Schrijfster Aggie van der Meer (92): 'Waarom zou die bezoeker gevaarlijker zijn dan de verzorgster die hem naar deze kamer heeft gevoerd?'

Aggie van der Meer. FOTO CATRINUS VAN DER VEEN

Aggie van der Meer (92) beschreef van 18 maart tot en met 14 april het dagelijks leven in verzorgingshuis It Menniste Skil in Bolsward tijdens de coronacrisis. Nu we een maand verder zijn, stoort ze zich aan de strikte regels om bezoek te mogen ontvangen.

Het wordt door alle informatie langzaamaan wel duidelijk dat in verzorgingshuizen en verpleeghuizen, waar de bewoners vast veel goede zorg krijgen, zich ook overal onder die bewoners, dezelfde soort, vaak stille drama’s afspelen, als gevolg van het isolement waarin ze door het coronavirus zijn terechtgekomen.

In de meeste tehuizen wordt niet op corona getest met het argument ‘als het vandaag goed is, kan het morgen fout zijn’. Op de vraag wat er gedaan wordt als het vandaag fout is, hebben ze het antwoord niet meteen. Het lijkt een zaak van, ‘wat niet weet dat niet deert’, al is intussen wel bekend dat hierdoor het virus de tehuizen is binnengekomen.

Toch zullen in de coronavrije tehuizen de meeste bewoners zich niet onveilig voelen. Ook niet nu hun verzorgers voor en na het werk weer naar de kapper mogen, de sportclub, naar de bibliotheek gaan of straks een terrasje kunnen nemen en inmiddels wel met steeds meer mensen in contact kunnen komen, al zijn er nog beperkingen.

Bezoek

Maar nu de situatie van de bewoners van de tehuizen, die hoogstens binnenshuis ziek hadden kunnen worden. Sinds kort mogen zij hier en daar een bezoeker ontvangen. Dat wil zeggen dat bewoner en bezoeker langs verschillende kanten een kamer worden binnengeleid en vervolgens kunnen proberen een gesprek te voeren met tussen hen in een stevige glasplaat. Voor zover de bewoner nog weet en begrijpt in welke situatie van isolement hij/zij al sinds maanden was terechtgekomen of misschien verdwaald in is geraakt, kan zo’n mogelijkheid best goed zijn. Het is in ieder geval wat.

Maar wat als een vrouw duidelijk niet begrijpt waarom die man tegenover haar nu pas komt en dat glas niet even weg zet en haar niet even lekker knuffelt? Dat kan haar dan net zo goed boos als verdrietig maken. Waarom zou die bezoeker, die ook eerst even naar de kapper is geweest, gevaarlijker zijn dan de verzorgster die hem naar deze kamer heeft gevoerd?

Oneens

Als bewoner van een van de huizen van Patyna ben ik het dan ook niet eens met een bezoekmogelijkheid zoals die nu aangeboden wordt. Ik ben het persoonlijk oneens met een regeling waarin mensen elkaar niet mogen aanraken, niet alleen omdat het onverdedigbaar is, maar vooral omdat het juist dat directe, voelbare contact is waar mensen behoefte aan hebben om misschien iets van hun verloren veerkracht en hoop terug te krijgen.

Een vrouw die voor half maart elke week bij haar vader op bezoek kwam en met hem ergens buiten de deur (of op zijn kamer - AvdM) koffie dronk, praat nu tegen een angstig geworden man, amper verstaanbaar, door zijn slaapkamerraam. Terwijl de wereld voor haar, zegt ze, steeds verder opengaat, zit die van hem potdicht. Ze zegt: ,,Ik ben zo bang dat we het leven stopzetten, om het te behouden. En dat normaal gaan vinden.’’ (Trouw)

Ik wil me ervoor inspannen om over dit onderwerp een discussie op gang te brengen.

Schrijfster Aggie van der Meer is een bekende verschijning in Bolsward. In 2018 had de Leeuwarder Courant haar voor de camera, vanwege haar bijzondere manier om zich voort te bewegen door de stad:

loading

menu