Nooit sprak iemand over Piet Eekhoff

Nooit sprak iemand over Piet Eekhoff

Nooit sprak iemand over Piet Eekhoff

De zeventien oorlogsslachtoffers die Dokkum jarenlang naamloos herdacht, zijn er nu zestien geworden mét naam. Onder wie Piet Eekhoff. ,,Ein-de-lijk'', zegt zijn zusje Liny.

Het is april 1945. De Canadezen komen richting Dokkum. De verzetsmensen weten er al van. In groepjes bezetten ze de poorten van de stad om ervoor te zorgen dat de Duitsers niet ongemerkt wegglippen.

Dan rijdt er een groene auto door de stad. De verzetsmensen die opgesteld staan bij de Woudpoortsbrug zien niet op tijd dat twee stadgenoten als menselijk schild dienen op de wagen. Ze openen het vuur en Piet Eekhoff die dan vijftien jaar en negen maanden oud is en Oege Monsma (56) sterven.

De ouders van Eekhoff zwijgen de rest van hun leven lang over de gebeurtenissen. Nooit hoorde Liny Wagenaar-Eekhoff, die in 1945 drie jaar is, ook maar iets over haar broer.

,,Yesss, ein-de-lijk''

,,Yesss, ein-de-lijk'', zegt ze, als haar gevraagd wordt wat ze dacht toen ze de zestien gebeitelde namen op het oorlogsmonument gistermiddag onthulde, onder wie die van Piet Eekhoff. ,,Eindelijk erkenning van wat hem is overkomen.''

Dat Piets naam en die van vijftien andere Dokkumers nu ook in het verzetsmonument op het Noorderbolwerk gebeiteld zijn, is te danken aan het nijvere speurwerk van Marissa Kikstra. Het 4 mei comité in Dokkum vroeg haar zeventien namen te achterhalen van Dokkumers die als gevolg van de Tweede Wereldoorlog waren omgekomen: het onderwerp van haar profielwerkstuk voor het Dockingacollege.

Die namen waren tot dan toe onbekend. Op het monument staan de namen van omgekomen verzetsstrijders en de zin dat er zeventien Dokkumer oorlogsslachtoffers herdacht worden. ,,Een paar jaar geleden vroeg ik me plots af wie die zeventien waren'', verklaart Gosse de Boer van het comité.

loading

Marissa Kikstra (links naast het monument) onhulde samen met Liny Wagenaar-Eekhoff de gedenksteen. Foto Marcel van Kammen

Het achterhalen van de namen was geen sinecure. Lijstjes waren er niet en zeker niet lijstjes met verklaringen over het ontbreken van die namen. Met speurwerk in het streekarchief, het archief van oorlogsonderzoeker Jack Kooistra en Reinder Postma die een boek over de oorlog in Dokkum schreef, wist Kikstra ze toch te achterhalen. ,,Toen ik de namen en de verhalen boven tafel had, vond ik het zo raar dat ze zeventig jaar geleden niet een plek hadden gekregen.'' Ze is er trots op dat het nu wel zo is.

Ze weet dat haar werk voor sommige nabestaanden eindelijk afsluiting betekent. Ook weet ze dat het leven in de oorlog niet zwart/wit was of goed/fout: sommigen kennen ook minder fraaie feiten over een van de zestien, anderen kennen namen van mensen die er ook tussen hadden kunnen staan. Dat die zeventiende geen plek krijgt, is een besluit van het 4 mei comité. ,,De stichting '40-'45 besloot of iemand oorlogsslachtoffer was door het toekennen van een uitkering aan diens nabestaanden. Dat is onze leidraad'', zegt De Boer.

Levenspuzzel

Er zouden nog zo drie, vier Dokkumers aan het rijtje van zestien kunnen worden toegevoegd als dat criterium zou vervallen, vertelt hij. ,,Dit is het nu. Maar ja, er is nog ruimte onder aan de gedenksteen.''

Liny vindt nog steeds stukjes van haar levenspuzzel. ,,Het eerste kwam tijdens een herdenking in 1955 toen ik bij een foto van een groene auto stond. ‘Ach fanke, wat wie dat toch erch', zei een vrouw tegen me. Ineens herkende ik die auto en ook spoedig kreeg ik herinneringen aan mijn broer terug. Thuis durfde ik er niet over te praten. Ik wist dat ik dat niet moest doen. Er hing een zware loden deken in huis.''

Pas na de dood van haar ouders, die jaren lang op steenworp afstand van het monument woonden, ontdekt Liny waarom er nooit gefeest werd, er altijd die zwaarmoedigheid hing in huis, dat haar broer omgebracht was door het verzet. ,,Mijn vader was verzetsleider. Ik heb zelfs jaren met de gedachte geleefd dat hij het dodelijke schot zou kunnen hebben gelost. Maar volgens mijn jongste informatie van amper een jaar oud, kan dat niet het geval zijn geweest.''

TEKST: MARSCHA VAN DER VLIES

FOTO: MARCEL VAN KAMMEN

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct