Een wandelend bos. Leeuwarden gaat het volgend jaar beleven. Vijftienhonderd bomen zullen honderd dagen lang door de stad zwerven. Schitterend, ze komen geen moment te vroeg.

Wat bedenker Joop Mulder er precies mee voor had, kunnen we niet meer vragen. Hij overleed in januari. Belangrijk is dat dit grootste project van Arcadia (de opvolger van Culturele Hoofdstad 2018) de rode loper uitrolt voor collectieve verbeeldingskracht.

Nu al, met de aankondiging vorige week, is die verbeelding aangeslingerd. Want hoe gaan ze dat nou toch doen, wandelen? Wordt het misschien een soort rollen, schuiven, tuimelen?

Hou dat vast, die hoe-vraag. Want op bosgebied komt er een veel grotere hoe-vraag op ons af. Hoe gaat Friesland tussen nu en 2030 ruim 36 vierkante kilometer nieuw bos maken? Zeg maar de omvang van de stad Sneek. Of minimaal de helft ervan. Daartussen beweegt zich de opdracht waaraan de rijksoverheid Friesland zal houden.

Het rijk ziet bos als klimaatinstrument (CO2 vastleggen, verkoeling brengen, water vasthouden) en heeft bepaald dat er landelijk 370 vierkante kilometer bij moet. Ofwel 10 procent boven op het huidige areaal. Ofwel 150 miljoen nieuwe bomen. Alle provincies moeten ruimte maken.

In september vorig jaar bracht het Friese provinciebestuur een rappor t uit over de mogelijkheden. Het is een snoeptrommel vol nieuwe houtwallen en singels, broekbossen in laagveen, bosbuffers tussen natuur en landbouw, bomen als golfbrekers, productiebossen, moerassen en teruggetoverde houtopstanden.

Maar de echt spannende vraag is natuurlijk: waar moeten die allemaal komen? Met nieuwe aanplant in bestaande bossen valt goed te scoren. Toch ligt de grootste opgave volgens de rapporteurs daarbuiten. Ingewikkeld, want in het gevecht om de schaarse ruimte hebben bomen niet automatisch de sympathie. De belangen liggen nu eenmaal niet voor iedereen gelijk, polarisatie ligt op de loer.

Het grootste Friese mijnenveld hadden de auteurs snel gevonden, het veenweidegebied. Ze schrijven: ,,Niks doen is hier eigenlijk geen optie meer; de situatie is vanuit waterhuishoudkundig oogpunt onhoudbaar aan het worden. Hier liggen kansen voor honderden hectares CO2-opslagcapaciteit. Maar een metamorfose van het landschap zal niet zonder slag of stoot worden omarmd; dat is een kwestie van lange adem.’’

Met het rapport is sinds september publiekelijk weinig gedaan. Volgens de provinciale woordvoerder hakken Provinciale Staten volgend jaar knopen door.

Precies hierom komt het wandelende bos van Arcadia als geroepen. Dit vreemde, ritselende woud kan vermoeide geesten doen verlangen naar wind in de schedel, oude ogen glimmend maken en verstopte oren gretig naar geluid. Dan smelten er andere polen.

Irene Overduin

Commentaar@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Commentaar
Arcadia
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct