Ah nee, dacht ik. Wéér een programma over corona. Over de gevolgen van de pandemie voor mensen, relaties, werkgewoontes. Toch luisterde ik naar de podcast How’s work van psychotherapeut Esther Perel.

Raak.

Perel sprak met journalisten en eindredacteuren van een grote nieuwsredactie. Allemaal waren ze op hun eigen manier moe. Een vrouw kon zich er niet toe zetten om pauzes te nemen. Soms zat ze vijf uur achter elkaar op haar gat achter haar beeldscherm.

Een ander, die twee jonge kinderen had en in december was bevallen van een baby, bekende dat ze het gevoel had dat ze op alle fronten faalde. ,,Werk is moeilijk, het ouderschap is moeilijk, een partner zijn is moeilijk.’’

Als ze er iets over zei, dachten anderen vaak dat ze naar complimentjes viste. ,,Maar dat is het niet’’, wist ze. ,,Ik mis het gevoel van voldoening.’’

Een man, ook met een krak in zijn stem, zei dat hij tijdens de pandemie nieuw op de redactie was aangenomen. En omdat hij zijn werk vooral online moest doen had hij zijn kraakverse collega’s nog nooit in levende lijve ontmoet. Er waren geen gebbetjes bij de koffie-automaat, nooit was hij tegen ze opgebotst in de gang.

Ja, daar was iedereen op de online redactie wel even stil van. Ik ook trouwens.

Dit is een tijd van ambiguous loss , zei Perel. Een tijd van ‘dubbelzinnig verlies’ waarin we van alles verloren zijn zonder dat we precies begrijpen wat dat gemis werkelijk inhoudt en wat de gevolgen ervan zijn.

De wereld ziet er hetzelfde uit, maar toch is hij anders. Perel: ,,Er is een gevoel van collectieve rouw over de plannen die je maakte, de trouwerijen die niet doorgingen, afscheidsfeestjes van collega’s die niet werden gevierd.

En eigenlijk gaat die emotie over een soort dood, zei ze. Over het verlies van levenskracht. ,,Het is een gevoel van doodsheid dat in je kruipt.’’

Als mensen geïsoleerd van elkaar raken, als contact gelijk staat aan gevaar, gaan de verbeelding, de spontaniteit, de nieuwsgierigheid en de speelsheid eraan, wist ze. En ja, daar word je moe van.

Ik dacht aan X. In juni vorig jaar was ze voor het laatst door een ander mens aangeraakt, vertelde ze, en de kat van de overburen leek een geschikte alternatieve kandidaat maar die was jammer genoeg niet knuffelig.

Ik dacht aan mezelf ook, met een dictafoon naast een sloot met kikkers. ,,Is het raar dat ik het gekwaak opneem?’’, vroeg ik aan X. Zij vond van niet, maar we konden ons voorstellen dat veel mensen het knettergek zouden vinden.

Esther Perel pleit voor ‘tragisch optimisme’. De eigenschap van mensen om hoop te putten uit de rare, nare loop die het leven nu eenmaal kan nemen.

Ze zei trouwens nog veel meer troostends en ze had ook tips. Maar dat moet u zelf maar even terugluisteren.

Ik ga kikkervisjes zoeken. En heel lang door de verrekijker naar de spotvogel in de tuin kijken. Super-kinderachtig. Maar het is even niet anders.

jantien.de . boer@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct