Jantien de Boer.

Rook

Jantien de Boer. FOTO NIELS WESTRA

Er zijn zoveel andere dingen die je kunt kopen. Een elektrische heggenschaar bijvoorbeeld of een slacentrifuge of de pas uitgekomen biografie van Hans Wiegel.

Maar nadat ik X. had gesproken besloot ik dat ik rookmelders wilde die niet alleen met een luide, kalme stem zeggen dat er brand is, maar die je ook bellen als er rookwolken of giftige koolmonoxidedampen door je huis zweven.

En ik beloofde mezelf dat ik de nieuwe slimme melders niet bovenop een kast zou leggen. Nee dit keer zou ik ze ook echt vastschroeven aan het plafond. Misschien zou ik W. moeten vragen om me bij te schijnen met een zaklamp. En misschien ook zou ik twaalf keer vloeken omdat de schroefjes natuurlijk zouden vallen en we ze pas na lang kruipen in het vloerkleed terug zouden vinden, maar ik zou doorzetten.

Dat dacht ik drie dagen geleden tenminste nog. Maar voor je het weet word je weer in beslag genomen door andere noodzakelijkheden. Rookmelders zijn voor ‘je weet maar nooit’ maar wie zegt dat ‘je weet maar nooit’ bewaarheid wordt?

Ik herinner me een Gronings studentenhuis waar om de vier minuten een luide piep klonk. Ik vond het gekmakend maar de jongens zaten er niet mee. ,,Neuh joh’’, zei een van de bewoners traag. De batterij van de rookmelder moesten worden vervangen maar hij had betere dingen te doen. Slapen bijvoorbeeld. ,,Weet je’’, wist hij. ,,Over een tijdje stopt die melder vanzelf.’’

Ik weet niet meer of ik een preek heb afgestoken. Ik denk het wel. Maar ik moest er weer aan denken toen ik X. sprak.

Ze werd wakker van een piepende rookmelder, stommelde naar beneden, deed de deur van de keuken open en keek in een zwart gat. Het donker plakte aan haar ogen en tijdens haar tocht naar de achterdeur stootte ze haar knie tegen iets dat in brand stond.

Lang verhaal kort. Ze had wel dood kunnen zijn en ze zal nooit meer Chinese telefoonopladers van de Action gebruiken. ,,Maar elk nadeel heeft zijn voordeel’’, zei ze droog. ,,Ik moet nu een nieuwe keuken uitzoeken en ik denk dat ik van het gas afga.’’

Ik keek naar de salontafel in haar tijdelijke huis waar een grote doos met verbandmateriaal op stond. Haar knie was ingezwachteld. ,,Je had toch ook een koolmonoxidevergiftiging?’’, zei ik. Ze knikte. We zwegen even.

,,Ben je al op het balkon geweest?’’, wilde ze weten. Ik zei van niet. ,,Doe eens’’, zei ze. ,,En ruik eens? Ik ruik er rook.’’ Ik deed de deur open, snifte en rook niks. Of hee ja toch. In een hoek lag de tas van X. te luchten. De tas uit de keuken die er nu niet meer is.

X. staat nu even superscherp afgesteld. Ze ruikt alles. En ik ga slimme melders bestellen. Ook al had ik liever de biografie van Hans Wiegel gehad. Of een heggenschaar.

Reageren? jantien.de.boer@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct