Jantien de Boer.

Plas

Jantien de Boer. FOTO NIELS WESTRA

Riemer, Ysbrand en ik zitten op een doodgespoten stuk land. Alle wat groen was, is nu geel. ,,Maar volgend jaar is dit een plasdras’’, zegt Ysbrand. Dan wordt het land nat gehouden voor de vogels.

Riemer, Ysbrand en ik zitten op een doodgespoten stuk land. Alle wat groen was, is nu geel. ,,Maar volgend jaar is dit een plasdras’’, zegt Ysbrand. Dan wordt het land nat gehouden voor de vogels.

Mooier nog, in zijn grote hand ligt een grutto-ei. Een legergroen exemplaar met zwarte spikkels. Melkveehouder, fierljepper en vogelonderzoeker Ysbrand, houdt het voor mijn oor.

Ergens ver weg in de diepte hoor ik het tikken.

Ik denk aan alle gruttojongen die ieder voorjaar de pijp uitgaan

Nog twee dagen, leer ik, en dan kruipt het kuiken eruit.

Ik denk aan alle gruttojongen die ieder voorjaar de pijp uitgaan. ,,Eigenlijk meten we ellende’’, erkent Riemer, die samen met Ysbrand grutto’s vangt, ringt en zendert. Daarom proberen ze boeren te bewegen om plasdrassen aan te leggen.

En het werkt.

Rondom het dorp liggen er nu al veertien. ,,Het enige wat je tegen de achteruitgang van de vogels kunt doen is nog beter je best je doen’’, zegt Ysbrand.

,,Kleine stapjes’’, denkt Riemer. Jarenlang volgde hij vogels bij een boer die best van goede wil was. Maar jaar op jaar ging het mis. Op een dag vond Riemer acht dode en een paar zwaar gewonde slobeendenkuikens, met de poten er half af. Er was overheen gemaaid.

Hij deed alles in een doosje, reed naar de boer toe en gooide de kuikenresten voor zijn voeten. ,,Dit doet maaien, zei ik. Dus we moeten wat.’‘

Hij kreeg gelijk. Er kwam een plasdras, en op het land ernaast staan nu tot begin mei koeien die het gras kort vreten waardoor de kuikens ook daar terechtkunnen.

Dapper, denk ik. Riemer is potverdorie nog maar 22.

,,Oooooch’’, zegt Ysbrand. ,,We hebben wel meer dode gruttokuikens op keukentafels gekwakt. Want heel vaak vragen boeren: ‘Zijn de kuikens al uit, kunnen we al maaien?’ En dan zeggen wij: ‘Nee nu nog niet, maandag pas komen de kuikens uit’. En dan denken zij: o, maandag kunnen we dus maaien.’’

Maar zo werkt het dus niet.

,,Weet je wat het is?’’, weet Ysbrand. ,,Het is net als over de vaart springen. Als je een beetje springt, val je in het water. Je moet er echt vol voor gaan.’‘

We zitten weer in de auto. De mannen turen door verrekijkers naar een vangkooi die boven een gruttonest is gezet. Als de moeder- of vadervogel weer op de eieren neerstrijkt, klapt de kooi naar beneden waarna het zenderen en registreren kan beginnen.

We wachten. En wachten. En we kijken.

,,O ja’’, zegt Ysbrand achteloos, zonder dat hij zijn verrekijker laat zakken.

,,Die boerderij daar … Daar woont een boer die niks met vogels heeft. Daar hebben we een vogelmaat naartoe gestuurd. Die heeft nu verkering met de dochter. En zij is nu ook gek op vogels.’’

Ik volg zijn blik. Ysbrand zet een zware stem op: ,,I am a man on a mission.’’

Tien minuten later klemt hij kleurringen aan gruttopoten.

Volgens mij komt het goed.

Denk ik.

Hoop ik.

jantien.de.boer@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct