Wieberen Elverdink.

Tijdmachine

Wieberen Elverdink. FOTO MARCEL J. DE JONG

Met de jassen los snelden we zondag een nieuw front van onheilspellende wolken vooruit, te voet, over een weg die al lang geen weg meer was.

Jaren geleden waren hier de grote machines gekomen, om het asfalt weg te schrapen, bermen af te plaggen en sloten te dempen.

De Nije Heawei.

Teruggegeven aan de natuur, zoals dat heet.

Nou, de natuur had gretig dankjewel gezegd – en met de natuur de wandelaar. Tandjesgras weelde tierig, net als de gevlekte orchis. En nog maar anderhalf jaar nadat het oude smalle lint van boerenbeschaving door het groen was opgeslokt, noteerden ecologen er likkebaardend ‘blonde zegge’ in hun notitieblok, een beschermde, zeldzame soort – de aanwezigheid ervan illustreerde het grote succes van alle ingrepen.

,,Waar lag die weg dan precies’’, wilden de kinderen weten, terwijl ze elkaar met de vrucht van een algemenere soort, eikels, bekogelden.

,,Kijk’’, wees ik naar een onderbreking in een boomwal. ,,Daar kronkelde hij precies tussendoor.’’

Ongelovige blikken.

Om mijn gelijk te bewijzen slingerde ik thuis de laptop aan en opende ik Streetview, de functie in Google Maps waarmee je virtueel door dorpen, steden en buitengebieden kunt bewegen.

Geweldige vinding, Streetview. Want naast een digitale wandelwereld is het ook een tijdmachine.

Dat malle Google-autootje met die futuristische dak-camera schoot de afgelopen tien jaar meermaals beelden op dezelfde plek; de kijker kan dus zelf kiezen in welk jaar hij zijn imaginaire wandeling wil maken.

Muisklik naar de Nije Heawei. Naar juli 2016, een paar maanden voor de natuur er alle sporen uitwiste. Een eenvoudig weggetje, in werkelijkheid verdwenen en vergeten, maar niet op mijn scherm, waar ik er virtueel nog ongehinderd op kon banjeren en rondkijken. Wonderlijk toch.

Ik kreeg de smaak van het tijdreizen te pakken. Het idee om met een paar muisklikken terug te kunnen keren naar een wereld die er niet meer was, stemde nieuwsgierig en droevig tegelijk.

Klik. Naar het grote timmerbedrijf, een paar dorpen verderop, in Streetview nog florerend – kijk naar al die pallets bouwmaterialen op het erf – maar in werkelijkheid al jaren failliet.

Klik. Dichter bij huis, het oriëntaalse specialiteitenrestaurant, in Streetview nog open – hé, een Warsteiner-truck brengt er net vers bier – maar nu tot de grond toe afgebrand en gesloopt.

En ach, daar wandelde ik zomaar langs wijlen âlde buorman, nog vrolijk met een bezem in de weer op de stoep voor zijn huis.

En ineens dacht ik aan pake. Zou hij hier dan óók nog ergens zijn, verstild in het moment, dobberend op de oceaan van tijd en plaats die Streetview heet?

Ik besloot ‘m te gaan zoeken. Ik keek op het balkon van zijn appartement. Op het bankje aan het plein, waar hij zo vaak zat. Ik speurde naar hem op de fiets, onder de eiken van de Tsjerkeleane, op de Weibuorren, de Feart.

Ik zocht in 2010. In 2015. In 2016, een jaar voor de val.

Geen spoor.

En ik miste hem opnieuw. Er konden geen velden aan hoopvol wuivende blonde zegge tegenop om dat gevoel uit te wissen.

Reageren? wieberen.elverdink@lc.nl

Twitter: @WElverdink

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct