Foto Annet Eveleens

Snippers

Foto Annet Eveleens

In mijn gang lag een stapel multomappen, met papieren, getuigschriften, brieven en andere zaken die van mijn tante zijn geweest. Foto’s en dagboeken van een grote reis naar Nieuw-Zeeland vulden verschillende multomappen.

Mijn tante is twee weken geleden overleden, ze is 86 geworden en ze keek, hoorden we op het sobere afscheid, uit naar het einde. De relatie met haar kinderen was ingewikkeld, haar huwelijk was op een teleurstelling uitgedraaid. Een groot deel van haar leven heeft ze in de horeca in Leeuwarden en op Ameland gewerkt, en hard ook, zonder daar echt voor te voelen. Kort voor haar dood was ze naar Marijke Hiem in Heerenveen verhuisd, naar zo’n praktische, lichte kamer met bed, kast, keukenblokje, bank, televisie, grote doucheruimte. Om het gezellig te maken had ze ingelijste foto’s neergezet van de honden die ze heeft gehad. Op honden, zei ze wel eens, kun je beter aan dan op mensen.

De kamer moest leeggehaald worden, en omdat haar dochter in Suriname woont, deed ik dat met een bevriend echtpaar. Het kostte ons drie kwartier, toen stond alles klaar voor de stort. Haar laatste pakje sigaretten gaven we aan een verzorgster, die vertelde dat ze soms samen in de tuin stonden te roken.

Enkel wat op belangrijke papieren leek nam ik mee. Dit weekeinde videobelde ik met mijn nicht in Suriname en hield ze stuk voor stuk omhoog voor de camera. ,,Dat kan weg’’, zei ze bij bijna alles, ze is daarin veel doortastender dan ik.

Omdat ik het spul zo niet bij de weg wilde zetten, deed ik het eerst in de versnipperaar. Dat voelde raar, bruut, alsof je een persoon na haar dood nog eens definitief uitwist. Vier dozen snippers, en dat was het dan.

asing.walthaus@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct