Zomerblog (5): Treinen door Europa

Deze zomer reist Koen Marée met de trein dwars door Europa. Voor Reis! doet hij verslag van zijn avonturen en ervaringen. Vandaag het vijfde deel: Sofia, een grote verrassing.

Saunatrein

Gejuich gaat op als we eindelijk de saunatrein uitstappen. Samen de Zweedse Ebru en de Franse Leo en Sofiene snellen we naar een taxi. Waar we eerder op de dag nog grootse plannen hadden voor de avonduren, zijn die nu verbouwd tot het noodzakelijke: eten, douchen, slapen. In die volgorde besluiten we onze eerste avond in Sofia.

Vernieuwingen en ruïnes

De volgende dag gaan Ebru en ik op avontuur. Het stadscentrum is klein en overzichtelijk. De afgelopen decennia heeft het, mede voor en door de toetreding van Bulgarije tot de Europese Unie, flink wat vernieuwingen ondergaan. Zo stuitte men tijdens de bouw van een nieuwe metrolijn op een oude Romeinse muur, waarna deze werd uitgegraven en de metrolijn werd verlegd.

We lopen langs de ruïnes en belanden op een plein. Voor onze neus staat een groot standbeeld van St. Sofia, de beschermheilige van de stad. Volgens sommigen is de stad naar de heilige vernoemd, anderen beweren dat de Sofiakerk de reden was om de ooit als ‘Serdica’ gestichte plaats te hernoemen. Dit plein staat ook wel bekend als plein van de tolerantie, aangezien er vanaf deze locatie drie religieuze gebouwen te zien zijn: een orthodoxe kerk, een moskee en een synagoge. Je zou er vier van kunnen maken, als je de McDonalds mee zou rekenen.

'Typisch Bulgaars'

Nadat we helend water uit een van de vele warmwater bronnen hebben gedronken en de grote Alexander Nevsky kathedraal hebben bewonderd, zoeken Ebru en ik naar een lokaal restaurantje. ‘Hadjidraganovite’ wordt ons aangeraden en stelt ons niet teleur. In de achtertuin bestelt mijn Zweedse de Bulgaarse soep, ik hou het bij een salade. Bij het bestuderen van het menu valt op hoeveel van de ‘typisch Bulgaarse’ gerechten ook al in Servië op de kaart stonden. ,,Maar eigenlijk komt het allemaal uit Turkije’’, lacht Ebru, die zelf Turkse roots heeft.

Terug in Hostel Mostel schuif ik aan aan het diner. Hier overnacht ik voor slechts zeven euro per nacht en krijg ik ook nog gratis ontbijt en avondeten toe. Dat ik slaap in een 18-persoonskamer en dat de douches af en toe wat smerig zijn, neem ik dan maar voor lief. ’s Avonds ontmoet ik de Canadese Guillaume en Rotterdammers Floris en Koen, met wie ik de stad induik. Het zomerse nachtleven in Sofia blijkt tegen te vallen. Veel locals zijn afgereisd naar de zwarte zee, aan de oostkant van Bulgarije. Reden voor ons om vroegtijdig ons bed op te zoeken.

Wandeling

Floris en Koen blijken de volgende dag, net als ik, wel zin te hebben in een flinke wandeling. Vlak naast Sofia rijst het Vitoshagebergte, met toppen van boven de 2000 meter. Vol goede moed pakken we de tram naar de voet en sjezen we vervolgens de berg op, die toch al snel aardig steil wordt. Mijn gympen overleven ternauwernood de slijtageslag. Helaas nemen we ergens een verkeerde afslag en eindigen we niet op de top van de berg met de televisietoren, maar desondanks houden we een mooi uitzicht over aan onze trip.

Terug in Sofia wil mijn Rotterdamse naamgenoot, naar eigen zeggen een uitstekende chef, graag naar een goed restaurant. Op Tripadvisor vinden we Mono, waar we dineren tot een stortbui losbarst. Floris en Koen overleggen hun plannen voor de volgende dag. Het hostel organiseert uitstapjes naar het fameuze Rila-klooster en de twee besluiten zich in te schrijven. In de orthodoxe kerk speelt het een belangrijke rol. Vele gelovige Bulgaren maken elk jaar een pelgrimstocht naar het klooster, dat in 1983 op de Werelderfgoedlijst werd gezet. 

Groen

Voor mij zit het bezoek aan Sofia er na twee nachten alweer op. Maar niet voordat ik nog een rondje door de stad maak. Wat opvalt is het vele groen tussen de bebouwing. Om elke paar honderd meter stuit ik op een parkje. Populair is het park voor het theater, waar zomers straatartiesten de voorbijgangers vermaken. In het gigantische park voor het Nationale Paleis van Cultuur spot ik vele Pokémon Go-spelende jongeren. Ook hier is de rage doorgedrongen.

’s Middags laat ik Sofia achter me. De stad verraste me in positieve zin: een goede infrastructuur en veel ‘groen’ in de buurt. De bezienswaardige gebouwen in het stadscentrum kun je in één à anderhalve dag bekijken, waarna je bent aangewezen op dagtripjes. Het uitstapje naar het Vitoshagebergte was letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van mijn bezoek. De volgende keer zal ik ook sowieso het Rila-klooster willen zien. Voor nu duim ik dat mijn trein dit keer over een betere airconditioning beschikt dan de vorige. Op naar mijn verste bestemming van mijn reis, het Grieke Thessaloniki!

Klik hier om terug te keren naar Reis!

Of like Reis! op Facebook, Twitter en Instagram

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement