‘Kinderen uit dezelfde buurt naar dezelfde school.’ Foto ANP /Ed Oudenaarden 2006-10-12 09:55:08 DEN HAAG - Schoolkinderen in actie tijdens de landelijke wereldrecordpoging touwtjespringen op basisschool de Bras in Den Haag. Donderdagochtend doen tienduizenden basisschoolleerlingen in heel Nederland hun best om een halve minuut lang gelijktijdig touwtje te springen. ANP PHOTO ED OUDENAARDEN

Opinie: Niet apart, maar samen naar school

‘Kinderen uit dezelfde buurt naar dezelfde school.’ Foto ANP /Ed Oudenaarden 2006-10-12 09:55:08 DEN HAAG - Schoolkinderen in actie tijdens de landelijke wereldrecordpoging touwtjespringen op basisschool de Bras in Den Haag. Donderdagochtend doen tienduizenden basisschoolleerlingen in heel Nederland hun best om een halve minuut lang gelijktijdig touwtje te springen. ANP PHOTO ED OUDENAARDEN

Vroeger was het lastig als een puber verliefd werd op iemand van een ‘verkeerde school’. De school van nu moet kinderen voorbereiden op multicultureel samenleven.

Remco Meijerink pleit in de LC van 30 april voor het voortbestaan van het bijzonder onderwijs. Hij reageert op een eerder opiniestuk van Bert Munsterman (27 april). Uit Meijerinks zijn reactie maak ik op dat openbare scholen niet duidelijk zijn over hun visie en bijzondere scholen wel. Daar ben ik het niet mee eens, want elke school heeft een visie en deze is bij elke school in het schoolplan terug te vinden. De visie van een openbare school houdt in ieder geval in ‘niet apart, maar samen’.

Lees ook: Opinie Remco Meijerink: Onderwijsvrijheid moet je koesteren

Dit laat aan duidelijkheid niks te wensen over lijkt me. De ‘christelijke identiteit’ die veel bijzondere scholen hanteren, roept bij mij echter veel vragen op. Wat houdt die christelijke identiteit dan precies in? Blijkbaar is die ook niet voor iedereen hetzelfde, want kijk maar naar alle verschillende visies binnen het christendom. Al die verschillen hebben er ooit voor gezorgd dat er katholieke, hervormde, gereformeerde, evangelische enzovoort scholen zijn ontstaan. Met andere woorden, voor elke visie een eigen school. Met als gevolg dat kinderen in een ‘hokjescultuur’ opgroeien waarbij verschillen belangrijker zijn dan overeenkomsten. Dit komt het samenleven in een multiculturele maatschappij niet ten goede.

Meijerink heeft het ook over de verdiensten van het bijzonder onderwijs, maar graag breng ik daar tegenin dat al die verschillende scholen – ontstaan als uitvloeisel van de schoolstrijd – ook voor veel ellende hebben gezorgd. Wat te denken van al die pubers die verliefd werden op iemand van een ‘verkeerde school’, want van het ‘verkeerde geloof’. Onbekend maakt onbemind en dat is nog steeds het geval, dus wens ik dat alle kinderen uit dezelfde buurt naar dezelfde school gaan. Alleen op die manier leer je elkaar en elkaars levensovertuiging kennen en respecteren.

Lees ook: Commentaar: Artikel 23: vastgeroest

Meijerink geeft ook aan dat de schoolbevolking op bijzondere scholen niet verschilt van openbare scholen. Dat lijkt mij dan juist een reden om op alle scholen openbaar onderwijs te geven; dus weer kijken naar de overeenkomsten en niet naar de verschillen. Munsterman merkt hierover ook terecht op: ,,Waar komt toch het denkbeeld vandaan dat er in het onderwijs grote verschillen bestaan tussen openbare en niet openbare scholen?’’ De verschillen zijn in ieder geval niet zo groot dat ze rechtvaardigen dat er twee of meer scholen in eenzelfde buurt moeten staan die allemaal gefinancierd moeten worden met overheidsgeld.

Dan nog even mijn eigen schoolervaringen. Opgegroeid in een gereformeerd gezin en dus ging ik naar een ‘School met de Bijbel’. Mijn hele sociale omgeving was doordrenkt van het christelijk geloof en op de lagere school was ik er dan ook van overtuigd dat het christelijke geloof het enige juiste was. Met kinderen van de openbare school kwam ik nauwelijks in aanraking. Later kwamen er wel vragen, maar ook het voorgezet onderwijs en later de pabo waren christelijke opleidingen. Was ik toen afgestudeerd aan de pabo, dan was ik vast in het christelijk basisonderwijs terechtgekomen.

Lees ook: Opinie: bijzonder onderwijs is overbodig

Het liep anders. Ik stopte met de pabo en werkte jaren bij een bank. Ik trouwde een man die niet gelovig was opgevoed en samen kregen we twee kinderen. We bezochten beide basisscholen in het dorp en kozen voor de openbare school, omdat deze kleiner was en de sfeer ons meer aansprak. Deze school bestaat inmiddels niet meer; de openbare school is opgegaan in een ‘identiteitsrijke ontmoetingsschool’. In mijn beleving is dat een ander woord voor ‘openbare school’. Zelf ben ik later alsnog de pabo gaan doen en ik kwam bij de CHN terecht, omdat ik daar via een Voortraject kon doorstromen naar de Verkorte Pabo. Hiermee wil ik aangeven dat er veel redenen kunnen zijn om voor een school te kiezen en dat openbaar of bijzonder heel vaak niet doorslaggevend is.

Ik heb stage gelopen op christelijke en openbare basisscholen en heb uiteindelijk weloverwogen gekozen voor openbaar onderwijs. Waarom? Omdat ik de visie ‘niet apart, maar samen’ van harte wil uitdragen en ik het ieder kind gun om op te groeien met klas- en schoolgenoten met verschillende levensovertuigingen, zodat het later zelf een bewuste keuze kan maken.

Annet Dijkstra is groepsleerkracht aan obs ’t Ambyld in Terwispel, zij woont in Eastermar.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct