Het coronavirus en de aanstaande brexit domineren het nieuws in West-Europa. Vandaar dat de strijd van de oppositie in Wit-Rusland steeds meer naar de achtergrond verschuift. Des te bewonderenswaardiger is het dat er nog steeds week in week uit gedemonstreerd wordt tegen Aleksandr Loekasjenko, de laatste dictator van Europa, die op 9 augustus met 80 procent van de stemmen werd uitgeroepen tot de glorieuze ‘winnaar’ van de presidentsverkiezingen.

Het kostte de oppositie onder leiding van Svetlana Tichanovskaja weinig moeite om de bevolking op de been te krijgen tegen deze stembusfraude. Honderdduizenden mensen togen in die eerste weken na de verkiezingen vrijwel dagelijks naar het centrum van hoofdstad Minsk om hun ongenoegen te uiten. Nadien werd de zondag de wekelijkse actiedag. Al achttien zondagen op rij gaan Wit-Russen de straat op, ondanks dat de ordediensten keihard optreden en al vele duizenden betogers hebben opgepakt. Grote demonstraties vinden er niet meer plaats , maar wel vele tientallen mini-marsen. Dit om de veiligheidsdiensten op het verkeerde been te zetten.

Kopstukken van de oppositie voeren hun strijd vanuit Vilnius, de hoofdstad van buur- en EU-land Litouwen. Regelmatig bezoeken ze ook politici in West-Europa om aandacht te blijven vragen voor hun strijd. Zo was Tichanovskaja onder meer al te gast bij premier Mark Rutte en de Duitse bondspresident Frank-Walter Steinmeier. Afgelopen woensdag mocht ze in het Europees Parlement in Brussel de prestigieuze Sacharovprijs voor de vrijheid van denken in ontvangst nemen.

Aan warme woorden geen gebrek. Niet in Den Haag, niet in Berlijn en woensdag ook niet in Brussel. Parlementsvoorzitter David Sassoli zei: ,,We zien jullie moed, we zien jullie leed. We zien afschuwelijke wandaden. We zien het geweld. Jullie vastberadenheid om in een democratisch land te wonen inspireert ons.”

‘Is het genoeg?’

Gelukkig is de EU ook overgegaan tot daden. Vorige week kregen nog eens tientallen functionarissen rondom Loekasjenko een reisverbod opgelegd en zijn hun banktegoeden bevroren. Daarnaast heeft Brussel sancties opgelegd aan bedrijven die het regime steunen.

Maar is het het genoeg? Nee bij lange na niet. De Wit-Russische oppositie vindt dat er sneller, meer en strengere sancties moeten komen. Dat zou de demonstranten een enorme impuls geven om door te gaan.

Het lijkt erop dat Europa bewust sanctioneert met de handrem erop. Enerzijds sympathiseren met de demonstranten, anderzijds Rusland niet te veel provoceren in een land dat president Vladimir Poetin tot zijn invloedsfeer rekent. Toen Europese politici begin 2014 openlijk de pro-Europese bewegingen in Oekraïne steunden, reageerde Poetin met de annexatie van de Krim en de steun aan separatisten in Oost-Oekraïne.

Toch is deze halfslachtige opstelling niet zoals het hoort. Als grote mensenmassa’s met gevaar voor eigen leven ageren tegen een dictatuur, verdienen ze openlijk Europese steun. Waar ook ter wereld.


commentaar@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Commentaar
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct