FOTO PIXABAY

Verschraling

FOTO PIXABAY

Vraag om je heen en overal hoor je: de tweede lockdown is lastiger te verteren dan de eerste. We hebben het verbroddeld in de zomer en nu zitten we met de gebakken peren. Opnieuw een schraal sociaal leven.

De vorige keer waren we nog op een soort ontdekkingsreis. Die bracht ondanks alles ook elan. Voor inspiratie konden we terugvallen op verse culturele herinneringen uit het winterseizoen.

Deze keer valt er minder te pionieren. De koks schuiven hun maaltijden weer routineus in afhaaldozen. Bij gebrek aan recente culture genietingen sputtert de ideeënmotor.

In die sombere sfeer presenteerde het milieuagentschap van de Europese Unie maandag een gepaste publicatie, een deprimerend rapport over de biodiversiteit in Europa. Ook hier: we hebben het willens en wetens verprutst.

Het gaat slecht met grote groepen vogels, planten, zoogdieren en vissen. De oorzaken kunnen we onderhand dromen: stedelijke wildgroei, ontbossing, bedreiging door invasieve soorten en grootschalig gebruik van meststoffen en bestrijdingsmiddelen door de landbouw.

Het stelsel van vluchtheuvels waarmee Europa bedreigde planten en dieren wilde behoeden voor uitsterven, Natura 2000, is nauwelijks een succes te noemen. Van de 27.852 gebieden is 81 procent er slecht aan toe. Niet meer dan 15 procent krijgt het stempel ‘gezond’.

Teneur en waarschuwingen zijn bekend van eerdere evaluaties -–het agentschap rapporteert om de zes jaar. Dat maakt ze ook zo ontmoedigend. Het is net als met corona: alsof de boodschap niet indaalt, ons niet aangaat. Zodra de cijfers al te zeer oplopen, gaan we mokkend een tijdje in lockdown , daarna kan het leven weer door. Als na een reparatie.

Op die reparatiestrategie vertrouwen we kennelijk ook met uitgeputte landschappen. Bodems waar alle leven is uitgeperst, drooggevallen rivieren, omgehakt regenwoud, die gaan we gewoon fixen. Het wemelt van de rehabilitatieprojecten. Non-gouvernementele organisaties begonnen ermee, maar tegenwoordig zie je steeds meer commerciële bedrijven zich storten op re-greening van ingestorte ecosystemen. Meestal komt het neer op bomen planten en moet ‘de natuur’ de rest doen.

Ingenieus. Maar iets kapot maken omdat je denkt het te kunnen repareren, is vooral decadent. Landschapsherstel brengt uitgestorven dier- en plantensoorten niet terug en camoufleert hooguit dat het leven op aarde zoetjesaan verschraalt. Het is achter de feiten aan lopen. Ai, waar kennen we dat van?

commentaar@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct