Christiaan Triebert.

Tranen van geluk

Christiaan Triebert. FOTO @TRBRTC

Liefste papa en mama,

Zoals jullie weten vind ik het maar lastig om columns te schrijven. We hebben het er vaak over gehad. Een satellietbeeld of bomscherf analyseren gaat me nu eenmaal een stuk beter af dan het vertalen van gevoelens en gedachtespinsels naar geschreven tekst. ’Schrijf een brief aan je ouders’, tipte Maarten Pennewaard, de journalist van deze krant die me vorig jaar in New York opzocht voor het interview in de Oud&Nieuw-bijlage .

Een paar maanden later zat ik vanwege corona opeens vijf maanden vast in Nederland, als 29-jarige zoon die weer verzorgd wordt door papa en mama in Aldlân en Camminghaburen, twee broers in Leeuwarden, en een zus in de Randstad. Niet per se het beste moment om een brief aan jullie te schrijven.

Nu is dat het wel: ik ben weer terug in New York. Omgeven door mijn planten werk ik vanuit de comfort van mijn thuiskantoor in Brooklyn, aangezien we tot 2021 niet terug naar het kantoor gaan. Dat geeft veel extra tijd. Om te fietsen. Om te koken. Om te reflecteren. En zodoende zit ik hier, op het dak van mijn appartement, op mijn laptop te tikken alsof ik tegen jullie praat.

Samen zagen we hoe New York op haar grondvesten geschud werd door de pandemie. Tijdens het hoogtepunt waren er meer dan zesduizend nieuwe bevestigde besmettingen. Nu is het een stuk rustiger. Zo goed als iedereen draagt hier mondkapje, niet in de laatste plaats omdat je anders geen winkel binnenkomt, maar ook hier de angst voor een tweede golf; het aantal bevestigde besmettingen neemt weer toe.

New York is verre van dood

Zo’n 420.000 mensen verlieten de stad tussen maart en mei, zo liet een analyse gebaseerd op smartphonelocatiedata van collega’s bij The Times zien — ongeveer 5 procent van het aantal inwoners in New York. Sommigen waren allicht studenten die vertrokken nadat universiteiten sloten, anderen moesten zullen vrienden of familie hebben moeten verzorgen elders in het land. En misschien zaten er een paar tussen zoals ik, non-resident aliens die zich in het buitenland bevonden en opeens het land niet meer in mochten.

Maar, zo schreven mijn collega’s, inkomen leek verreweg de meest simpele verklaring: hoe hoger het inkomen in een wijk was, hoe meer mensen er vertrokken. Dat bleek wel uit het inmiddels beruchte ‘New York Is Dead’-essay, afkomstig vanuit Manhattan-elite. De meeste inwoners van de stad hebben geen tijd om zich af te vragen of ze weg moeten uit New York, was het antwoord: ze zijn bezig de kost te winnen.

New York is zelfs verre van dood, zou ik zeggen. Tijdens mijn bijna dagelijkse fietstochten bruist het van het leven in de stad. Openluchtconcerten in de parken, grote protesten tegen systematisch racisme, en.. terrassen — een unicum voor de stad. Veel van de 25.000 restaurants en café’s vechten voor hun voortbestaan nadat indoor seating werd verbannen om de pandemie in te dammen.

Grofweg de helft van de zo’n 300.000 mensen die in de horeca werken zouden hun baan al zijn verloren. Daarom werd er in juni een maatregel ingevoerd om de restaurants en café’s toch van klandizie en inkomen te voorzien: outdoor seating . Zo’n 100 kilometer aan straten werd opengesteld voor wandelaars en fietsers, en de auto’s en parkeerplekken maakten plaats voor gezellige terrassen met lichtjes en een weelde aan planten. Het terras als vitale levensader voor velen.

Dat betekent niet dat er niet genoeg ellende is om over te schrijven. Het werk van ons team focust zich meer en meer op politie- en protestgeweld binnen de Verenigde Staten, en minder op Chili, Hong Kong of Wit-Rusland. Met nog maar vijf weken te gaan tot verkiezingsdag, nemen de spanningen toe in het land.

Beseffende dat ik nu onderdeel uitmaak van die samenleving, probeer ik mijzelf beter wegwijs te maken in hoe de donkere geschiedenis van het land aan de orde van de dag is. (Zo werd ‘witte suprematie’ als grootste gevaar in 2021 aangeduid een conceptdocument het binnenlandse veiligheidsdepartement.)

Verplicht leesmateriaal voor mijzelf is Roofstaat , de geschiedenis van het Nederlandse overzeese en koloniale verleden, ofwel ’de verplichte kost die Nederland niet lust’. Tot slot van rekening werd een groot deel van letterlijke fundament van de stad die we nu New York noemen gelegd door tot slaaf gemaakte mensen van Afrikaanse komaf, hier gebracht door Nederlandse kolonisten. Genoeg gespreksstof en bewustwording.

Over bewustwording gesproken, wat was het wonderbaarlijk fijn om, onverwacht, vijf maanden weer even bij jullie te wonen. Als 29-jarige zoon zijn de gesprekken die we, soms tot diep in de nacht, hadden, een stuk diepgaander dan toen ik pak ‘m beet 17 was. Over de liefde, jeugdherinneringen, of koloniale geschiedenis.

Fietstochten naar, voor mij tot dan toe, onbekende Friese dorpen, en avondlijke autoritten naar de zeedijk. De diepe connectie die ik voel met jullie, mijn zus, en mijn twee broers, werd alleen maar dieper. Het weerzien van mijn drie nichtjes met TikTok-dansjes, en de eerste ontmoeting met de kalme intensiteit van mijn neefje. Nieuwe, onverwachte herinneringen die energie geven voor de toekomst.

Die laatste avond in Leeuwarden huilde ik, buiten jullie bijzijn, tranen met tuiten. Tranen vanwege het afscheid, niet wetende wanneer ik jullie weer zou zien, maar vooral tranen van geluk — geluk dat ik jullie zoon en kleine broertje ben. Die avond vond ik het moeilijk om mijn gelukstranen aan jullie te laten zien. Maar als er één moment is om dat te vertellen hoe gelukkig ik met jullie ben, en al onze nieuwe herinneringen, dan is het wel met een brief. Hierbij.

Niets dan liefde,

Christiaan

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct