van harte.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct