Wieberen Elverdink.

Wasemkap blues

Wieberen Elverdink. FOTO LC

Aan het hoofdeinde van het bed stond in mijn puberjaren een hifi-setje van Aiwa. Cd-spelertje, cassettedeck en tien geprogrammeerde radiozenders.

Ding stond altijd aan.

Ding nam altijd op.

Het was de tijd van stuiterballenmuziek, van Charly Lownoise & Mental Theo, van dj Paul Elstak, van Cavello-broeken en Aussie-jasjes.

Deze herinnering: de allereerste keer het nummer Hardcore vibes van Dune, ik was op tijd bij de opnameknop. Volle, melodische tonen, een hoog vervormd zangstemmetje en een grove, bijna verpletterende beat – een cocktail die inwendig een vuur ontstak.

,,Dit moátte jim hearre!’’, gilde ik naar beneden, naar mijn ouders, want als een liedje je kon laten voelen als een homp knettersuiker, dan wilde je dat delen met de dichtstbijzijnde medemens.

,,Zó’’, zeiden ze bij het horen van de eerste klanken. ,,Dát giet der om wei.’’

Het was geveinsd enthousiasme, lief, om hun zoon niet te kwetsen, maar in hun ogen las ik iets anders: medelijden.

Zij vonden Hardcore vibes niet eens lelijke muziek, nee erger: ze vonden het géén muziek.

Vanaf dat moment nam ik mezelf voor om ooit, als ik later zelf vader zou zijn, niet zo’n muzikale kloof met mijn kroost te laten ontstaan. Ik zou met de tijd meegaan. Ik zou oude nummers koesteren, maar net zo hard zou ik nieuw materiaal omarmen. Ik zou de favoriete tracks van mijn kinderen mee blèren. Wát? Ik zou de hits van de toekomst aan hén introduceren, in plaats van andersom.

Ik zou, ik zou…

Maar toen was daar Travis Scott.

Toen wij een paar weken geleden als voltallig vijfkoppig huishouden thuis opgehokt werden, laaide de strijd om de heerschappij over de bluetooth-box in alle hevigheid op.

De 11-jarige bleek ineens niks anders meer te willen horen dan Travis Scott.

Hij had de muziek van die Amerikaanse rapper dankzij de app TikTok op zijn mobieltje leren kennen. De tonen schudden onvermoede spieren in hem wakker, van de luisterpret krulde hij soms op in zijn stoel.

Hij wel.

Moest ik de muziek van Travis Scott in één woord kenschetsen, dan kwam ‘monotoon’ het eerst in mij op. Het geluid van een apparaat, zonder herkenbare melodie, zonder opbouw, zonder verhaal, zonder passie.

,,Hé schat, heb jij de wasemkap gerepareerd?’’

,,Nee, dat is de nieuwste van Travis Scott.’’

,,Is de buurman nu alwéér aan het grasmaaien?’’

,,Je hoort Travis Scott.’’

,,Sist die waterkoker zo?’’

,,Travis Scott!’’

Je geeft je kinderen in hun opvoeding een dosis Phil Collins, voegt een teentje Douwe Bob toe, een snufje Martin Garrix, een eetlepel Billie Eilish, wat fijngesneden Kraantje Pappie en – om het niet al te licht te maken – een scheut Camille Saint Saëns en ze bakken er een taart van die Travis Scott heet.

Schiet mij maar lek.

Geloof me, ik heb Travis een kans gegeven, ik heb mezelf voor hem opengesteld. Maar als je merkt dat zelfs het geluid van de stofzuiger meer emotie in je oproept, dan is het een verloren zaak.

Dan moet je concluderen dat je misschien een beetje een ouwe lul geworden bent.

wieberen.elverdink@lc.nl

Twitter: @WElverdink

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct