Foto Annet Eveleens

Zonnedek

Foto Annet Eveleens

‘Zullen we op het zonnedek gaan zitten?’’, stelde D. voor, een kennis die ik sinds zijn verhuizing naar Den Haag, twintig jaar geleden, niet meer had gezien. Hij blijkt weer in Friesland te wonen en reist geregeld op en neer naar Ameland, vanwege de liefde.

En hij zit dan dus op het zonnedek. Het komt nooit in mij op om daarheen te gaan, vanwege het gevoel dat dat meer iets voor badgasten is. Daar komt nog bij, weet ik nu, dat de hond getild moet worden, want de drie trappen naar boven zijn zo steil dat er al snel een file van ongeduldige mensen achter je ontstaat, terwijl de hond tree voor tree uitvogelt hoe het verder moet.

Maar het was geen gek idee. Het was zonnig en helder boven het wad, je zag het reusachtige boorplatform, de vuurtoren, aan de Friese kant de kerk van Ferwert en de Achmeatoren. Het woei, zodat wij onze mondkapjes af durfden doen. Dit leek ons nog beter dan dat geweldige aircosysteem dat vliegtuigen schijnen te hebben. Het was bovendien niet vol en de mensen hadden meer oog voor hun mobieltjes of elkaar dan dat ze op medereizigers letten. Of het badgasten waren, was zo niet te zien.

,,Deze bocht om, daar zit haast altijd een zeehond op de zandbank’’, voorspelde D., die het gebied duidelijk kent.

En inderdaad, een eind van de boot af lag iets dat een zwerfkei leek, maar een zeehond was. Sterker nog, iets verderop luierden er wel een stuk of twintig in de zon. ,,Zoveel bij elkaar heb ik hier nooit gezien’’, zei D. ,,En niemand die ernaar kijkt.’’ Het klopte. In plaats van massaal naar de reling te rennen en foto’s te maken, bleef iedereen kletsen en op de eigen mobieltjes kijken. Toch badgasten.

asing.walthaus@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct