Buurvrouw B. belandde onlangs in een slechte film. Vlak voor kerst werd ze in haar huis overvallen.

De dader had ’s avonds even na zeven uur aangebeld. Buurvrouw dacht nog: wie kan dat zijn op dit tijdstip? Iemand met het kerkenblaadje? Een buur met een kerststukje? Met enige tegenzin was ze opgestaan uit haar stoel in de woonkamer en was ze naar de deur gelopen.

Ineens stond ze oog in oog met een man die een bivakmuts droeg. Geld wilde hij, anders zou hij haar doodsteken. Ze schrok, maar herpakte zich snel. In haar beurs had ze nog wel wat contanten, die zou ze wel even halen. De man liep achter haar aan het huis in. Buurvrouw hengelde enkele briefjes uit de beurs en gaf die haar belager.

,,Je pinpas, geef me je pinpas”, brulde hij daarna. ,,Als je dat niet doet, steek ik je hondje dood!” Toen was de maat vol. Ze ging achter een stoel staan – zo kon hij haar niet meteen raken, had ze bedacht – en zei: ,,Nee, die pas krijg je niet!”

De overvaller probeerde het nog eens, maar ze weigerde. Daar kon hij niet tegenop en vertrok. Hij nam de twee telefoons mee zodat ze niemand kon bellen en sloot met de sleutel van buiten de deur af. Ze moest het niet wagen hem achterna te komen, want er stond iemand buiten, blufte hij. Buurvrouw bedacht zich geen moment, pakte hamer en spijkers en sloeg drie stuks in het kozijn. Zo kon de dader immers de deur niet meer openen.

Ze vertelde het verhaal ogenschijnlijk rustig aan de tafel in haar kleine keuken. Het voorval had nog geen tien minuten geduurd. Natuurlijk was ze bang geweest, maar ze wist zich alles nog te herinneren. Behalve dan het geldbedrag dat ze had gegeven. Dat kon nooit veel zijn geweest, want meestal gebruikt ze de pinpas.

Wij, de naaste omwonenden, hadden niets van de overval gemerkt. Terwijl we vaak buiten zijn en onwillekeurig elkaars erven in de gaten houden. We lopen de deur niet plat, maar als hulp nodig is, dan zijn we er voor elkaar.

Ontroerend en hoopvol was de boodschap van dirigent Riccardo Muti tijdens het nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker op 1 januari. Voor de lege concertzaal riep hij (wereld)leiders op om cultuur in te zetten voor een betere en gezonde samenleving.

Stel dat ze nu wel eens luisteren. Een ieder die leert over Beethoven, luistert naar Bach en de Radetzkymars van Johann Strauss sr. vol overtuiging meeklapt, zal het niet snel in het hoofd halen oude, weerloze, alleenstaande vrouwen de stuipen op het lijf te jagen.

Ach, ijdele hoop natuurlijk. De psychopaten op sleutelposities in het bedrijfsleven en bij overheden gaan voor geld en macht. Maar inspirerend is de boodschap van Muti wel. Mooi om het jaar mee in te gaan.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct