Irma van Steijn.

Net als wij

Irma van Steijn.

Dinsdagavond, na avondkloktijd, een bevriende directeur van een middelgroot zorgbedrijf belt me op. Ze vraagt me mee te denken over de werksfeer binnen haar bedrijf. ‘Vertel eens’ is mijn beginvraag, terwijl ik een wijntje inschenk en me op de bank nestel, met de poes op schoot.

Ze brandt los: ,,De sfeer is de afgelopen maanden verslechterd. Er wordt meer gemopperd en er worden bondjes gevormd, met name door de medewerkers die ik het minste zie. Ik merk korte lontjes zonder dat mensen openlijk een eerlijke discussie aandurven. Het frustreert me mateloos wanneer ik merk dat er echt iets speelt en de ander er niet mee komt, en mij zelfs actief probeert te ontlopen. Ik vind namelijk dat juist door even met elkaar te schuren, er glans kan ontstaan.’’

,,Een ander voorbeeld is dat medewerkers soms wel bij me komen, maar dan vooral mopperen over een andere collega en daar zelf geen constructieve actie in durven te ondernemen. En oh wee als ik die betreffende collega er gewoon even bij wil halen, dat is dan niet de bedoeling. Maar oplossen doe je toch echt met degene om wie het gaat.”

Autonomie is in zorgland een hoog goed, zorgprofessionals zijn er vaak allergisch voor als er van bovenaf richtlijnen over hen heen wordt uitgerold, ze willen graag zelf mogen nadenken. Deze directeur maakt dan ook vooral visie, en zo min mogelijk regels.

Herkenning geeft erkenning, het gevoel dat je niet de enige bent die met deze issues worstelt

Maar nu is er een kleine opstand ontstaan omdat een aantal medewerkers helder beleid mist rondom coronamaatregelen. Moeten er bijvoorbeeld geen pijlen in de gang komen waar iedereen moet lopen? Ze verzucht dat ze er doodmoe van wordt en vraagt zich zelfs al af of ze niet beter haar bedrijf kan verkopen, lekker iets anders gaan doen, zonder personeel.

Tja, eerlijk gezegd voel ik best veel herkenning en door dat maar gewoon te zeggen wordt ze al iets vrolijker. Herkenning geeft erkenning, het gevoel dat je niet de enige bent die met deze issues worstelt. Werkelijk, ook ik heb afgelopen week tegen mijn partner geroepen dat ik er geen zin meer in had en de tent wel wilde verkopen. Is dat toevallig?

Ze tettert nog luider door de telefoon: ‘Echt niet, dat ga je toch niet werkelijk doen hè Irma, je hebt een prachtig bedrijf!’ Euh….wie vraagt nou wie om advies? We krijgen de slappe lach en besluiten dat het misschien een goed idee zou zijn om eens een tijdje van bedrijf te ruilen.

Na een derde wijntje worden we weemoedig en beseffen we dat we beide eigenlijk heel fijne mensen in ons bedrijf hebben werken. Mensen met het hart op de goede plek, die het soms ook gewoon even niet weten. Net als wij. En net als wij het soms nodig hebben om even te mopperen. Fijn toch, even sparren. Nu nog even repareren, want lieve collega’s, we houden van jullie hoor.

i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct