Zomerblog (6): Treinen door Europa

Deze zomer reist Koen Marée met de trein dwars door Europa. Voor Reis! doet hij verslag van zijn avonturen en ervaringen. Vandaag het zesde deel: Thessaloniki. Op bezoek bij de oude en nieuwe Grieken.

Na eerder al in Servië en Bulgarije kennisgemaakt te hebben met het Cyrillisch schrift, schieten ook op het centraal station van Thessaloniki de vreemde letters op me af. Mijn telefoon is leeg en ik heb geen flauw benul van de weg naar mijn hostel. Twee Griekse meisjes van mijn leeftijd helpen me uit de brand en escorteren me zelfs naar mijn verblijfplaats. Deze gastvrijheid belooft wat voor de komende dagen!

Twee delen

Thessaloniki is ruwweg opgedeeld in twee delen. In het hoger gelegen gedeelte slingeren de straatjes hun steile weg omhoog. De lokale Griekse tavernes bevinden zich op ongeveer elke straathoek. Mijn eerste ochtend daal ik, na het drinken van de lokale specialiteit: ijskoffie, af richting het lagere gedeelte. Tussen de moderne bebouwing bevinden zich hier klassieke bouwwerken als de Rotonda, een oude Romeinse tempel, de Katamara-boog en de Witte Toren aan de zee. Leuk feitje: voor studenten zijn alle musea in de stad gratis. Voor andere bezoekers bedraagt de toegangsprijs vaak niet meer dan twee euro. De volgende dag bezoek ik daarom ook nog het fotomuseum.

De Witte Toren. FOTO KOEN MARÉE

Op sleeptouw

’s Avonds word ik door de Griekse Giorgios op sleeptouw genomen door de slingerweggetjes in het hoge gedeelte. Hij vertelt interessante verhalen over de geschiedenis van Thessaloniki, een stad die tot het begin van de twintigste eeuw nog in handen was van de Ottomanen. Ook besluit hij ons zijn visie op de economische crisis en de vluchtelingenproblematiek te geven. Hij stelt dat het Griekse volk door de Europese Unie is gepasseerd, maar voelt tegelijk dat de crises voor een grotere verbondenheid hebben gezorgd.

Terwijl de zon langzaam ondergaat, tovert Giorgios een muziekinstrument tevoorschijn dat lijkt op een gitaar: de Bouzouki. Hij speelt en zingt, terwijl de groep om hem heen aandachtig luistert. Het blijken oude protestliederen te zijn, die onder de huidige Griekse jeugd opnieuw populair zijn geworden. Die Griekse jeugd brengt, net als wij, deze avond door op de eigenlijk afgesloten ruïnes van de Romeinse muur. We zijn door een gat in een hek geklommen en hebben vanaf daar een prachtig uitzicht over de hele stad. ,,En daar is het stadion waar Ajax speelde tegen PAOK’’, lacht Giorgios, terwijl hij mij en de Nederlandse Pietro en Meike toespreekt.

Weinig te bieden

De volgende dag slenter ik door de stad en beland ik, na een siësta, op het dakterras van het hostel. Daar ontmoet ik de Australische Tom en de Turkse Gülsemin. We schaken, we drinken een biertje en spelen elkaar muziektips door. We zijn benieuwd of we onze muzieksmaak ook vertegenwoordigt gaan zien in het Griekse nachtleven. Gek genoeg belanden we op een rooftopbar van een krakerspand, waar veel bijzondere types rondlopen. Later krijgen we te horen dat ook deze stad in de zomer weinig te bieden heeft. Mensen zijn vertrokken naar kustplaatsen en eilanden als Corfu.

Toch vinden we een mooi alternatief. Terwijl Tom een dansbar opzoekt, vertrekken Gülsemin (spreek uit als Joelsemien) naar rooftop bar ‘Fragile’. Na het beklimmen van een paar duistere trappen belanden we in een lounge bar. Op de muur wordt een film vertoond, terwijl de muziek zorgt voor een relaxte sfeer. Daar praten we met z’n tweeën en vergeten we de tijd. Het is al bijna licht als een taxi ons afzet bij het hostel.

De muur met Griekse jongeren. FOTO KOEN MARÉE

De volgende dag lunchen Gülsemin en ik bij een Taverna. De ouzo, die bij elk restaurantje wordt aangeboden en je eigenlijk niet mag afwijzen, laten we voor nu voor wat het is. Ik ben inmiddels al uitgecheckt, maar moet nog tot ’s avonds laat wachten voordat ik de nachttrein richting de ferry naar Italië kan nemen. Samen met de Turkse, studerend in Londen, loop ik opnieuw langs de steile trappen omhoog richting de Romeinse muur. Het kunstje heb ik twee dagen terug al van de locals afgekeken: samen duiken we door het hek. Voor het halen van de nachttrein is er nog net genoeg tijd voor het bewonderen van de zonsondergang. De foto’s spreken voor zich.

Indruk

Thessaloniki maakte veel indruk op me. De Grieken zijn behulpzaam, openhartig en gemakkelijk in omgang. Vanaf de Witte Toren banjer je je door de moderne stad naar boven, waar je je opeens in een rustiek bergdorpje waant. Bezienswaardigheden en historie in overvloed, net als lekker eten (Gyros) en drinken (Ouzo, als je er op dat moment zin in hebt). Maar na drie dagen is het helaas tijd om verder te trekken. Via Athene reis ik naar Patra, waar de ferry naar Ancona vertrekt. 21 uur op een boot, zonder eigen hut. Het wordt, vanwege de kosten, overnachten op het dek. Gelukkig wacht bij aankomst een Italiaanse familie op me en weet ik nu al dat ik in il Belpaese vertroetelt zal worden met lekker eten. Andiamo!

Klik hier om terug te keren naar Reis!

Of like Reis! op Facebook, Twitter en Instagram

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement