Marhaba Drachten. FOTO LC

Hete Soep: Mediterraans geheim

Marhaba Drachten. FOTO LC

Je zou er zomaar voorbij lopen. Echt aantrekkelijk oogt dit stukje Zuidkade in Drachten niet, op een druilerige donderdagavond, met z’n gedateerde discotheken, z’n coffeeshop en z’n afhaaltentjes. En dan ligt ook nog de gevel eruit, bij het adres waar we naar op weg zijn. Ongetwijfeld ziet het er hier over een paar maanden - als die gevel vernieuwd is en een zomeravondzonnetje de boel opfleurt - een stuk beter uit. Maar op dit moment nodigt Marhaba niet uit tot binnenstappen. Tenzij ...

Tenzij je weet wat je daarbinnen aantreft. En gelukkig hebben wij inside information. Getipt door een kenner, weten we dat we waarschijnlijk geen spijt krijgen van ons bezoek. ‘Een pareltje’ is ons beloofd. Marhaba is een Mediterraans restaurant met smaken en sferen uit het Midden-Oosten, Zuid-Europa en Noord-Afrika.

Systeemplafond, rood karpet en bouwmarktboogjes, van zo’n interieur worden wij normaal gesproken niet echt warm. Toch is Marhaba er in geslaagd met deze elementen een sfeervol geheel te creëren. Mijn partner complimenteert: ,,Je vergeet hier binnen direct hoe het er buiten uitziet.’’ Voorin zijn knusse nisjes voor bescheiden gezelschappen, achterin zit op de avond van ons bezoek een grote groep tennisdames te dineren.

Zwangerschapsverlof

Wij schuiven in een van de nisjes, nadat onze jassen keurig zijn aangenomen door de sympathieke serveerster. Ze blijkt de hele avond een goede gastvrouw, die ons uitstekend adviseert bij het maken van keuzes. ,,Al zijn sommige gerechten voor mij ook nieuw’’, bekent ze. Het blijkt haar eerste avond terug te zijn, nadat ze maanden met zwangerschapsverlof is geweest. We kunnen ons voorstellen dat ze haar babietje best mist nu, maar we merken daar niets van, fleurig als ze is.

loading

Haar absolute favoriet is de Bovteek, vertelt ze. Die roergebakken biefstukreepjes met groenten en knoflook, afgeblust met rode wijn, lonkten al naar ons. Het tweede hoofdgerecht wordt de Mesh Mishaya, een Marokkaanse tajine met kip, sjalotjes, aardappel, wortel, tomaat en gedroogde abrikozen. Maar eerst komen nog de voor- en tussengerechten aan bod.

Bij die voorgerechten ontdekken we zoveel lekkers, dat we besluiten voor de Mezze te gaan, een samenstelling van hapjes geserveerd met brood. We moeten er een aardig tijdje op wachten, maar de kok komt zich in tussentijd keurig excuseren. De groep dames was eerst aan de beurt voor het hoofdgerecht. Als de schaal uiteindelijk arriveert, zijn we een tikje teleurgesteld dat de Hummus (pasta van kikkererwten) ontbreekt. Daar hadden we ons juist op verheugd. Maar wat er wél is, maakt veel goed.

Het verse stokbrood is al lekker, het Egyptisch vlak brood zo mogelijk nóg fijner. Het wordt begeleid door kleurige mini-tajines waaronder we Italiaanse pesto, Spaanse olijventapenade en Griekse tzaziki vinden. En een ‘gewone’ kruidenboter, maar zelfs die smaakt buitengewoon goed. Het meest exotisch vinden we nog het Egyptische dukkah, een zoet notenmengsel, met kruiden die geheim blijven, vertelt de kok met een mysterieus lachje. En dan zijn er nog de olijfjes met feta, gedrenkt in een marinade waar we ons brood maar in blíjven dippen.

loading

Onze keus in tussengerechten is Sogûk tavuk - een Turks koud gerecht met kipfilet, sla, walnoten en crème fraîche, dat een beetje doet denken aan Waldorfsalade - en de Salade du Chef, van dun gesneden ossenhaas, sla en meloen in knoflookdressing met roze pepers, geserveerd in een bakje van filodeeg. De chef is blijkbaar een zoetekauw, want dit is de zoetste salade die wij ooit proefden, maar de meloen frist het geheel aardig op en de pepertjes zorgen voor een pittige bite.

Bijdehand

We raken al flink gevuld, maar de hoofdgerechten blijken om van te smullen. De malse biefstukreepjes gaan schoon op, de tajine krijgen we echter niet meer leeg en van de bijgerechten (safraanrijst, koolsalade en perfect gebakken aardappeltjes met prei en wederom het ‘geheime ingrediënt’) houden we ook nog aardig wat over. Aan de smaak ligt dat niet, vertellen we de kok als hij opnieuw aan tafel verschijnt. ,,Weet ik’’, glundert hij. Bijdehand, maar van deze stralende meneer, die er duidelijk van geniet om zijn gasten in de watten te leggen, kunnen we dat heel goed hebben. Zeker als hij aanbiedt de restjes keurig in bakjes te verpakken, zodat de thuisgebleven echtgenoot ook nog kan meegenieten.

Voor een toetje hebben we altijd ruimte, al lijkt het ons wel verstandig om er eentje te delen. Helaas is de chocolademousse net op, verontschuldigt onze gastheer. Tja, wat wil je, met een groep van bijna dertig dames voor je. Geeft niks, want eigenlijk waren we toch nieuwsgieriger naar de Bondok. De beschrijving ervan doet ons grinniken. ‘Een traditioneel Egyptisch dessert van hazelnoot, Oreo koekjes, ijs en slagroom’. Oreo, dat is toch zo Amerikaans als wat, dachten wij? Maar wat geeft het, het sundea-achtige ijsje smaakt verrukkelijk.

En zo ontdekten we een geheim: verscholen op plekje dat verre van prachtig is, blijkt Marhaba inderdaad een pareltje. Sstt .. niet verder vertellen.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct