Anne-Goaitske Breteler.

Mensheid in een tent

Anne-Goaitske Breteler. FOTO LC

‘Hebben jullie het wat kunnen vinden? Ik ben Ria en dit is mijn man Ben’’, verwelkomt het beheerderechtpaar ons. We staan voor hun caravan, op een camping in Noord Duitsland.

Sinds Pinksteren houden de twee gepensioneerde Twentenaren het toezicht over de twaalf Rent-A-Tenten. Wij huren voor komende week een daarvan.

Mijn vriend en ik wisselen een blik – half wanhopig, half lachend – als het echtpaar voor ons uit gaat om onze tent te laten zien. Veel privacy zullen we niet kennen de komende dagen: op minder dan 3 meter afstand verblijft een Duitse familie met twee kinderen. Tegenover ons: een oma, haar dochter, de kleinkinderen en een hond. Ik betwijfel of het tentdoek sterk genoeg is om al die externe invloeden te weren.

De buren bekijken onze intrek vanuit hun voortent met nieuwsgierigheid, maar toch ook met enige vijandigheid. Alsof we indringers zijn in het tentdorp aan de Elbe. ,, Oh, van de zomer was het zo gezellig. Met mooi weer ging iedereen bij elkaar zitten’’ – Ria vertelt enthousiast datgene waar ik precies niet op zit te wachten deze vakantie. De weersvoorspelling is niet denderend, dus waarschijnlijk zullen we toch veel binnen zitten.

Zo’n campingvakantie is dus een soort verzameling van casussen voor mij

Terwijl we de bagage uitladen, horen we Duits gevloek naast ons. Mutter is kwaad. Op Vater waarschijnlijk , want die geeft haar van repliek. Wij hebben er een drankje bij gepakt en genieten in stilte van de situatie waar we in terecht zijn gekomen. Want eerlijk; het is toch ook wel erg interessant. Zo’n inkijkje in al die huishoudens van verschillende nationaliteiten en achtergronden.

Een antropoloog bestudeert het gedrag van mensen. Voornamelijk wanneer zij zich verhouden tot een ander, meestal tot de maatschappij. In een van de eerste colleges leerde ik dat de allerkleinste samenleving het gezin is. Zo’n campingvakantie is dus een soort verzameling van casussen voor mij. Ik kan het dan ook niet helpen. In plaats van diep weg te zinken in het boek dat ik voor deze vakantie heb meegenomen, richt ik mijn aandacht op de tent tegenover ons, waar zich recht voor mijn neus allerlei antropologische processen voltrekken.

Het zoontje uit dat gezin wordt erop uitgestuurd om water te halen. Alleen, het jongetje – ik schat hem op zo’n tien jaar – heeft andere ideeën. Het lijkt hem leuker om te spelen met campingkinderen die zich bij het tappunt hebben verzameld. Zijn moeder ziet het gebeuren en schreeuwt vanuit haar tent over het terrein: ,, Nein! Theo, nicht machen!’’

Het doet Theo niets. Hij heeft de watertank achtergelaten en is met de andere kinderen naar het vlakbij gelegen meertje gerend. Wat gaat de moeder doen? Een scène schoppen? Het erbij laten? Ze voelt dat er vanuit de tenten gekeken wordt en besluit om haar verlies te nemen. Zonder onze blikken te beantwoorden, loopt ze naar de watertap om dan zelf het tankje maar te vullen.

Ik nip van mijn wijn. Hier zou ik best wat theorieën op los kunnen laten – over weapons of the weak, over agency of machtsstructuren – maar vandaag blijft het bij observeren. Het is tenslotte vakantie.

agbreteler@gmail.com

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct