Er huist een feminist in mij en zo nu en dan kruipt ze naar boven. Ze voelt zich verloren bij de berichtgeving over massaverkrachtingen tijdens de oorlog in Tigray, Ethiopië.

Maar ze raakt ook dichtbij huis nog steeds ontzet van het geringe aantal vrouwen in de Tweede Kamer, waarvan de groei lijkt te stagneren. Anderzijds voelt ze zich gesterkt door het nieuwe educatieplatform van vrouwengeschiedenis door Atria, dat onlangs gelanceerd werd. En ze raakt geïnspireerd door te luisteren naar de podcast ‘Muziek is een vrouwelijk woord’, waar de levensverhalen van vrouwelijke componisten centraal staan.

Die feministe in mij is verder niet heel radicaal. Ze staat niet op de barricades, ze voelt zich niet behorend tot een nieuwe golf, maar ze is er wel. En ze slaat de ongelijkheid gade. Bijvoorbeeld wanneer vrouwen met wisselende seksuele contacten al snel een slet genoemd worden, ten opzichte van mannen die er als player bijna om geprezen worden.

Ook diende die gelijkheidsstem haar aan tijdens het programma Rond de Noordzee. In de aflevering werd de zeevaartschool op Terschelling bezocht. De presentator vroeg een leerlinge of ze het werk wel zag zitten in zo’n mannenwereld. Ze antwoordde dat er in de veranderende maatschappij wel degelijk ruimte is om de voorheen “mannelijke” beroepen te kiezen. Maar de presentator zette door, want direct daarna vroeg hij: “Maar hoe wil je dat later doen dan, met een man en kinderen?”.

,,Maar hoe wil je dat later doen dan, met een man en kinderen?”

De leerlinge wuifde de vraag weg, maar de feministe in mij begon opstandig te worden. Vanaf de bank uitte ik mijn zorgen over het feit dat de presentator diezelfde vraag niet aan een mannelijke student voorlegde. Mijn verweer riep enige ergernis op aan de andere kant van de bank. Mijn vriend verwart mijn micro-activisme al snel met een grote emancipatiecampagne die drastische verandering wil bewerkstelligen.

Maar dat is niet het doel, niet van mij, niet van die feministe in mij. Het resulteerde er wel in dat ik mijn moeder de volgende dag tijdens een wandeling vertelde over de scène uit het programma. Al discussiërend passeerden we dorpsgenote Jetty, die getrouwd is met een binnenvaartschipper. Ze dook met ons in het vraagstuk en reageerde: ,,Ik woe wol dat ien ris dat oan myn man frege! Ik bin wol benijd wat hy dêrfan sizze soe”.

En misschien is dat wel wat die feministe in mij wil aanstichten. Dat er over gesproken wordt, dat er vragen worden gesteld en dat – al is het maar vanuit een ogenschijnlijk klein voorbeeld – de norm kritisch bekeken wordt. We mogen ons relatief gezien rijk prijzen met de positie van de vrouw hier, maar misschien moeten we daarom extra waakzaam zijn.

Alleen zo kunnen we ervoor zorgen dat gelijkwaardigheid, in dit geval op het gebied van de seksen, niet alleen een ideaal blijft van de grote feministen zoals Simone de Beauvoir, Corry Tendeloo of de Dolle Mina’s. Een zachte stem – voor man, vrouw en alles eromheen - die zo nu en dan de kop op steekt is volgens mij al genoeg. Die hoeft namelijk niet altijd te klinken vanaf de barricades, want ook op de bank of langs het fietspad kan zij goed gehoord worden.

agbreteler@gmail.com

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct