Israël boft maar dat het land zoveel buitenlandse vijanden heeft, anders zouden de negen miljoen inwoners elkaar binnen de kortste keren in de haren vliegen. Deze zegswijze doet al jaren de ronde in het land.

Er zijn maar weinig staten waarvan de inwoners op zoveel vlakken zo diametraal tegenover elkaar staan. Het land wordt bevolkt door seculieren, orthodoxen van uiteenlopende signatuur, nationalisten, kolonisten en daarnaast Arabieren, die zo’n 20 procent van de bevolking uitmaken.

Die laatste groep heeft in theorie vrijwel dezelfde rechten en plichten als de Joodse meerderheid, maar staat op veel terreinen toch onderaan de maatschappelijke ladder. Daarnaast is de Joodse meerderheid onderverdeeld in mensen van zeer verschillende herkomst: Joden die zelf of wier (groot-)ouders oorspronkelijk afkomstig zijn uit Europa, de Arabische wereld, Rusland, Ethiopië of de Verenigde Staten. Een echte smeltkroes is Israël echter nooit geworden; veel groepen leven meer naast dan met elkaar, en staan soms zelfs pal tegenover elkaar.

Maar de wonderen zijn de wereld nog niet. Vorige week werden maar liefst acht politieke partijen van zeer uiteenlopende signatuur het eens om samen een nieuw kabinet te vormen. Bindmiddel van de nieuwe coalitie, die nog wel de zegen moet krijgen van de Knesset, het Israëlische parlement, is de gedeelde afkeer van premier Benjamin Netanyahu, die al langer dan al zijn voorgangers aan het roer staat van zijn land. Nu hij als premier is uitgerangeerd, kan hij eindelijk voor de rechter verschijnen om zich te verantwoorden voor drie gevallen van fraude en corruptie waarvoor hij is aangeklaagd.

'Israël kan zoveel meer als het tweespalt overwint'

Daarnaast zal Netanyahu vanuit de oppositiebankjes alles proberen om gaten te schieten in het nieuwe kabinet. Dat zal niet zo moeilijk zijn, want de acht coalitiepartijen zijn het over meer zaken niet dan wel eens. Dat kan ook haast niet anders, want de regering, met een uiterst krappe meerderheid van 61 van de 120 Knessetzetels, bestaat uit de centrumpartijen Yesh Atid en Blauw-Wit, de centrumrechtse partijen Yisrael Beitenu en Nieuwe Hoop, de centrumlinkse Arbeidspartij, Meretz (het Israëlische GroenLinks) en Yamina, de partij van de Joodse kolonisten. Daarnaast heeft de conservatief-islamitische Verenigde Arabische Lijst steun toegezegd, hoewel die partij geen ministers levert.

Of de nieuwe regering kan uitgroeien tot meer dan alleen een vehikel om Netanyahu uit zijn ambtswoning te jagen, zal alleen de tijd leren. Wat op dit moment van veel grotere betekenis is, dat is het feit dat leiders van groepen die elkaar tot voor kort het licht in de ogen niet gunden en niet met elkaar wilden praten, nu gezamenlijk hun schouders onder het nieuwe kabinet zetten.

Het is te hopen dat zulke uiteenlopende groepen als Arabieren en Joodse kolonisten leren inzien dat ze heel wat kunnen bereiken als ze hun geschillen opzijzetten. Nu steeds meer landen in de Arabische wereld verdragen sluiten met Israël, slinkt het aantal vijandige buren en wordt de druk op de Israëlische bevolking als geheel groter om een manier te vinden om samen te leven. Dat dat niet onmogelijk is, bewijst de vorming van deze nieuwe regering.

Het commentaar is een dagelijkse rubriek waarin de Leeuwarder Courant reageert op actuele ontwikkelingen. Reageren? Gebruik de reactiemogelijkheid onder dit artikel of mail naar commentaar@lc.nl .

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Commentaar
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct