,,Als jij het flikt om naar je dochter te gaan, dan kom je er niet meer in! Het is daar veel te druk en ze gaat je sowieso knuffelen. Je gaat gewoon niet, punt uit!’’ Anton vouwt zijn armen demonstratief over elkaar. Coby kijkt met afschuw naar haar man. Ontredderd: ,,Wat moet ik nou doen, ik lijk wel een gevangene!’’

Coby en Anton zijn 14 jaar samen en Coby heeft uit een eerdere relatie een volwassen dochter en drie kleinkinderen. Ze ziet ze weinig omdat ze in Brabant wonen en mist ze enorm. Coby heeft een darmziekte maar is verder redelijk fit, ze wandelt dagelijks zo’n 10 kilometer.

Anton heeft flink overgewicht, een te hoge bloeddruk en bovendien rookt hij een pakje sigaretten per dag. Hij weet dat het zijn gezondheid schaadt, maar het lukt hem niet te stoppen. Het lukt hem wel zich aan de coronamaatregelen te houden. Hij zit thuis, volgt het nieuws op de voet en ergert zich aan iedereen die het anders doet.

Er ligt al maanden een ‘bom’ in huis: Anton verbiedt Coby naar Brabant te gaan. Niet omdat hij een hekel heeft aan haar dochter, maar om Coby en zichzelf te beschermen. En dat doet hij met kracht. Ze mag ook uitsluitend tijdens het ouderenuurtje boodschappen doen en alleen wandelen in een gebied waar weinig mensen lopen. Hoe meer Coby tegensputtert, hoe bozer hij wordt.

Ik probeer: ,,Anton, klopt het dat je vooral bang bent dat Coby corona oploopt en dat je dat wilt voorkomen, omdat je van haar houdt?” Ja, die is raak, er komt een toenadering in zijn blik. ,,Dus als ze nou de komende maanden gewoon doet wat jij zegt, dan is er immers geen probleem. Dan hoef jij ook niet zo boos te worden en hebben jullie het beter samen, toch?” Anton voelt zich begrepen, dat is alvast fijn. Maar nu stap twee.

Ik vraag Coby om de goede bedoeling van Anton te erkennen, ze moet hem laten merken dat ze dat waardeert. Het is lastig, maar toch lukt het haar. Anton fleurt op, en hoopt dat zijn gelijk hun gezamenlijk gelijk wordt. Dus nu volgt de lastigste stap.

Ik richt me tot Anton: ,,Coby verplicht jou niet te stoppen met roken terwijl je kans op een infarct aanzienlijk is. Ze waardeert jouw liefde, en tegelijkertijd haat ze jouw wurggreep. Je zet haar in een kooi en dreigt vervolgens met uitzetting. Ze is bang voor jou, is dat je bedoeling?”

Nu sputtert Anton en zoekt hij de betraande ogen van Coby. Nee, dat is absoluut niet zijn bedoeling. Goddank, we hebben een opening om naar betere oplossingen te zoeken vanuit wederzijds belang. Het therapie-uur is om en dat is goed, dan kunnen ze zelf even nadenken en dan gaan we over drie dagen weer verder.

i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct